ตอนที่ 7
ของยากที่อยากหยอกเล่นๆ
November 4, 2026
@อีกด้านของมุมหนึ่งในผับ
เสียงดนตรียังคงกระแทกจังหวะหนักแน่นต่อเนื่อง แสงไฟสีฟ้าสลับม่วงวิ่งวนไปตามพื้นผับ ตรงมุมหนึ่ง...มะนาวนั่งอยู่กับเพื่อนๆ ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนสะบัดเล็กน้อยตามแรงลมจากพัดลมเพดาน ใบหน้าสวยที่มักเก็บสีหน้าเรียบนิ่ง ตอนนี้กลับดูตึงเครียด คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างชัดเจน ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนที่จะได้ยินเสียงเพื่อนรักหลุดคำสบถออกมาอย่างหงุดหงิดปนผิดหวัง
“ไอ้เหี้ยเอ่ย โตเป็นควายเสือกแยกแยะดีชั่วไม่ออก” : พริกแกง
“กูว่าละ คนอย่างพี่ทัพนะเหรอ จะอยากมีแฟน เล่นควงสาวไม่ซ้ำหน้า แต่ละคืนนอนกับใครบ้าง ไม่รู้จำหน้าได้หรือเปล่า” : พิ้งค์พลอย
“โห…หน้าตาอย่างหล่อ แต่เสือกเลว เสียดายอ่ะ อุตส่าห์ให้สามผ่าน” : ดาด้า กลอกตา ก่อนจะหัวเราะ หึ ในลำคอด้วยความสมเพช
เสียงทุกคนไม่ได้ดังนัก แต่ก็ดังพอจะให้คนในกลุ่มได้ยินกันเอง โดยเฉพาะ มะนาว ที่ยังคงนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของคนที่พูดว่าเธอเป็น “ของยากที่อยากหยอกเล่นๆ”
“ไงมึง พอได้ยินไอ้พี่ทัพพูดแบบนั้น ถึงกับเงียบไปเลยเหรอ มึงอย่าบอกนะว่ามึงชอบเขาแล้ว” : พริกแกงเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ
“ชอบเหี้ยอะไรล่ะ กูกำลังคิดอยู่ต่างหากว่าจะเอาคืนไอ้คนเหี้ยๆแบบนี้ยังไงมันถึงจะสาสมกับการที่เอาความรู้สึกคนอื่นมาล้อเล่นแบบนี้”
“แล้วมึงจะเอาไง จะปล่อยให้เขาแกล้งหยอกมึงเล่นแบบนี้ต่อไปเหรอ” : พริกแกง
“มึงเห็นกูมีเขาอยู่บนหัวไหมละ กูคนน่ะเว้ย กินข้าวไม่ได้กินหญ้า”
มะนาวนั่งหน้าตึง คิ้วขมวด ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก ในใจโมโหไม่น้อยกับไอ้รุ่นพี่ตัวดี ที่เข้าหาเธอเพียงแค่คิดจะมาหยอกแล้วหลอกฟัน รู้จักฤทธิ์ของอีนาวน้อยไปซะแล้ว ใบหน้าสวยหันกลับไปมองจอมทัพอีกครั้ง ดวงตาที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ฉายความแน่วแน่ อยากเล่นกับใจคนอื่นดีนักใช่ไหม แม่จะเอาให้หลงจนหาทางกลับบ้านไม่เจอเลยคอยดู
มะนาวหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความอะไรบางอย่างก่อนจะกดส่งออกไปยังปลายทาง
💬Line
💬 Now : อยู่ไหนคะ วันนี้หนูไม่เจอพี่เลย แอบไปหาสาวป่ะเนี้ย
💬 Jomtub: มีแฟนเป็นตัวเป็นตนขนาดนี้แล้ว ยังจะกล้าไปหาใครได้อีกละครับ วันนี้พี่ยุ่งกับการเตรียมงานรับน้อง เลยไม่ได้ไปเฝ้าแฟน ไม่เจอกันพี่โคตรคิดถึง
“ไอ้เชี้ย! ตอแหลเก่งฉิบหาย” มะนาวสบถออกมา ยุ่งอะไรกันวันนี้ทั้งวันเห็นไปตามเฝ้าเด็กปีหนึ่ง แล้วไหนจะตอนนี้อีก ที่นั่งเป็นปลาไหลเลื่อยขึ้นเลื่อยลงนัวเนียกับสาวนั่งดริ้งไม่หยุด
💬 Now : หนูออกมาเที่ยวผับ k นึกว่าพี่มาเลยว่าจะไปหาสักหน่อย อุตส่าห์แต่งตัวสวยๆ มายั่ว“
💬 Jomtub: พูดแบบนี้พี่ชักจะคิดถึงเรามากแล้วสิ
💬 Now : พี่อยากเห็นไหมล่ะคะ ว่าหนูใส่อะไร…หรือจะรอลุ้นว่าคืนนี้จะถอดอะไรออกก่อนดี"
💬 Jomtub: อย่าท้าทายกันแบบนี้นะครับ เดี๋ยวพี่เอาจริง แล้วหนูจะหนีไม่ทันนะคะ
💬 Now : แล้วทำไมหนูต้องหนีด้วยละคะ ถ้าพี่แน่จริงก็มาจับหนูดิ จะจับตรงไหนหนูจะไม่ขัดขืนเลย
💬 Jomtub: อย่ายั่วนะคนสวย พี่ไม่ใช่พระอิฐพระปูน
💬 Now : หนูก็ไม่ได้คิดว่าพี่จะเป็นแบบนั้นนิคะ
💬 Jomtub: คืนนี้...อยู่ต่อใช่มั้ย?"
💬 Now : ถ้าพี่มาหนูก็อยู่ค่ะ แต่ถ้าไม่มาก็อาจจะไปต่อกับผู้ชายคนอื่น
💬 Jomtub: พูดแบบนี้ระวังจะเจอดี เวลาอยู่บนเตียงพี่ไม่ได้ใจดีนะครับ
💬 Now : อยากเจอพี่ตอนอยู่บนเตียงจังเลยค่ะ จะดุแค่ไหนกันเชียวน้า
💬 Jomtub : รอเลย เดี๋ยวเจอแน่!
แก้วเหล้าในมือหยุดนิ่งกลางอากาศ ดวงตาของจอมทัพไล่อ่านข้อความทีละบรรทัดช้าๆ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทั้งเจ้าเล่ห์และอันตรายนิดๆ เขาเอนตัวมาข้างหน้า วางแก้วลงบนโต๊ะ สายตาเหมือนมีแววระยิบระยับขึ้นมาชั่ววูบ...ดวงตาที่เคยเย็นชา ตอนนี้กลับฉายแวว อยากรู้ อยากลอง และอยากครอบครอง ไอ้ที่ยั่วๆอยู่นี่ อยากจะรู้นัก จะเด็ดแค่ไหนกันเชียว
“เหี้ยเอ๊ย…” เขาพึมพำเบาๆ อย่างคนที่เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ใบหน้าหล่อยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย มือหนาข้างหนึ่งกดเลื่อนดุข้อความในไลน์ มืออีกข้างโอบกอดลูบไล้ผิวเนื้อเนียนหญิงสาวนั่งดริ้ง
“อะไรของมึง ยิ้มอยู่คนเดียวเป็นบ้าเหรอ?” : เสือใต้
"หึ สงสัยมันจะเมานม" ขุนศึกประชด เมื่อไอ้คนหล่อถูกสาวนั่งดริ้งเสิร์ฟนมสดๆให้กลางโต๊ะวางเครื่องดื่ม ผู้หญิงสมัยนี้ใจกล้าขึ้นทุกวัน ไม่ทันได้พูดอะไรก็ถวายตัวมาให้แล้ว
"แม่ง..โคตรยั่ว!"
"ไอ้เหี้ย! มึงไม่ได้ยินที่พวกกูพูดเลยรึไง มัวแต่ดูมือถืออยู่ได้" : ขุนศึก