ตอนที่ 428

ตอนที่ 428

รู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา พลิกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา พยายามหาท่านอนที่สบายที่สุด

ธามนิธิมองไปที่ภรรยาสาวของตัวเอง ยิ้มที่มุมปาก เขาชอบเธอตอนเป็นแบบนี้ที่สุด นอนหลับฝัน ไม่มีทางจะขัดขืนเขาได้

เขาอุ้มปาณีออกจากห้องน้ำแล้ว ก็วางเธออย่างแผ่วเบาลงบนเตียงนอน

พอได้นอนลงบนเตียงที่นุ่ม ปาณีก็จัดหาท่านอนที่สบายให้ตัวเอง ธามนิธิมองเด็กสาวแสนแก่นคนนี้แล้ว พูดว่า “ยัยหมู คราวหน้าทานน้อยๆหน่อย”

เขายังอยู่ในช่วงพักฟื้นร่างกาย เกือบจะอุ้มเธอไม่ไหว

ปาณีนอนกอดหมอน ท่าทางนอนหลับสบาย จึงไม่คิดจะกวนเธอ

ธามนิธินั่งลงด้านข้าง ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเธอไว้

พอมาเห็นเธอนอนแบบนี้ ก็อดใจไม่ไหวจนต้องก้มมาจูบ

นึกถึงตอนที่เขาเพิ่งเริ่มรู้จักเธอ ตอนนั้นขายังไม่หายดี นึกอยากอุ้มเธอแต่ก็ทำไม่ได้

ทำให้เขามักรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว เขาสามารถทำอะไรได้ตั้งมากมาย ไม่ต้องเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ที่ต้องคอยให้เธอมาช่วยเหลือเขา

ปาณีหลับไปได้สักพัก ก็ต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ดังขึ้นมา

ไม่ว่าจะยุ่งยังไง เธอจะต้องลุกขึ้นมารีเฟรซข้อมูล

ช่วงนี้เธอคุ้นกับการที่ต้องตื่นกลางดึกเพื่อลุกขึ้นมาเขียนงาน

เตียงนอนแสนนุ่มนอนหลับสบายเหลือเกิน เธอยังนอนอยู่ไม่นึกอยากขยับตัว คนข้างๆจึงช่วยเธอปิดนาฬิกาปลุกให้

แต่ปาณีลืมตาขึ้นแล้ว จึงลุกขึ้นมานั่ง

เธอเบลอไปสักพัก ก็มองเห็นธามนิธินั่งอยู่ข้างเธอ

ใต้แสงโคมไฟสว่างนวล เขามองที่เธอ ถามอย่างรักใคร่ว่า “ทำไมถึงตื่นล่ะ? ไม่นอนแล้วหรือ?”

ปาณีเอามือขยี้ตา “คุณปิดนาฬิกาปลุกหรือคะ?”