ตอนที่ 898 ขอแต่งงาน

ตอนที่ 898 ขอแต่งงาน

ยังไม่ทันตะโกนจบครบประโยค ธามนิธิกลับมีท่าทางร้อนใจขึ้นมาอย่างฉับพลัน " ปาณี เธอไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย จมูกเธอ …… "

ปาณีรีบยกมือขึ้นมาลูบๆที่จมูกของตัวเอง เเล้วจู่ๆก็รู้สึกถึงของเหลวบางอย่างมาสัมผัสเข้ากับนิ้วของเธอ " เลือด เลือด …… "

ธามนิธิพุ่งตัวเข้าไปหาเธออย่างว่องไว ก่อนจะคว้าตัวปาณีที่วิงเวียนหน้ามืดจนเกือบจะตกเตียงไว้ได้ทัน

เขาช่วยเช็ดเลือดกำเดาให้เธอจนสะอาด แต่หลังจากนั้นเธอก็รีบผลักตัวเขาออกไปทันที ส่วนตัวเธอเองกลับทำตัวเหมือนนกกระจอกเทศรีบเผ่นมุดหนีกลับเข้ารัง ไม่ว่าคุณอาจะเรียกเธอยังไง ก็ไม่ยอมโผล่หัวออกมา

" ปาณี ไม่เห็นเป็นไรเลย ！เรื่องเเค่นี้เอง ฉันไม่ขำเธอหรอกน่า ！ถ้าฉันมีอิทธิพลต่อเธอแบบนี้ฉันกลับรู้สึกดีใจซะอีก " เเต่ปาณีที่มัวแต่ซุกอยู่ในผ้าห่ม ได้ยินเสียงแอบหัวเราะคิกของเขาเต็มสองรูหู นั่นยิ่งทำให้เธอตะโกนกลับออกมาด้วยความไม่พอใจ " ก็เห็นๆอยู่ว่าคุณกำลังขำฉัน ！อับอายขายขี้หน้าจริงๆเลย ！"

ในตอนนั้นเองที่ธามนิธิฝืนกลั้นต่อไปอีกไม่ไหวเเล้ว " ฮ่าๆๆๆๆ …… " ธามนิธิระเบิดเสียงออกมา ！

คนที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มได้ยินเสียงหัวเราะดังกึกก้องขนาดนั้น พลันสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำขึ้นมาทันที แต่แล้วจู่ๆก็มีมือใหญ่ๆมาดึงผ้าห่มให้เปิดออกจนได้ แล้วร่างกำยำอันคุ้นเคยจึงค่อยๆซุกตัวตามเข้ามาติดๆ

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของคุณอา กำลังมองมาที่ปาณีซึ่งบัดนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงไปเสียแล้ว วินาทีนั้น ความอับอายเมื่อสักครู่พลันมลายหายไปจนสิ้น หญิงสาวค่อยๆขยับกายเข้าไปหาอ้อมเเขนอันอบอุ่น ก่อนจะซุกตัวคุดคู้ในอ้อมกอดด้วยความเสน่หา

ขณะที่มือของเธอกำลังลูบไล้ไปที่ตอหนวดหยาบๆอยู่นั้น ปาณีพึมพำด้วยด้วยอันแผ่วเบา คุณอารู้มั๊ยคะ ？ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ฉันจะมีชีวิตที่มีความสุขแบบนี้ …… "

ธามนิธิได้ยินดังนั้นกลับยิ่งกระชับกอดเธอให้เเน่นยิ่งขึ้น เขาค่อยๆลูบผมเธอเบาๆ " ทำไมถึงไม่เคยคิดล่ะ ？ถ้าหากไม่มีเธอ ตอนนี้ฉันคงกำลังนั่งเป็นผักไร้ความหมายอยู่บนรถเข็น ท้อแท้เเละสิ้นหวัง ！เพราะฉะนั้น ปาณี ไม่มีใครที่จะมีคุณสมบัติที่เพียบพร้อมไปมากกว่าเธอ เเละไม่มีใครจะมีความสุขไปมากกว่าเธออีกเเล้ว ！การที่ฉันได้บังเอิญพบเธอต่างหาก ที่ทำให้ฉันได้ค้นพบความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในชีวิตของฉัน ！"

ปาณีไม่เคยได้ยินคุณอาพูดจาสะเทือนอารมณ์ขนาดนี้มาก่อน เมื่อย้อนกลับไปถึงเรื่องราวระหว่างเธอเเละเขา มันทั้งตื้นตันใจ ทั้งสะเทือนใจจนอยากร้องไห้ หลังจากนั้นเธอจึงได้มุมานะพยายามทำในสิ่งที่เรียกว่า ผู้หญิงนั้นนุ่มนวลประดุจดั่งสายน้ำ

ธามนิธิรู้สึกเหมือนมีอะไรเปียกๆชื้นๆอยู่ตรงหน้าอกเขา เขาจึงพูดขึ้นมาว่า " ปาณี เธอกำลังจงใจทำให้ฉันตบะแตกใช่มั๊ย ？"

"ห๊ะ ？" ปาณีเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกตะลึง

หลังจากนั้น จุมพิตอันอ่อนโยนค่อยๆประทับเข้ากับริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา ！

เช้าวันถัดมา เมื่อปาณีตื่นขึ้นมา คุณอาก็ไม่อยู่ซะเเล้ว เธอจึงรีบใส่รองเท้าแตะออกไปเดินตามหาคุณอา " คุณอา คุณอาคะ คุณอาอยู่ไหนคะ ？"

เเต่หลังจากหาทั่วบ้านแล้ว ก็ไม่เห็นแม้เเต่เงาของธามนิธิ

ปาณีทำปากจู๋ ก่อนจะบ่นออกมาเบาๆ " อะไรของเขา ？จะออกไปไหนทำไมไม่บอกกันสักคำ "

ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของปาณีก็ดังขึ้น เธอก้มมองดูเลยเห็นว่าเป็นคุณอาที่โทรเข้ามา ปาณีรีบกดรับสายโทรศพท์ " คุณอาคะ อยู่ไหนคะ ？ถ้าจะออกไปข้างนอก ทำไมไม่บอกฉันสักคำล่ะคะ ？จริงๆเลยคุณอาเนี่ย ！"

เมื่อได้ยินปลายสายกำลังบ่นให้ตัวเอง ธามนิธิไม่ได้ใส่ใจถือสาเเต่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ เธอมาที่สวนดอกไม้หน่อย ตอนนี้เลย "

หลังจากพูดจบ เขาก็วางสายทันที

ปาณียืนจ้องโทรศัพท์ในมือที่เพิ่งถูกปลายสายวางหูไปดื้อๆด้วยความสงสัย เธอพูดกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด " อะไรกันเนี่ย ？วางหูใส่ฉันอีกแล้วนะ เห็นทีจะต้องอบรมเรื่องมารยาทกันสักหน่อยเเล้ว "

ปาณีค่อยๆเดินนวยนาดออกไปที่สวนดอกไม้ พร้อมกับความสงสัยที่อัดแน่นอยู่เต็มอก ทว่าเมื่อเธอเดินวนไปถึงยังด้านหลังของสวน วินาทีนั้น ทุกๆอย่างเหมือนกับถูกหยุดนิ่ง

รั้วไม้ทั้งสี่ด้าน ถูกผูกประดับด้วยผ้าลูกไม้สีชมพูอย่างชดช้อยสวยงาม เเละตรงกลางสวนนั้น ร่างๆหนึ่งกำลังยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ภายในซุ้มดอกไม้ที่ตกแต่งประดับประดาอย่างโรแมนติกหรูหรา เขาคือผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ ธามนิธินั่นเอง

แล้วจู่ๆ เสียงของโมรีก็กระซิบดังขึ้นที่ข้างหูของเธอ " ยินดีด้วยนะ ปาณี ！"

สิ้นเสียงของโมรี พลันดอกไม้ช่อหนึ่งถูกจับยัดใส่มือของปาณี ช่อดอกกุหลาบขาว ในมือของเธอยิ่งผลักดันให้ดวงตาของปาณี ค่อยๆเปลี่ยนเป็นบวมแดงระเรื่อ