คำขอของน้องรหัส

@หลังจบการแข่งขัน

"ขอบคุณนะคะ :)

หลังประกาศผลการแข่งขัน ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างเข้ามาขอถ่ายภาพกับไอดอลสาวคนสวยที่เพิ่งจะได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดแข่งขันเต้นประกอบเพลงมามาดๆ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแสงแฟลช เสียงหัวเราะ เสียงแสดงความยินดี และสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

มิวนิคยกมือไหว้ขอบคุณรุ่นพี่ทุกคนที่มาให้กำลังใจและมาเชียร์เธอในวันนี้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน สีหน้าเปล่งประกายไปด้วยความสุข ดวงตาเป็นประกายอย่างคนที่หัวใจพองโตจากความสำเร็จ ด้วยความที่เธอทั้งเรียนเก่ง กิจกรรมโดดเด่นกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน ทำให้เธอเป็นที่รู้จักของคนบนโลกโซเชียลเป็นอย่างมาก

"ยินดีด้วยนะครับคนเก่ง

เสียงทุ้มนุ่มของพี่อาทิตย์ที่เอ่ยแสดงความยินดีทำให้มิวนิคหันไปยิ้มตอบอย่างสดใส แววตาเธอสื่อถึงความขอบคุณอย่างจริงใจ

"ขอบคุณนะคะพี่อาทิตย์/พี่แผ่นดิน

"พี่ว่าแล้วเชียว ยังไงๆน้องมิวต้องชนะ : อาทิตย์

อาทิตย์พูดพลางตบบ่าเบาๆ ด้วยท่าทีเป็นกันเอง ใบหน้าของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนพี่ชายที่ภูมิใจในน้องสาว

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะกำลังใจดี มิวเลยมีแรงสู้....สู้ตายเลยค่ะ 5555

เสียงหัวเราะของมิวนิคใสแจ๋ว แฝงความเหนื่อยล้าจากการเต้นมาทั้งวันแต่ยังมีแรงเหลือเฟือเมื่อพูดถึง ‘กำลังใจ’ ดวงตากลมโตหรี่น้อยๆ พลางยิ้มจนแก้มแดง

"แล้วพี่สายฟ้าล่ะคะ

น้ำเสียงเธอแผ่วลงนิดหน่อย สีหน้ายังเปื้อนยิ้มอยู่ แต่มีแววประหลาดใจผสมอยู่เล็กน้อย ขณะที่ดวงตาก็เหลือบมองไปทางฝูงชนอย่างคาดหวัง

"เห็นมันเดินไปหลังแสตนเชียร์เมื่อกี้ : อาทิตย์

"งั้นมิวขอตัวก่อนนะคะ :)

เธอเอ่ยอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มยังไม่จางหาย ขณะรีบหันตัวเดินออกไป เส้นผมสะบัดเบาๆ ตามแรงเดิน

"ไปไหนอ่ะมึง... : เอวา

"เออน่า...มึงกลับก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอ...

เสียงตอบกลับอย่างรวดเร็วของมิวนิคแฝงไปด้วยความลนลานแต่แฝงความตั้งใจ น้ำเสียงที่ดูเหมือนจะกลบความตื่นเต้นไว้ไม่มิด

"อะ..อ้าว...ไปไหนไม่บอกไม่กล่าว

เอวาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ขณะมองตามหลังเพื่อนที่รีบเดินจากไป

มิวนิครีบเดินไปหลังแสตนเชียร์ สถานที่ที่คนเป็นพี่นัดหมายเอาไว้ คนตัวเล็กมุ่งหน้าเดินไปหาคนเป็นพี่ด้วยความกระตือรือร้น ก้าวเท้าของเธอเร็วและมั่นคง สายตาก็ไล่มองหาท่ามกลางแสงไฟที่เริ่มเบาลงเมื่อเวลาล่วงเลย

"อาทิตย์สายฟ้าล่ะ : ฟ้าใส

"ไม่รู้...กลับกันเถอะแผ่นดิน

"อืม..

ฟ้าใสถอนหายใจอย่างหงุดหงิดจนได้ยินชัด ดวงตาเธอกวาดมองโดยรอบด้วยความร้อนรน มือขยุ้มชายเสื้อของตัวเองแน่นด้วยความหงุดหงิดเมื่อถามใครก็ไม่มีใครเห็นสายฟ้า เธอเดินตามหาเขาจนทั่ว ไม่เห็นแม้แต่เงา...

@หลังแสตนเชียร์

"รอนานไหมคะ

เสียงใสของคนตัวเล็กดังขึ้น ขณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าหวานยังคงมีเหงื่อเกาะพราวเล็กน้อยจากการเดินเร็ว ดวงตากลมโตมองสบตาคนตรงหน้าอย่างคาดหวัง

"ใครบอกว่าฉันรอเธอ

ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าเย็นชาตอบกลับทั้งที่สายตากลับหลบวูบไปทางอื่น หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเธอปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มแบบนั้น

"อ้าวก็พี่นัดหนูมาไม่ใช่รึไง..

มิวเอียงคอน้อยๆ ทำตาโตแบบงงๆ มือเล็กกำชายกระโปรงเบาๆ อย่างประหม่าปนน้อยใจ

"แล้วทำอะไรอยู่ งานจบตั้งนานแล้ว พึ่งจะมาเอาป่านนี้

น้ำเสียงติดดุเล็กน้อย พยายามกลบความหงุดหงิดในใจที่ตัวเองเป็นฝ่ายรอ

"ถ่ายรูปกับแฟนคลับค่ะ :)

มิวหัวเราะแผ่วเบา ดวงตาเป็นประกาย ยกมือไหว้รับไล่ขอบคุณใครต่อใครจนเมื่อครู่

"ผู้หญิงหรือผู้ชาย

เขาถามพลางเลิกคิ้ว สีหน้าดูไม่แสดงอารมณ์นัก แต่ในแววตากลับแฝงความหึงหวงเอาไว้ลึกๆ

"ถามทำไมคะ..

เสียงตอบของมิวแผ่วลงเล็กน้อย สีหน้าเริ่มมีรอยยิ้มขี้เล่นผสมความระแวงในคำถาม

"เปล่า แค่ถามดูเห็นมีแต่หนุ่มๆมาเชียร์

เขาไหวไหล่เบาๆ เหมือนไม่ได้ติดใจอะไร แต่เสียงที่เอ่ยออกมานั้นแข็งขึ้นอย่างชัดเจน

"ต่อให้หนุ่มทั้งมหาลัยมาเชียร์ ก็ไม่มีผลต่อหัวใจหนูหรอกค่ะ

"ทำไม..

เขาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงพลันอ่อนลงนิดหน่อย

"เพราะใจหนูมีแต่พี่คนเดียวมาตลอดไงคะ :)

ประโยคนั้นทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่จ้องมองเธอมีแววอ่อนลงเหมือนจะยอมแพ้ให้กับความใสซื่อของเด็กสาวตรงหน้า

"เพ้อเจ้อ...

น้ำเสียงพึมพำที่เบากว่าปกติ คนพูดพยายามหันหน้าหนี แต่หูกลับแดงแจ๋จนเห็นได้ชัด

"555 เขินเหรอคะ..หูแดงเชียว

มิวหัวเราะอย่างสดใส รอยยิ้มซุกซนปรากฏบนใบหน้า ดวงตาหยีลงอย่างขี้เล่น

"ไร้สาระ จะขออะไรก็รีบขอ ฉันมีธุระ ไม่มีเวลาว่างมาคุยเล่นกับเด็กน้อยอย่างเธอ

เขาพูดติดจะห้วน มือไขว้หลังเหมือนพยายามรักษาระยะห่าง

"ก็ได้ค่า...แซวนิดแซวหน่อยทำเป็นเข้ม...

คนเป็นพี่แอบยิ้มมุมปาก เมื่อคำพูดที่คนเป็นน้องเอ่ยออกมา ทำเขาเสียอาการจนเก็บไม่มิด พยายามกลั้นมันเอาไว้แล้ว แต่ก็ยังเผยรอยยิ้มนั้นออกมาจนได้

"วันเสาร์นี้พี่ว่างไหมคะ

"ไม่ว่าง