บทนำ

@มหาวิทยาลัย

เหงื่อไหลเปียกชุ่มแผ่นหลังในชุดวอร์มมหาลัยที่ตอนนี้แทบจะแนบติดกับผิวหนัง ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำบนลู่วิ่งเหมือนจะกลืนเอาแรงกายแรงใจไปหมดจนแทบขยับไม่ได้ กลิ่นแดดยามสายผสมกลิ่นหญ้าเปียกจางๆ ลอยมาตามลมอ่อนๆ แต่กลับไม่ได้ช่วยให้สดชื่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"แฮ่ๆ !!! โคตรเหนื่อยอ่ะ....อีมิวนี่มึงไปทำอะไรให้พี่รหัสโกรธป่ะวะ"

เสียงหอบหนักๆ สลับกับเสียงบ่นของเพื่อนสาวดังขึ้น พร้อมกับท่าทางที่ใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ไหลลงขมับอย่างรำคาญ ก่อนจะหันขวับมามองด้วยแววตาหงุดหงิดปนเหนื่อยล้า

"อย่างกู..ไม่ต้องทำอะไร แค่พี่เขาเห็นหน้า..ก็พร้อมจะบวกกับกูแล้วป่ะ"

"แม่ง ! กูจะตุยแล้วนะโว้ย สนามไม่ใช่น้อยๆ กูถามจริงเหอะมึงชอบพี่เขาไปได้ยังไง...จ้องแต่จะเล่นงานมึงตลอด"

"เลิกพูดได้แล้ว วิ่งไปเห่อะน่า....บ่นไปก็ไม่ช่วยอะไร"

เสียงพูดนิ่งๆ แต่แฝงความเหนื่อยหน่ายของอีกคนดังขึ้น ท่าทางไม่สนใจต่อคำบ่นนั้นแม้แต่น้อย สายตาเหม่อมองไปยังปลายทางของลู่วิ่ง ริมฝีปากเม้มแน่นขณะสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วออกตัววิ่งต่อโดยไม่เหลียวกลับมามอง

มิวนิค นักศึกษาปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์ เด็กสาวตากลมโต ผิวขาว ผมยาวปะบ่าสีน้ำตาลหม่น อุปนิสัย : เฟรนลี่ เป็นมิตรกับทุกคน เข้ากับคนได้ง่าย มีอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละที่รู้สึกว่าจะแอนตี้เธอเอามากๆ มาสายแค่สองนาที สั่งทำโทษเธอกับเพื่อนร่วมรุ่น โดยการให้วิ่งรอบสนามฟุตบอล คนอื่นๆวิ่งกันแค่สองรอบ แต่เธอกับเอวาเพื่อนสนิท กลับต้องวิ่งมากกว่าคนอื่นถึงสองเท่า กะจะแกล้งกันชัดๆ

แดดแรงจัดสะท้อนบนผิวหญ้าที่เขียวจนแทบกลายเป็นสีเหลืองอ่อน เสียงนกที่เคยเจื้อยแจ้วในยามเช้าเงียบหาย เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเหล่านักศึกษาปีหนึ่งที่วิ่งวนอยู่ในสนามกว้าง ร่างบางของมิวนิคและเอวาดูอ่อนแรงลงทุกวินาที เหงื่อไหลลงตามแนวกรามจนชุ่มรอบคอเสื้อ รอยแดงจากแดดขึ้นชัดบนแก้มใส เสียงโทรโข่งดังขึ้นอย่างกระทันหัน

"เอ้า! อย่าอู้ดิครับน้อง เพื่อนเขาวิ่งกันอยู่ไม่เห็นรึไง!!!!"

เสียงทุ้มๆ แต่ทรงพลังของ สายฟ้า ดังลั่นออกมาจากใต้ร่มไม้ที่เขานั่งอยู่ เสียงนั้นพุ่งตรงมาหาพวกเธอราวกับลูกธนู หญิงสาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันมามองพลางถลึงตา

"เห็นคร้า....ก็วิ่งอยู่นี่ไง พี่ตาบอดเหรอ"

น้ำเสียงของมิวนิคเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยหน่ายปนประชดประชัน ลมหายใจหอบกระชั้นแต่สายตายังไม่ละจากรุ่นพี่ปากหมาของเธอที่เอาแต่นั่งสั่งอยู่ข้างสนาม

"ปากดี..งั้นวิ่งอีกสักสิบรอบเป็นไง.."

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ริมฝีปากขยับน้อยแต่คำพูดแทงใจจนแทบสะดุ้ง มิวนิคเบิกตากว้าง หันไปมองเอวาทันที

"เชี้ย!! มึงสั่งอย่างกับก๋วยเตี๋ยว เดี๋ยวน้องก็เป็นลมหรอก"

"ม้าดีดกะโหลกอย่างยัยนั่น ไม่เป็นอะไรไปง่ายๆหรอก"

คำพูดสุดปากร้ายถูกปล่อยออกมาจากสายฟ้าพร้อมสีหน้าราบเรียบ เหมือนไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ท่าทางไม่สะทกสะท้าน เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พับใต้ต้นไม้ ตาคมกริบยังจับจ้องอยู่ที่สนามอย่างไม่วางตา

สายฟ้า หนุ่มหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทาน วิศวกรรมศาสตร์ ชั้นปีที่ 3 พี่รหัสสุดหล่อของมิวนิค พ้วงด้วยตำแหน่ง เฮดว๊ากประจำสาขา ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหด ความเย็นชา อุปนิสัย : พูดน้อย หน้านิ่ง จริงจังกับทุกเรื่อง เย็นชา แต่ปากหมากับน้องรหัสตัวร้ายแค่คนเดียว

"มึงแกล้งน้องใช่ไหมไอ้สายฟ้า" : อาทิตย์ เพื่อนสนิทของสายฟ้า