ตอนที่ 760

ตอนที่ 760

"..." ปาณีขมวดคิ้ว ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอแทบจะไม่รู้สึกน้อยใจเลย เพราะบางทีอาจจะเป็นเพราะเกิดเหตุขัดข้องก็ได้ ดังนั้นเขาเลยมาถึงส่าย แต่พอได้ยินคำพูดของเขา เธอก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที : "หนูคิดว่ายังไงล่ะ?"

ธามนิธินิ่งเงียบสักพัก และถามว่า : "หนูรออยู่ประตูทางออกอยู่หรอ?"

"อืม'"

"รอแปบหนึ่งนะ ใกล้จะถึงแล้ว" เสียงของธามนิธิฟังดูแล้ว เหมือนแฝงด้วยน้ำเสียงจริงจังอยู่

ปาณีถามว่า : "ต้องรออีกนานเท่าไหร่?"

"ใกล้แล้ว"

หลังจากผ่านไปสิบนาที เขาถึงจะออกมา และเห็นปาณีกำลังยืนรออยู่ที่สวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้น ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในสนามบินหนาวมาก

อาจจะเป็นเพราะรอนานมากแล้ว เธอเลยดูท่าทางหมึนหมอง

ชั่ววินาทีที่เห็นเขา ในดวงตาของปาณีก็เผยความรู้ดีใจออกมา เมื่อธามนิธิเห็นภาพนี้ เขาก็รีบวิ่งไปหาเธอทันที

ปาณีพูดว่า : "ในที่สุดอาก็มาสักที!"

ถึงแม้จะรอเขานานมาก แต่ เมื่อเห็นภาพชั่วพริบตานี้ เธอรู้สึกว่าทุกอย่างที่รอคอยมาคุ้มค่ามาก

ธามนิธิไม่ได้ตอบกลับ วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีดำเข้ม และสวมเสื้อสูทสีดำข้างนอก โดยไม่ติดกระดุมด้วย เขามีร่างกายสูงใหญ่ เขาก้าวเท้ากว้างออกมาหาเธอ เมื่อมาถึงต่อหน้าเขาก็กอดเธอไว้ในอ้อมอก

เขากอดเธออย่างแน่น ขณะเดียวกันปาณีก็บ่นในอ้อมอกเขาไม่กี่ประโยค ก่อนจะยื่นมือออกมากอดเขาด้วย

การกอดที่ยาวนานถือเป็นบทลงโทษที่ทำให้เธอต้องรอทั้งบ่ายอันแสนจะน่าเบื่อ เมื่อกอดสักพัก ความรู้สึกมนหมองก็เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นและอบอุ่น

อาจจะเป็นเพราะธามนิธิเข้ามากอดอย่างกะทันหัน ปาณีเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีคนมองพวกเขาอยู่ไม่น้อย

เลยทำให้ปาณีรู้สึกเขินอาย เพราะการกระทำนี้มันเกินไปแล้ว!

ถึงแม้จะไม่เจอกันหนึ่งเดือนกว่า แต่อาก็ไม่น่ามีท่าทางตื่นเต้นมากขนาดนี้ พอเห็นเธอก็รีบเข้ามากอดเลย ไม่ใช่หรอ?