ตอนที่ 292 แขกล็อคที่หนึ่ง

ในระหว่างที่หวงอวี่พูด เขาเน้นคำว่า 'เงิน' อย่างหนัก เขาต้องการเตือนมู่เซิ่งว่าที่เขาสามารถเข้าร่วมงานประมูลนี้ได้ เป็นเพราะภรรยาของเขา จึงมีสิทธิ์เข้ามา

“คิดไม่ถึงว่าพวกคุณจะจงใจมารอเราที่นี่ ช่างตลกจริงๆ”มู่เซิ่งเหลือบมองอีกฝ่าย และเปิดโปงอีกฝ่ายอย่างไร้ความปราณี

ไม่ต้องคิดก็รู้ คนสองคนจะบังเอิญพบกันสองครั้งติดต่อกัน โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจรอได้อย่างไร ดังนั้นจึงมีบางอย่างผิดปกติแน่นอน

ดวงตาของหวงอวี่เย็นชา คำพูดของมู่เซิ่ง ค่อนข้างทำให้เขารู้สึกเสียหน้า

"รอคุณ?ทำไมผมต้องรอคุณ คนไร้ค่าและเกาะผู้หญิงกินอย่างคุณล่ะ?"หวงอวี่ พูดอย่างเย็นชา"คนอย่างคุณ ทำให้ผู้ชายอย่างเราอายจริงๆ ไม่คู่ควรกับการเป็นผู้ชายเลยจริงๆ!"

“คุณผู้ชายท่านนี้คะ สามีของฉันเป็นอย่างไร คงไม่ต้องการให้คุณแสดงความคิดเห็นหรอกนะ?”เจียงหว่านเริ่มไม่พอใจเมื่อได้ยินมู่เซิ่งถูกใส่ร้าย

มู่เซิ่งยิ้มและปลอบโยน“ที่รัก อย่าไปสนใจคนแบบนี้เลย เขานะกินองุ่นไม่ถึง แล้วเที่ยวพูดว่าองุ่นนั้นเปรี้ยว ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมแซะคุณนะเหรอ?ก็มีแต่คนไม่เอาไหนอย่างคุณแหละที่เห็นการเกาะผู้หญิงกินเป็นเกียรติ”

หวงอวี่หัวเราะเสียงดังและพูด ตบหน้าอกของเขา แสดงป้ายเข้าในมือของเขา และพูดต่อ"ผมมีทรัพย์สินนับสิบล้าน ผมจะอิจฉาผู้ชายเกาะผู้หญิงกินที่ไม่มีงานทำเหรอ?คุณทะนงตัวเกินไปแล้ว?”

“เห็นไหม ป้ายในมือผม!”

“นี่แตกต่างจากที่นั่งชั้นนอกสุดที่คุณพยายามเพื่อให้ได้มา นี่คือที่นั่งแถวหน้าสุด คุณต้องวางเงินมัดจำ 2 ล้านจึงจะมีสิทธิ์ได้ที่นั่งนี้ สำหรับผม เงิน 2 ล้านนั้นไม่ได้มากอะไร แต่สำหรับคุณ เกรงว่าทั้งชีวิตคุณก็หาไม่ได้มั้ง?”

“อ้อใช่แล้ว ผมลืมไปเลย คุณไม่มีงานทำเลยนิ คุณจะหาเงินได้อย่างไรล่ะ”

หวงอวี่ถือป้ายไว้และพูดอย่างฉะฉาน

ในเวลานี้ ในที่สุดมู่เซิ่งก็รู้ว่าทำไมหวงอวี่จึงจงใจรอเขาอยู่ที่หน้าประตู ที่แท้เขามีที่นั่งในสนามด้านในนั่นเอง และจงใจอวดให้เขาดู กับสิ่งนี้ มู่เซิ่งรู้สึกตลกมาก ต้องรู้ว่า ที่นั่งที่เขากับเจียงหว่านกำลังจะไปคือข้างในเหมือนกัน

"คุณรู้ได้อย่างไรว่าที่นั่งของผมคือด้านนอกสุด?"มู่เซิ่งมองไปที่หวงอวี่ด้วยรอยยิ้มที่มีความหมาย

“เหอะๆ คนอย่างคุณ นอกจากนอกสนามแล้ว จะมีเงินไปนั่งที่อื่นได้อย่างไร?”หวงอวี่ดูมั่นใจ ราวกับว่าเขามั่นใจว่ามู่เซิ่งจะไม่สามารถนั่งในที่นั่งอื่นได้ “ถ้าคุณมีเงินนั่งอยู่ในสนามด้านใน ผมจะกินตั๋วใบนี้ให้ดูเลย แต่ผมว่านะ คุณไม่มีสิทธิ์นั้นหรอก"

เมื่อเห็นว่ามู่เซิ่งไม่พูดอะไร หวงอวี่ก็ยิ่งภูมิใจ ไอ้หมอนี่ต้องนั่งนอกสนามอย่างแน่นอน แม้ว่าภรรยาของเขาจะร่ำรวย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เพื่อมู่เซิ่งแล้วจะใช้เงินสองล้านไปนั่งสนามด้านใน เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็ถูกความฟุ้งเฟ้อครอบงำ อะไรก็กล้าพูด

มู่เซิ่งหัวเราะ ขี้เกียจไปสนใจหวงอวี่ และเดินเข้าไปในงานประมูล

แต่เห็นได้ชัดว่าหวงอวี่ไม่คิดที่จะปล่อยมู่เซิ่งไปง่ายๆ และเดินตามหลังเขาไป

หลังจากเข้าไปในสถานที่ประมูล เจ้าของร้านชุดเจ้าสาวและหยางเหนิงที่นั่งอยู่ด้านนอกเห็นมู่เซิ่ง และโบกมือทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น ส่งสัญญาณให้มู่เซิ่งมานั่งที่นี่

เพราะว่า ในสายตาของพวกเขา มู่เซิ่งยังถูกมองว่าเป็นคนที่สามารถนั่งได้แค่ในสนามด้านนอกเท่านั้น ส่วนประมูลเพชรได้ไหม พวกเขาก็แค่สนุกกับมันก็พอ

เมื่อหวงอวี่เห็น เขารู้สึกได้ใจมากยิ่งขึ้นไปอีก"เพื่อนนอกสนามของคุณเรียกคุณแล้ว ทำไมคุณยังไม่ไปอีกล่ะ?"

เขาอดใจรอไม่ไหวจริงๆที่จะเห็นมู่เซิ่งนั่งในที่นั่งที่ธรรมดาที่สุด แล้วเดินผ่านพวกเขาไปอย่างสง่า

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ มู่เซิ่งไม่ได้นั่งลงในที่นั่งธรรมดา แต่เขากลับเดินอ้อมผ่านฝูงชน และเดินตรงไปยังพื้นที่ข้างหน้าที่ระดับสูงที่สุด

"เฮ้ เฮ้ นั่นไม่ใช่สถานที่ที่คุณจะไปได้"หวงอวี่เริ่มร้อนใจ

ไอ้หมอนี่ มีคุณสมบัติที่จะไปนั่งที่นั่นได้ไง?

ที่นั่งระดับสูงเช่นนี้ มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่สามารถไปได้

มู่เซิ่งยิ้ม และเดินไปโดยตรง แม้ว่าเรื่องแบบนี้ดูแล้วจะโง่มาก แต่สำหรับหวงอวี่ที่ถูกเลี้ยงมาโดยถูกเอาใจตั้งแต่เด็ก ดูเหมือนจะชินกับมันแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโต เขาก็เอาแต่ใจและหยิ่งยโสโอหัง คิดว่าตัวเองใหญ่สุด ดังนั้นเขาจึงทำเรื่องตลกเช่นนี้