ตอนที่ 377

ตอนที่ 377

ปาณีไม่เห็นหน้าเขาเสียหลายวัน ไม่คิดว่าพอเขากลับมา ก็ทำให้เธอประหลาดใจใหญ่

ตั้งแต่เกิดมา เธอเคยเห็นแต่ต้นคริสต์มาสที่อยู่แต่ในห้างหรือตามถนน ไม่นึกเลยว่า ธามนิธิจะเอาต้นคริสต์มาสเข้ามาไว้ในบ้าน

ปาณีเดินไปที่ด้านหลังของเขา เอามือปิดตาเขาเบาๆ “เดาสิว่าใครกลับมาเอ่ย?”

เจอความขี้เล่นแบบเด็กๆของเธอแบบนี้เข้า ธามนิธิจึงยื่นมือออกไป กุมมือของเธอไว้

ปาณีหันตัวกลับมาอยู่ต่อหน้าเขา นั่งยองๆ วางมือบนตักของเขา โดยที่เขากุมมือเธอไว้

ธามนิธิมองที่เธอ ดวงตาฉายความอ่อนโยนและความรัก “กลับมาแล้วหรือ?”

“อื้ม” หัวใจของปาณีรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก “พี่สาวกับคุณแม่มาส่งฉันเข้าบ้านค่ะ แต่พวกท่านมีงานยุ่งต้องรีบกลับ เลยไม่ได้เข้ามาในบ้าน”

ธามนิธิมองเธอ ดึงผ้าที่พันคอของตัวเองออก แล้วยื่นให้เธอ “หนาวหรือเปล่า?”

“พอได้เจอคุณก็ไม่หนาวแล้วค่ะ” ปาณียิ้มแล้วกุมมือของเขาไว้ “แต่ว่า ข้างนอกหนาวออก ทำไมคุณถึงมาอยู่นั่งตรงนี้ล่ะ?”

“นั่งรอสุดที่รักของฉันกลับบ้าน”

“......”

ธามนิธิมองเธอที่ทำท่าทางว่าไม่รู้จะตอบยังไงดี แล้วมองไปที่ต้นคริสต์มาสถามขึ้นว่า “ชอบหรือเปล่า?”

ธามนิธิเป็นผู้ชายตรงๆแบบนี้แหล่ะ ที่จริงเขาไม่ชอบทำอะไรแบบนี้หรอก แต่ไวยาตย์บอกว่า สาวๆชอบแบบนี้ ดังนั้น วันนี้ตอนบ่าย หลังจากเขากลับมาแล้ว จึงรีบไปจัดการเรื่องนี้

“ข้างบนมีดวงดาวเยอะแยะเลย !” ใบหน้าที่สดใสเหมือนเด็กของเธอ ส่องสว่างเพราะแสงไฟ

ธามนิธิมองไปที่ดวงตาของเธอ อดคิดถึงคำพูดหนึ่งไม่ได้

ที่สุกสว่างที่สุดไม่ใช่ดวงดาวบนท้องฟ้า แต่คือภาพแห่งความสุขที่สะท้อนจากดวงตาของเธอ

เขากุมมือของปาณีไว้ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น ทำเพียงแค่แอบมองรอยยิ้มของเธอเงียบๆ

หากว่าเป็นไปได้ เขาหวังว่า จะสามารถมองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอได้ทุกวัน

ผ่านไปสักพัก ไวยาตย์ออกมาเรียกพวกเขา “คุณธามนิธิ คุณผู้หญิง ข้างหนอกหนาวมากเลย เข้ามาพักผ่อนด้านในดีกว่าครับ !”