ตอนที่ 296

ตอนที่ 296

เขาพูดว่า “ไม่ใช่แน่นอน พวกเขาเป็นบริษัทใหญ่ มีสินค้าขายทั่วประเทศ ครอบครัวเราแค่ทำธุรกิจเล็กๆ ฉันมีอิทธิพลขนาดนั้นที่ไหนกัน”

“ทำธุรกิจเล็กๆ?” ปาณีมองไปยังธามนิธิอย่างไม่อยากเชื่อ

เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าธามนิธิทำธุรกิจอะไร

แต่ปกติดูภาพพจน์การออกงานเขาแล้ว รู้สึกว่าจะไม่ธรรมดานะ

ธามนิธิเบ้ปาก มองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้น พูดล้อว่า “ทำไม สามีเป็นแค่เถ้าแก่ของบริษัทเล็กๆ เลยทำให้เธอผิดหวังหรอ?”

ปาณีนั่งลง “ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่กำลังคิดว่า ดูเหมือนทำธุรกิจจะได้เงินมากเลยนะคะ ทำธุรกิจเล็กๆยังอยู่บ้านใหญ่โตขนาดนี้ได้เลย”

“......” ธามนิธิมองไปยังรอบๆห้องนอนที่รวมห้องน้ำแล้วใหญ่กว่า 100 ตารางเมตร เชิดหน้าพูดอย่างจริงจังว่า “ก็ยังโอเคนะ เพื่อนของพี่แนะนำมา ได้มาในราคาทุน เลยไม่ได้แพงมาก”

“ยังทำแบบนี้ได้หรอคะ?” ถือเป็นความรู้ใหม่ของปาณีเลย

ธามนิธิพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง “เธอก็รู้ว่าพี่เขยร่วมหุ้นกับคนอื่นในการบุกเบิกธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ดังนั้น คนที่รู้จักก็พวกแวววงเดียวกันหมด ราคาบ้านถือถือว่าถูกกว่าราคาตลาดมาก”

“......” ปาณีมองไปยังธามนิธิ “แต่ทำไมหนูได้ยินมาว่า บ้านที่เมืองชลธี พี่เขยเป็นคนบุกเบิกเองล่ะคะ”

ธามนิธิไอแค่กๆ ปรับโทนเสียงตัวเอง “พี่เขยร่วมหุ้นกับคนอื่น ในความเป็นจริงแล้วก็แค่ช่วยคนอื่นทำงานก็แค่นั้นเอง”

“แล้วบ้านที่เราอยู่ตอนมาที่เมืองชยุตแรกๆล่ะ?”

“แน่นอนว่าต้องเช่าสิ” ธามนิธิเงยหน้าขึ้น มองไปยังเพดาน “ตอนนี้บ้านหลังนี้ยังผ่อนอยู่เลย ตอนนี้ฉันมีหนี้ท่วมตัว แล้วยังนั่งอยู่บนรถเข็นอีก เธอจะรังเกียจฉันไหม?”

พูดจบ สายตาของธามนิธิก็เต็มไปด้วยความน้อยใจ