ตอนที่249

ตอนที่249

ธามนิธิมองเธอที่เอาแต่ก้มหัวไม่ยอมมองเขาแล้วพูดอย่างเคร่ง “ไม่ได้ ฉันรู้สึกว่าเธอมาดูแลฉันจะดีกว่า ตอนนี้ฉันเป็นคนมีภรรยาแล้วถ้ายังให้ไวยาตย์มาดูแลอีกเดียวคนอื่นเขาจะหาว่าฉันชอบผู้ชายขึ้นมาเธอว่าไง?”

“……” ปาณีกว่าจะฟังเข้าใจคุณอานี่มันยังจำเรื่องที่เธอเคยบอกว่าเขาชอบผู้ชายได้อีก

ผู้ชายที่ขี้แก้แค้นชะมัดเลย!

แล้วเธอยังเอาเขาไม่อยู่อีก

ยิ้มออกมาอ้อนๆ “ได้ไงกันล่ะ? คุณอากับไวยาตย์บริสุทธิ์ใจสุด พวกเธอเป็นผู้ชายแท้ขะไปชอบผู้ชายกันเองได้ไง ฉันแค่พูดไปมั่วซั่ว คุณแก่อย่างคุณคงไม่เอามาเก็บไว้ในใจหรอกอือ?”

ต้องรู้ว่าทุกครั้งธามนิธิโดนเธอแกล้งจนโมโหจะตายอยู่ล่ะถ้าตอนนี้ได้ยินเธอพูดแบบนี้เขาคงสะใจน่าดู

แต่พึ่งดีใจได้ไม่กี่วิธามนิธิก็มารู้ตัว

เขายกคิ้วแล้วมองปาณี “ฉันแก่?”

ปาณี “……”

เธอยิ้มแล้วพูด “ไม่แก่ๆ สามีของฉันหล่อที่สุด”

คำว่าสามีเป็นอาวุธของปาณี ทุกครั้งที่เธอพูดคำนี้ธามนิธิก็จะหายโกรธทันที

เขาพูดเสียงเบา “ไปเอาเสื้อผ้าฉันมา”

“ได้ค่ะ”

ปาณีเห็นเขาอุตส่าห์ยอมปล่อยเธอสักทีก็รู้สึกโล่งอกไปอีกรีบวิ่งออกไปเอากางเกงในและชุดนอนมาให้

นี่ก็กว่าจะผ่านเรื่องเมื่อกี้ไปได้ ใกล้จะสิบเอ็ดโมงทั้งสองคนก็ยอมนอนลงบนเตียงสักที

ปาณีนอนอยู่บนเตียงอิงลงไปที่หมอนตัวเองอย่างว่าง่ายไม่เหมือนปกติที่จะมาขอให้กอด แต่นี่คือตายังไม่กล้าสบเลยด้วยซ้ำ

ราวกับเด็กดีที่เชื่อฟัง

ธามนิธิใช้แขนอิงหัวไว้แล้วมองปาณีที่ผิดปกติ “เธอไปนอนไกลขนาดนั้นทำไม? เข้ามาใกล้หน่อย”

“ไม่……ไม่ต้องแล้ว” ปาณรกดเสียงตื่นเต้นของตัวเองไว้ “ฉันนอนตรงนี้ก็สบายดี”