ตอนที่ 426

ตอนที่ 426

เธอได้แต่ทำตาปริบๆมองพวกเขาเดินออกไปทั้งแบบนั้น

“ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่าไปยุ่ง“ นลินอดตำหนิเธอไม่ได้ “ถึงพวกเขาจะหย่ากันจริงๆ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอนี่”

เกิดธามนิธิหย่ากับปาณีขึ้นมา ไม่แน่ว่าอาจกลับมาหาเธอก็เป็นได้

ตอนที่ธามนิธิแต่งงานไป หลังจากเธอสงบใจได้แล้ว ถึงกล้ากลับมาที่นี่

“ที่ฉันทำเพราะเป็นห่วงเธอหรอกนะ” พูดถึงตรงนี้ เณศราอดไม่ได้ที่จะมองค้อนนลิน “เธอนี่ก็ช่างอดทนเก่งจริง ธามนิธิบีบครอบครัวเธอถึงขนาดนี้ ถ้าเธอไปอ้อนวอนเขา ยอมขอโทษเขาเสียหน่อยจะเป็นไร?”

“ให้ไปอ้อนวอนเขาน่ะหรือ?” นลินเห็นเป็นเรื่องขบขัน “ฉันไม่ไปหรอก”

“ที่จริงเขาไม่เลวเลยนะ บางทีถ้าเธอยอมขอโทษ เขาอาจให้อภัยเธอก็ได้” เณศราคิดหวังดีต่อเพื่อนที่เคยอกหักช้ำรักมาก่อน

นลินมองเธอแล้วพูดขึ้นว่า “ตอนฉันเพิ่งกลับมาใหม่ๆเคยไปพบเขา ท่าทีของเขาคงไม่ต้องพูดถึงหรอกนะ เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรได้? หรือต้องให้ไปนอนออดอ้อนเขา?”

ถ้าหากธามนิธิเป็นเหมือนเมื่อก่อน จะให้เธอไปออดอ้อนเขายังไงก็ได้ แต่ทว่า ผู้ชายที่นั่งอยู่บนรถเข็นแบบนี้ เธอไม่เคยนึกจะสนใจ

เณศรามองเห็นท่าทางเธอเป็นแบบนี้ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก “แล้วเธอไม่กลัวว่าพ่อเธอจะโกรธแย่หรือ?”

“กลัวสิ ! แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง เธอก็รู้นิสัยฉันนี่” นลินพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ว่า “เธออย่าเอาฉันไปเกี่ยวข้องกับเขาอีกเลย ฉันกำลังเตรียมตัวจะไปปักกิ่งแล้ว”

“ไปปักกิ่ง?”

“วันเกิดแม่บุญธรรมน่ะ” นลินอาจยอมก้มหัวให้กับคนอื่น แต่จะไม่ยอมให้กับธามนิธิเป็นแน่ “ฉันจะไปเยี่ยมท่านหน่อย วันเกิดท่านปีที่แล้วก็ไม่ได้ไป”

ปีก่อนเป็นเพราะว่าต้องการหลบหน้าธามนิธิ เธอจึงหนีไปเมืองนอก ดังนั้น วันเกิดของแม่บุญธรรมปีนี้ ยังไงก็ต้องไป

และที่สำคัญ เธอตั้งใจจะไปเจอเมธชนัน

กลับมาคราวนี้ นลินได้เปลี่ยนเป้าหมายไปที่เมธชนันแทน

ถ้าคนอย่างนลิน มีสุวรรณ์จะแต่งงาน ต้องได้แต่งกับผู้ชายที่ดีพร้อมที่สุดในโลก เธอไม่อาจใช้ชีวิตร่วมกับคนที่นั่งรถเข็นไปตลอดชีวิตได้หรอก