ตอนที่ 749

ตอนที่ 749

เมธชนันพูดว่า : "ถ้างั้นก็คงเป็นผมที่ทำให้คุณโกรธ ใช่ไหม? โกรธที่ผมแย่งเตียงของคุณ? ครั้งหน้าจะไม่มีแล้ว"

ธามนิธิปล่อยมือเธอลง และเอามือวางบนหัวของเธอ และพูดอย่างแผ่วเบาว่า : "เรื่องบางอย่างที่มันผ่านไปแล้ว ก็ไม่ควรเอามาพูดอีก"

"..." ปาณีมองธามนิธิ "อารู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้วหรอ?"

"ช่างมันเถอะ" เรื่องบางเรื่อง ถ้าเวลาผ่านไปนานมากพอก็จะคิดได้เอง

ปาณีพูดว่า : "แต่อาไม่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมกับอาบ้างหรอ? เขาทำเกินไปขนาดนั้น อายังจะเห็นเขาเป็นพี่น้องอีกหรอ"

สุดท้ายเธอก็ต้องยอม เพราะการกระทำของเมธชนันในตอนนี้ดีต่ออามาก อีกอย่างความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ดีด้วย ทำให้ปาณีที่เป็นคนนอกรู้สึกอิจฉานิดหน่อย

แต่...

เรื่องในอดีต ก็เหมือนกับเข็มหนึ่งที่คอยทิ่มเธอให้รู้สึกไม่สบายใจ

ธามนิธิปุ้ยปาก "คนเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่กับเรื่องในอดีตได้ตลอด อีกอย่าง ถ้าหากไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น อาก็อาจจะไม่ได้พบหนู ใช่ไหมล่ะ?"

แต่สิ่งที่อาขาดไปไม่ได้มีแค่นี้นะ" ปาณีพูดขึ้น การใช้ชีวิตของอาเมื่อก่อนถึงจะเป็นสิ่งที่เธอชอบที่สุด

พอเห็นอย่างตอนนี้รู้สึกเธอก็เห็นใจเขาเลย

แต่เขาไม่ยอมกลับไม่ยอมเข้าเรื่อง อาจจะเป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเมธชนันด้วย!

ธามนิธิพูดว่า : "ในสายตาของผมแล้ว คนที่อยู่ข้างหน้าต่างหากเป็นสิ่งที่สำคัญกว่า"

ปาณีมองที่ธามนิธิ และก้มหน้าลง "อาอย่าเป็นอย่างนี้สิ ยิ่งอาเป็นแบบนี้หนูก็ยิ่งรักอามาก"

และรู้สึกเป็นเป็นห่วงเขา อยากจะปกป้องเขาด้วย

ธามนิธิยิ้มแย้ม

ปาณีกุมมือเขาไว้ "ตอนที่อาทราบเรื่องนี้ อาคงเศร้าใจมากแน่เลย ใช่ไหม?"

ธามนิธิ : "ไม่ขนาดนั้น"

ปาณีนั่งอยู่ข้างๆ และมองธามนิธิ