มีแฟนแล้ว

@ลานกิจกรรม > โรงยิม

ลานกิจกรรมที่กำลังคึกคักด้วยเสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าของผู้คนที่เตรียมตัวกันอยู่ทั่วบริเวณ แสงแดดยามบ่ายสะท้อนผ่านกระจกของโรงยิม ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"มึงมองหาอะไรอยู่ ไม่ไปเตรียมตัว อีกสิบนาทีก็จะถึงคิวมึงแล้วนะ"

เสียงทักท้วงของเอวาเรียบเฉยแต่แฝงความห่วงใย เขาหันมามองหน้ามิวนิคที่สายตายังคงไม่ละจากประตูทางเข้าโรงยิม

"หาพี่สายฟ้า..."

คำตอบของมิวนิคแผ่วเบาออกมาพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความตั้งใจ แม้จะพยายามเก็บอาการไว้ แต่ก็เห็นได้ชัดถึงความกังวลใจ

"เขาคงจะมาอยู่หรอก..เลิกมองได้แล้ว.."

เอวาพูดอย่างมั่นใจ แววตาจับจ้องไปที่มิวนิคที่ยังนิ่งเงียบอยู่

"แต่พี่อาทิตย์บอกจะพาพี่สายฟ้ามา..."

เสียงหวานเอ่ยอย่างลังเล ดวงตาแอบเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินข่าวลือที่เพื่อนบอก

"มิว...พี่สายฟ้าของมึงใครบังคับได้ซะที่ไหน...เขาไม่มาหรอก ไปเตรียมตัวได้แล้ว"

เอวายิ้มบาง ๆ พร้อมกับจับไหล่มิวนิคเบา ๆ เหมือนเป็นการปลอบใจ ดวงตาเป็นประกายอบอุ่นแต่ก็จริงจัง

"........."

ใบหน้าของมิวนิคเงียบสงบ แต่สายตายังคงลึกซึ้งและผิดหวังเล็กน้อย เหมือนกำลังพยายามรวบรวมกำลังใจอยู่ในใจ

มิวนิคทำหน้าเสียไปทันที ก่อนหน้านี้ตั้งหน้าตั้งตาชะเง้อรอพี่รหัสสุดหล่ออย่างใจจดใจจ่อ ดวงตาเบิกกว้างและเต็มไปด้วยความหวังที่ยังไม่จางหาย ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูเงียบลงชั่วขณะ ราวกับเวลาหยุดหมุนรอบตัวเธอในช่วงนั้น

วันนี้เป็นการแข่งขันเต้นประกอบเพลงรอบชิงชนะเลิศ คนเป็นน้องเคยขอร้องให้เขามาเชียร์เธออยู่หลายครั้ง แต่คนเป็นพี่ไม่เคยมาเลยสักครั้ง ด้วยว่าวันเวลาที่เธอลงแข่งขันมันตรงกับวันที่เขาสอบพอดี แต่วันนี้คนเป็นพี่ถือว่ารับปากเธอเอาไว้แล้ว ถึงแม้จะไม่ได้เอ่ยออกมาตรงๆ แต่ฟังจากคำพูดของพี่อาทิตย์เพื่อนสนิทของเขาแล้ว ทำให้เธอมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง แต่รอแล้วรอเล่าคนที่เธอรอก็ยังไม่โผล่หน้ามา คนตัวเล็กได้แต่ถอนหายใจทำหน้าเศร้า กำลังจะเดินเข้าไปยังจุดปล่อยตัว...

"มิว....พี่สายฟ้า....."

เอวาพูดเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น มือสะกิดแขนมิวนิคที่กำลังตั้งตารอ ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องไปที่คนที่เข้ามา

".....มึง..พี่สายฟ้ามาจริงด้วย.."

เสียงกระซิบดังขึ้นจากปากเพื่อนอีกคน ทว่าความตื่นเต้นนั้นสะท้อนผ่านใบหน้าที่แสดงออกชัดเจน

"แหม..ยิ้มหน้าบานเชียวนะ..."

น้ำเสียงแซวอย่างเป็นมิตร ทำให้บรรยากาศสดใสขึ้นทันที

"เดี๋ยวกูมานะ..."

มิวนิครีบวิ่งไปหาเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสดใสเปื้อนรอยยิ้มที่หายากและอบอุ่นเต็มหัวใจ

".....ขอบคุณนะคะที่มา :)"

น้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงความจริงใจสุดซึ้ง ดวงตากระจ่างใสส่งผ่านคำขอบคุณ

"ฉันมาในนามของคณะ..."

สายฟ้าพูดเสียงเข้มแต่มีความจริงจัง

"ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ หนูดีใจมากที่พี่มาวันนี้"

มิวนิคพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื้นตัน

"หึ...สายฟ้าเขาก็มาตามหน้าที่ ไม่ได้มาเชียร์แค่เธอคนเดียวสักหน่อย"

สายฟ้าหันไปตอบอย่างจริงจัง ดวงตาเรียบนิ่งแต่ยังอบอุ่น

"พี่ฟ้าใส"

คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของมิวนิคเปลี่ยนไป ชั่วขณะหนึ่งเธอหยุดนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและสับสน เมื่อเห็นใครบางคนเดินตามสายฟ้ามาอย่างไม่ห่าง

"ไงจ้ะ...คิดว่าเขามาเชียร์แค่เธอรึไง.."

ฟ้าใสพูดด้วยท่าทางมั่นใจ ยิ้มกว้างอย่างคนที่รู้จักกันดี

"มึงจะพูดทำไมฟ้าใส...จะตั้งใจมาหรือไม่...มันก็มาแล้วไหม"

อาทิตย์ตบท้ายด้วยน้ำเสียงล้อเล่น แผ่นดินยิ้มตาม

"เออ...แซะเก่ง"

เสียงหัวเราะดังขึ้น ผ่อนคลายบรรยากาศ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูคงคิดไปเองแหละ งั้นหนูขอไปเตรียมตัวก่อนนะคะ"

มิวนิคพยายามสะกดรอยยิ้มก่อนจะหันหลังเดินไป

"เดี๋ยว...."

สายฟ้าเรียกเธอไว้ก่อนด้วยเสียงนุ่มนวล แต่หนักแน่น

คนตัวเล็กหยุดเดิน หันกลับมาใบหน้าที่เคยสดใสถูกกลืนหายไปอย่างเห็นได้ชัด จากคำพูดของฟ้าใสที่เพิ่งผ่านมาในใจ

"แข่งเสร็จแล้วมาเจอกันหลังแสตนเชียร์"

สายฟ้ากระซิบข้างหูเบา ๆ แบบที่ไม่มีใครได้ยิน นอกจากมิวนิค

"ค่ะ"

คำตอบสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ แม้สายตายังแฝงความลังเล

"ไม่ถามเหรอว่ามาทำไม.."

สายฟ้าถามอย่างอ่อนโยน

"............. ไม่ค่ะ..."

ใบหน้าบูดบึ้งเหมือนกำลังโกรธเขาเล็กน้อย แต่ก็ไม่พูดอะไรต่อ

สายฟ้าหัวเราะเบา ๆ อย่างเข้าใจความรู้สึก

"ถ้าชนะอยากขออะไรก็ได้หนึ่งข้อ..."

น้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความหวัง

"อะไรนะคะ"

เสียงของมิวนิคสั่นเล็กน้อยจากความประหลาดใจ

"ฉันบอกว่า ถ้าเธอชนะการแข่ง จะขออะไรจากฉันก็ได้หนึ่งข้อ"

สายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ดวงตาจับจ้องไปที่เธออย่างอบอุ่น

"หมายถึงให้หนูขออะไรพี่ก็ได้เหรอคะ"

เสียงหวานถามกลับด้วยความไม่แน่ใจแต่เต็มไปด้วยความหวัง