ตอนที่ 120

ตอนที่ 120

ปกติธามนิธิมักจะไม่พูดมาก นอกเสียจากตอนทำงานเขาถึงพูดไปมากอีกสองสามคำ

ไม่นาน พนักงานก็เข้ามาเสิร์ฟอาหาร อาหารที่พวกเขาทานเป็นอาหารตะวันตก นี่เป็นครั้งแรกของปาณีที่ได้ทานอาหารตะวันตก เลยวุ่นวายไปนิดๆ เมื่อเปรียบเทียบกับสาวสวยที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ ดูแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

สาวสวยคนนั้นยิ้มอย่างมีความหมายโดยนัย ถึงแม้จะไม่มีเด็กสาวคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกับท่านธาม แต่เธอก็นับถือปาณีมากที่กล้านั่งทานข้าวข้างๆธามนิธิ

ปาณีรู้สึกขายหน้ามาก อีกทั้งสาวสวยที่นั่งตรงข้ามเธอทุกการกระทำมักจะสมบูรณ์แบบเหมือนในตำราเรียน ยิ่งทำให้เธอดูเงอะงะ เธออดถอนหายใจในใจไม่ได้ว่าทำไมคนกับคนมันต่างกันขนาดนี้

ธามนิธิมองดูปาณีแล้วเอียงเข้าใกล้เธอ มือใหม่จากข้างหลังไปจับมือเล็กๆของเธอไว้ พูดอย่างมีความอดทน“ทำอย่างนี้ มือนี้ใช้แรงหน่อย”

เขาอยู่ใกล้ชิดปาณีมาก สองคนยิ่งดูสนิทสนมกัน

ชายอ้วนกับสาวสวยนั้นเห็นดังนี้ ก็อดประหลาดใจขึ้นมาไม่ได้

ตั้งแต่ธามนิธิเดินเข้ามา ท่าทีเขาดูไม่เย็นไม่ร้น ถึงแม้ยังมีมารยาทอยู่ แต่กลิ่นอายแห่งความห่างของเขาไม่เคยจางหายไป

แต่ปฏิกิริยาที่เขามีต่อปาณีกลับดูเหมือนเปลี่ยนไปคนทั้งคน

เวลานั้น สาวสวยที่คิดว่าปาณีเงอะงะก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก เมื่อกี้เธอจะทำสมบูรณ์แบบไปทำไม

ไม่แน่อาจจะเธอแสร้งทำเงอะงะหน่อย ท่านก็สอนเธออย่างมีความอดทนก็เป็นได้

เดิมปาณียังรู้รึกเขินอาย เพราะทุกคนล้วนทำเป็น แม่แต่เธอเป็นครั้งแรก และก้ไม่เคยมีคนสอนเธอมาก่อน เลยรู้สึกขายหน้านิดๆ

แต่มองเห็นคุณอาสนอเธออย่างมีความอดทน ความรู้สึกขายหน้าก็จางหายไป ถูดแทนไปด้วยความสุข