ตอนที่ 499

ตอนที่ 499

เณศราอยากพูดอะไรต่อ แต่นลินก็ว่างสายไปแล้ว

ด้วยนิสัยของนลินไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าธามนิธิไม่ชอบเธอ แต่รักปาณีต่างหาก

ที่สถานีรถไฟคนแน่นมาก ตอนที่ปาณีกับธามนิธิออกมา ไวยาตย์ขับรถมารับพวกเขาโดยตรง

ปาณีเห็นไวยาตย์ รู้สึกเกินความคาดหมายเล็กน้อย “คุณมาได้ยังไงคะ?”

“ผมเป็นห่วงคุณธามนิธิน่ะครับ” เขามองไปยังธามนิธิแวบหนึ่ง เห็นเขาถือกระเป๋าของปาณีไว้ จึงพูดว่า “ผมถือเองครับ”

“ไม่ต้อง” กระเป๋าของเมีย แน่นอนว่าเขาต้องยกเอง

ไวยาตย์ไม่เจอธามนิธิวันหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะทำตัวขี้บ่นเหมือนคนแก่ “คุณธามนิธิไปเมืองเมฆาก็ไม่บอกผมสักคำ ผมเป็นห่วงแทบแย่ คุณอยู๋ข้างนอกคนเดียว ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไงครับ?”

ตั้งแต่ธามนิธิเกิดเรื่อง เขาแทบจะไม่เคบห่างจากธามนิธิเลย ถึงขั้นละทิ้งโอกาสที่จะกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านเกิดของตัวเอง

เพียงแค่เป็นเรื่องของธามนิธิ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยมากแค่ไหน เขาแทบจะจัดการเองแทบทุกเรื่อง

ธามนิธิออกเดินทางในครั้งนี้ ไม่ได้ปรึกษากับเขาเลย เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย

ธามนิธิมองเขาแวบหนึ่ง “จู้จี้จุกจิก”

สายตารังเกียจของเขา ทำให้ไวยาตย์รู้สึกเหมือยถูกธนูยิงเข้ากลางอก

ธามนิธิขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว

ปาณีมองไปยังไวยาตย์ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “คุณจะกลัวอะไรคะ ฉันก็มากับคุณอานะ แม้จะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆก็ยังมีหนูอยู่ไม่ใช่หรอคะ?”

รู้สึกว่าตัวเองในสายตาของไวยาตย์นั้นเป็นเพียงอาการ ปาณีรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

ไวยาตย์ไม่เชื่อใจปาณีแต่อย่างใด เพราะเขารู้สึกว่าปาณียังเป็นเด็กอยู่ “ถ้าหากคุณธามนิธิเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง คุณรับไหวหรอครับ?”

ในสายตาของเขา ปาณีเป็นคนที่คอยหาเรื่องมาให้ธามนิธิตลอด