ตอนที่ 435

ตอนที่ 435

จันวิภาพูดขึ้นว่า “แล้วเธอกับธามนิธิตอนเที่ยงว่างหรือเปล่า? มาทานข้าวด้วยกันไหม?”

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา เธอคงเชื่อไม่ลง

“คุณอานัดฉันทานข้าวเที่ยงด้วยกันค่ะ”

“ถ้างั้นตอนเย็นล่ะ?” ตอนนี้จันวิภาคิดแต่อยากจะพิสูจน์เรื่องให้กระจ่างว่า ธามนิธิลุกขึ้นยืนได้จริงหรือไม่เท่านั้น

เพราะโทรศัทพ์ที่น้าลำมุงโทรมานั้น ทำเอาทุกคนในบ้านนั่งกันไม่ติด

แต่ก็ไม่กล้าตกลงใจเชื่อง่ายๆ

เรื่องแบบนี้มันยิ่งกว่าในละครเสียอีก

เทียบกับข่าวที่ปาณีท้องตอนนั้นแล้ว ยังเหลือเชื่อยิ่งกว่า

ปาณีบอกว่า “ไว้ถึงตอนนั้น ถ้ามีเวลา ฉันจะโทรหาพี่อีกครั้งดีไหมคะ?”

ช่วงนี้ธามนิธิยุ่งเหลือเกิน ปาณีไม่อาจตัดสินใจแทนเขาได้

จันวิภาได้ยินปาณีบอกแบบนั้นแล้ว บ่นพึมพำครู่หนึ่งก็พูดขึ้นว่า “ก็ได้จ้ะ”

ก็ได้แต่ต้องรอเท่านั้น

เธอเพิ่งจะโทรหาธามนิธิ แต่เขากำลังประชุมอยู่

ธามนิธิเป็นคนที่ถ้าทำอะไรแล้ว จะทำให้ดีที่สุด

เหมือนอย่างตอนนี้ หลังจากเขารับช่วงกิจการของตระกูลมาแล้ว ก็ทำอย่างสุดความสามารถทุกวัน

ตอนเที่ยง ปาณีเพิ่งออกจากมหาวิทยาลัย คนขับรถที่ธามนิธิส่งมา ก็มารอเธออยู่ที่เดิม

ปาณีสะพายกระเป๋าเดินออกไป

มีเพื่อนเห็นเธอไปขึ้นรถ ก็พูดอย่างอิจฉาว่า “ปาณีนี่โชคดีจังเลยนะ ! แค่เดินออกนอกประตูก็มีรถมารอรับแล้ว”

เพื่อนที่อยู่ข้างๆก็พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “น่าอิจฉาตรงไหน? หรือเธอก็อยากได้สามีพิการด้วยอีกคน พวกคนรวยอย่างคนพวกนั้น ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีมีความสุขอย่างพวกเราหรอกน่า”

พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็หัวเราะกันขึ้น

ในมหาวิทยาลัย เพียงแค่เอ่ยถึงปาณี ทุกคนก็จะนึกถึงแต่เรื่องที่เธอแต่งงานกับผู้ชายพิการนั่งบนรถเข็นเท่านั้น”