ตอนที่ 747

ตอนที่ 747

เพียงชั่วพริบตา เขาก็นึกถึงตอนที่ตัวเองถูกแย่งลำแสงไป และนึกถึงตอนที่ถูกแย่งทุกอย่างไป...แต่เขาถอย

ปาณีนั่งอยู่อีกด้าน เธอฟังไม่รู้เรื่องสิ่งที่เมธชนันพูดหมายถึงอะไร "เขาเป็นอะไรไป?"

ทำไหมทำตัวเหมือนนอกใจ แล้วมาขอให้ผู้หญิงยกโทษ

เมื่อธามนิธิเห็นเขาพูดจาไร้สาระ ก็พูดเตือนสติว่า : "เมธชนันตื่นซะ"

"ธามนิธิ" เมธชนันพูดว่า : "คุณคือพี่ชายของผม และจะเป็นตลอดไป ผมไม่เคยคิดอิจฉาคุณเลย แต่คุณรู้ไหม? คุณมันเยี่ยมยอดมาก! ในสายตาพ่อไม่เคยมีผมเลย... ขาของคุณเป็นเพราะผม...คุณสามารถให้อภัยผมสักครั้งได้ไหม? ยกโทษให้ผมสักครั้งจะได้ไหม?"

ทุกคืนผมนอนไม่ค่อยหลับ รสชาติอันขืนข่ม ทำให้ผมไม่เป็นสุข

เขาทำเรื่องเลวร้ายน้อยมาก และถ้าหากทำครั้งหนึ่ง ในใจของเขาก็จะถูกจิตสำนึกที่ดีคอยประณามอยู่เสมอ

คนเรามักจะเป็นแบบนี้ รู้ทั้งรู้ว่าผิด แต่ก็ยังทำ

พอทำเสร็จก็จะมาเสียใจภายหลัง

ธามนิธิมีใบหน้าไม่สู้ดี และใบหน้าก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีหน้าน่ากลัว

ปาณียืนอยู่ด้านข้าง หลังจากฟังสักพัก เธอถึงจะเข้าใจ

เธอคงไม่ได้เข้าใจผิด ใช่ไหม?

ขาของอา มีความเกี่ยวข้องกับเมธชนันหรอ?

ธามนิธฺมองที่ปาณี และพูดว่า : "ปาณี ออกไป"

มีบางประโยคที่เขาไม่อยากให้ปาณีได้ยิน

ปาณียังคงตกอยู่ในอาการตกใจ : "แต่ สิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้...เป็นเรื่องจริงหรอ?"

ธามนิธิเหมือนถูกปาณีทิ่มแทงบาดแผลซ้ำ เขาเผยสีหน้าเย็นชา "อาบอกให้หนูออกไปก่อนไง"

น้ำเสียงของเขาเย็นชา เหมือนกับกำลังโมโหอยู่ ปาณีสะดุ้ง คิดไม่ถึงว่าอาจะดุกับเธอขนาดนี้

อีกอย่างท่าทางของธามนิธตอนนี้ ดูน่ากลัวมาก