ตอนที่ 762

ตอนที่ 762

ปาณีมองธามนิธิ และถามอย่างสงสัยว่า : "อาล่ะ? เป็นยังไงบ้าง? อยู่ที่นั้นคุ้นชินหรือยัง?"

เขาจากไปตั้งหนึ่งเดือนกว่าแล้ว!

ปาณีก็ไม่รู้ว่าเขาใช้ชีวิตที่นั้นเป็นอย่างไรบ้าง

ธามนิธิเป็นคนสุขุมนิ่ง มีปัญหาอะไรก็มักจะไม่พูดอะไรกับเธอ

และเขามักจะเป็นเหมือนรูปปั้นเหล็กรูปหนึ่งในใจของเธอ

ธามนิธิพูดว่า : "ก็ดี แค่ตอนไปแรกๆอาจจะไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าไหร่"

ไวยาตย์นั่งอยู่ข้างคนขับ เขาปรับเก้าอี้ที่นั่ง : "เขาคิดถึงหนูมากเลยนะ เนคไทที่หนูซื้อให้เขาก่อนหน้านี้ เขาใส่ทุกวันเลย มีอยู่วันหนึ่งทำหาย เขาตามหาทุกที่ แถมยังทำผมลำบากไปด้วยทั้งวันเลย"

ไวยาตย์ฉวยโอกาสตอนนี้ฟ้องปาณี

ในฐานะผู้ช่วย เขาก็ทำอะไรไม่ได้

ตอนแรกเขาคิดว่าก็แค่เนคไทเส้นเดียว จะสำคัญอะไรหนักหนา?

แต่ธามนิธิก็ยังใช้ให้เขาไปหา

ผ่านไปสักพัก เขาก็ถามเหตุผล ธามนิธิถึงจะบอกว่าเป็นของที่ปาณีซื้อให้

แต่ถึงยังไงในใจของไยวาตย์ก็รู้สึกผิด

เพราะคุณธามนิธิของเขา! เมื่อก่อนไม่ใช่คนแบบนี้

พูดจบ ไวยาตย์ก็รู้สึกเหมือนธามนิธิกำลังจ้องมองอยู่

ผู้ช่วยคนนี้ ปากมากจริงๆ

ปาณีมองที่ธามนิธิ และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เธอรู้สึกว่าอาเธอน่าขำมาก "ไม่ต้องเห็นเสียดายเลย ถ้าทำหายเดี่ยวหนูซื้อให้อาใหม่ก็ได้!"

"..." ธามนิธิไม่ได้พูด แต่ในใจคิดอยู่ว่า นั้นเป็นสิ่งที่ปาณีซื้อของให้เขาเป็นชิ้นแรกเลยนะ