ตอนที่221

ตอนที่221

วันที่สอง ร้านกาแฟงานเยอะมากทำให้ปาณีเกือบจะลางานไม่ได้ สุดท้ายก็ให้นภันต์มาทำแทนเธอครึ่งวัน เจ้าของร้านจึงยอมให้ปาณีลางานได้

ประมาณหกโมงเย็นถึงออกมาจากร้านกาแฟ ปาณีไปร้านอาหารตามที่ไวยาตย์ส่งมาให้แต่พอไปถึงในแผนที่แสดงว่าที่นี่คือร้านอาหารแต่เธอกลับไม่เจอวี่แววร้านอาหารเลยแม้แต่น้อย

เธอเลยโทรหาไวยาตย์ “คุณไวยาตย์คะ พวกคุณอยู่ไหนกันคะ? ที่นี่คุณบอกฉันหาไม่เจอ”

“……” ไวยาตย์ดูแผ่นที่ที่มีสัญลักษณ์ซ้อนกัน “อยู่ที่นี่แหละครับ มีตัวหนังสือใหญ่ๆช่างเถอะเดียวผมออกไปรับเองก็ได้ครับ”

พอไวยาตย์ออกมาข้างนอกก็ไม่เจอปาณี

สุดท้านปาณีเลยต้องไปถามร้านข้างๆ “ป้าคะ ร้านนี้อยู่ที่ไหนหรอคะ?”

“อยู่ชั้นบน! เธอต้องนั่งลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้นสิบเอ็ดก็ถึงแล้ว”

“ขอบคุณค่ะ” ปาณีก็นั่งลิฟต์จนถึงชั้นสิบเอ็ด ออกมาจากลิฟต์ก็เห็นถนนใหญ่ข้างนอกรถไปๆมาๆ

แล้วร้านที่ไวยาตย์บอกก็อยู่ข้างๆนี่เอง ตัวหนังสือใหญ่ๆดูเด่นมาก

ไวยาตย์เห็นเธอมาถึงก็รีบเดินไปหา “กว่าเธอจะมาสักที!”

“เมื่อกี้ฉันเดินไปถึงที่ชั้นล่าง” ปาณีรู้สึกหมดคำพูด

เธอจะกล้าคิดหรอว่านั่งลิฟต์มาถึงชั้นสิบเอ็ดแล้วข้างนอกยังเป็นถนนใหญ่อีก?

เธอเกือบจะคิดว่าไวยาตย์ล้อเธอเล่นหรือเปล่า!

ปาณีเดินตามไวยาตย์เข้าไปในร้าน

ธามนิธินั่งอยู่ในนั้น ใส่เสื้อสูทสีดำ คิ้วเข้มนัยน์ตาดำใบหน้าคมราวกับดวงดาวในค่ำคืนฤดูร้อน สง่าจนทำให้คนไม่มองไม่ได้

เขากำลังดูเมนูอาหารอยู่ ปาณีเดินเข้าไป “คุณอาคะ”

ปกติอยู่บ้านเขาก็ใส่จะใส่แค่เสื้อเชิ้ตสีขาวแบบสบายๆแต่วันนี้ทำไมดูเหมือนตั้งใจแต่งตัวมา?