ตอนที่ 47

ตอนที่ 47

เมื่อคืนเธอไม่ได้ลงมากินข้าว ไม่ได้เป็นเพราะว่าจะต้มเขาหรอกหรอ?

โดนว่ากล่าวตักเตือนในหลายครั้งนี้ เวทัสโยนความผิดทั้งหมดให้กับเธอ

ปาณีหัวเราะหลังจากฟังคำถามของเขา “ฟ้องแล้วนายจะทำอะไรได้?”

เธอดูออกว่า เวทัสทำอะไรธามนิธิไม่ได้ มิเช่นนั้น จากนิสัยของเวทัสแล้ว คงไม่อดทนอดกลั้นมานานขนาดนี้

เมื่อก่อนตอนอยู่โรงเรียน เขาไม่เคยโดนใครเอาเปรียบเลย

หลังจากเวทัสได้ยินเธอพูด ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ปาณี นอกจากจะฟ้องแล้ว เธอทำอะไรเป็นบ้าง? ถ้าแน่จริงก็จัดการเรื่องของเราสองคนเองสิ ไม่ต้องลากน้าเข้ามาเกี่ยวข้อง”

ปาณีหัวเราะออกมา “อยากใช้วิธีการกระตุ้นเพื่อให้ฉันทำตามที่นายบอกหรอ? ไม่ได้ผลกับฉันหรอก! ฉันจะลากน้านายเข้ามาเกี่ยวด้วย นายจะทำอะไรได้?”

หลังจากพูดประโยคนี้แล้ว ปาณียังเลียนเสียงหัวเราะของผู้หญิงที่ร้ายกาจอีกด้วย

เธอก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ก่อนหน้านี้เธอยังเสียใจเรื่องที่เวทัสคบกับติรยาอยู่เลย แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่า ตัวเองก็ไม่ได้สนใจเวทัสมากขนาดนั้น

ถึงขั้นที่หลังจากได้ยินเขาพูดแล้ว มีแรงกระตุ้นที่อยากจะตีเขาให้ตายไปเลย

แต่เรื่องของความรู้สึกก็คงเป็นแบบนี้แหละ!

ตอนรักกันจะทำอะไรก็ได้ แต่พอหมดความรู้สึกแล้ว ต่างฝ่ายก็ต่างรังเกียจกัน

เปรียบเสมือนท่าทีที่เวทัสมีต่อเขาในตอนนี้

ในบางครั้ง เมื่อคิดถึงชื่อเวทัสแล้ว เธอก็ยากที่จะจินตนาการว่าพวกเขาเคยคบกัน

เวทัสหัวเราะอย่างเย็นชา “ปาณี เธอคิดว่าน้าฉันจะชอบเธอหรอ? เธอผิดไปแล้ว! คู่หมั้นของเขาคือนลิน เธอก็เป็นได้แค่ตัวสำรอง! ถ้านลินไม่จากไป เธอคิดว่าจะตกมาถึงเธอหรอ?”

ปาณีตอบว่า “ฉันต้องรู้สิ! เพราะฉะนั้น รอให้นลินกลับมาแล้ว ฉันต้องขอบคุณเขาดีๆสักหน่อย”

แต่เดิมเวทัสเวลาแค่อยากยั่วโมโหเธอ แต่ได้ยินปาณีพูดแบบนี้แล้ว เขาถึงกับหมดคำพูด

เธอหน้าด้านเกินไปแล้วมั้ง!