ตอนที่ 471

ตอนที่ 471

เขาจ้องมองปาณี ถ้าหากไม่ใช่เพราะกำลังอยู่ในมหาลัย เขาคิดอยากที่จะดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดเป็นอย่างยิ่ง

แต่ว่าเขาไม่กล้าพอ เพราะเขารู้ว่าแบบนี้ เธอจะต้องเกลียดเขาเป็นอย่างมากแน่นอน

ยามที่โมรีมาถึง ก็เห็นทั้งคู่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นพอดี แต่เป็นเพราะกำลังถือร่มอยู่จึงไม่ได้สังเกตุมากนัก ทำให้ไม่รู้ว่าเป็นพวกเขา

แต่เธอก็คุ้นเคยกับเวทัสเป็นอย่างยิ่งทำให้ถึงแม้ว่าฝนจะตกแค่เพียงเหลือบมอง เธอก็จำเขาได้อย่างรวดเร็ว

เธอเดินเข้ามา เอ่ยปากพูด “ปาณี”

การเข้ามาของโมรี ทำให้บรรยากาศอันน่าอึดอัดสลายหายไปอย่างรวดเร็ว

ปาณีมองเห็นเธอ ประหนึ่งมองเห็นผู้กอบกู้อิสรภาพมิปาน “อรุณสวัสดิ์”

ใบหน้าของโมรีแสดงความสงสัย เหลือบมองไปที่เวทัสคราหนึ่ง “พวกเธอกำลังคุยอะไรกัน?”

ยากนักที่จะเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกัน

ปาณีพูด “บังเอิญเจอกันเท่านั้น ไม่ได้พูดอะไรหรอก”

โมรีชอบเวทัสมากขนาดนี้ เธอไม่อยากทำให้โมรีเสียใจ

ยังไงซะเธอก็ไม่ลงเอยกับเวทัสอย่างแน่นอน จึงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรออกมาอีก

คิดไม่ถึงว่าพอพูดจบ กลับถูกเวทัสตอกหน้าขึ้น “ฉันเพิ่งพูดกับปาณี ว่าให้เธอกลับมาข้างกายฉัน โมรี เธอช่วยฉันเกลี้ยกล่อมเธอหน่อยเถอะ”

“เวทัส!” ปาณีมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง เขากลับกล้าให้โมรีมาเกลี้ยกล่อมตัวเอง?

เขาไม่รู้หรือไงว่าโมรีชอบเขา?

นี่มันออกจะมากเกินไปหน่อยแล้ว!

หรือเขาไม่เห็นหรือไงว่าเธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับโมรี?

โมรีได้ฟังคำพูดของเวทัสจนจบ ก็แข็งทื่อไป