ตอนที่ 6

ตอนที่6

เช้าวันต่อมาปาณีเก็บกระเป๋าเตรียมตัวย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์กับธามนิธิ

แต่เมื่อเธอกำลังจะเปิดประตูออกไปกลับพบว่าประตูโดนล็อคจากภายนอกเปิดยังไงก็เปิดไม่ออก

ปาณีผลักประตูอย่างสุดกำลังปังปังปัง!

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!เปิดประตู!”

มีเสียงของฝนสิริดังมาจากนอกห้องว่า“เธอคิดได้เมื่อไหร่ฉันก็จะปล่อยเธอออกมาเมื่อนั้นแหละ”

ปาณีกำหมัดไว้แน่นพูดด้วยความผิดหวังว่า“แม่!หนูเป็นลูกแม่นะแม่จะทำกับหนูแบบนี้ไม่ได้!”

“ปาณีแม่ทำเพื่อหวังดีกับลูกนะงานแต่งงานนี้ดีกับลูกแน่นอนขอแค่ลูกยอมเชื่อฟังแม่ก็จะเปิดประตูให้”

หลังพูดจบเธอก็เดินออกไปเลยโดยไม่สนใจคำขอร้องของปาณี

ปาณีรู้สึกใจหาย

เธอไม่เคยคิดเลยว่าพ่อแม่ของเธอจะปฏิบัติกับเธอแบบนี้

ตั้งแต่เล็กจนโตพ่อแม่ก็จะบอกให้เธอยอมน้องมาโดยตลอดไม่ว่าจะของกินหรือของเล่นต้องให้น้องเลือกก่อนเสมอ

แต่ความสัมพันธ์ของสองพี่น้องนี้ดีมาตลอดปาณีจึงไม่คิดอะไรจนถึงตอนนี้เธอถึงเข้าใจว่าตัวเองอยู่ในครอบครัวที่หัวโบราณรักลูกชายมากกว่าลูกสาว

เธอพิงประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง

ฝนสิริตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่าจะขังเธอไว้ในห้องไม่เพียงแต่ขังเท่านั้นแม้แต่ข้าวปลาอาหารยังไม่ให้เธอกินอีกปาณีก็ไม่อยากหน้าด้านไปขอแม่เธอฝืนทนความหิวนอนนิ่งอยู่บนเตียงทั้งวัน

เสียงท้องร้องดังจ๊อกๆเธอกุมท้องตัวเองไว้อย่างหมดเรี่ยวแรงสมองเธอเริ่มเบลอหน้าผากเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อปาณีม้วนตัวอยู่ในผ้าห่ม

ไม่รู้ทำไมตอนนี้เธอกลับคิดถึงเวทัส

คิดถึงคนที่ตัวเองชอบคบกับเพื่อนสนิทของตัวเองหัวใจของเธอเจ็บปวดสุดๆ

ตาของเธอเริ่มฝ้าฟางจนหมดสติไป.......

......

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนพอเธอตื่นมาอีกทีพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่ที่หนานุ่มเธอมองฝ้าเพดานที่ดูดีกว่าห้องตัวเองอย่างใจลอย

ที่นี่ที่ไหน?

เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งมีความปวดหัวเล็กน้อยเธอหิวจนแทบไม่มีกำลัง

เธอมองไปรอบๆไม่รู้เลยจริงๆว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออก

พอเห็นคนที่เดินเข้ามาปาณีก็อึ้งไปพักใหญ่“คุณอา!”

คนที่เดินเข้ามาคือธามนิธิ!

ธามนิธิกำลังเคลื่อนรถเข็นตัวเองเข้ามาไวยาตย์เดินตามมาติดๆ

หลังจากเห็นปาณีตื่นแล้วคิ้วอันเข้มขมวดของธามนิธิก็คายลงเขาเคลื่อนรถเข็นตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าปาณีไวยาตย์ยื่นผ้าเช็ดตัวอุ่นมาให้เขาจากนั้นเขาก็ช่วยเช็ดมือของปาณีอย่างระมัดระวัง

ปาณีสัมผัสได้ถึงความร้อนของผ้าเช็ดตัวบนฝ่ามือทำให้เธออุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอพูดว่า“คุณอาอาไปรับหนูมาที่นี่หรอคะ?ขอบคุณนะคะ”

ธามนิธิพูดเสียงโหดว่า“เธอไม่สบายทำไมไม่ไปหาหมอ?”

ปาณีนั่งนิ่งเธอไม่สามารถพูดออกไปได้ว่าตัวเองโดนแม่ขังไว้ในห้องเลยไปหาหมอไม่ได้เธอทำตัวเหมือนไม่สนใจแล้วพูดว่า“แค่เป็นหวัดเฉยๆไม่เป็นไรหรอกค่ะเดี๋ยวก็หาย”

“คนที่คิดแบบเธอจนทำให้กลายเป็นโรคร้ายแรงเยอะแยะเธอก็อายุ18แล้วหัดดูแลตัวเองสักบ้างสิ”ธามนิธิไม่พอใจคำตอบของเธออย่างเห็นได้ชัดสายตาที่มองปาณีเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย