ตอนที่308

ตอนที่308

แต่ตอนนี้มีคุณอาอยู่ข้างๆก็พบว่าที่จริงแล้วฤดูหนาวก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น

ทั้งสองคนรอไปอีกสักพักก็ยังไม่เห็นนภันต์ตอบกลับมา ปาณีไม่ไว้ใจเลยลุกขึ้นมานั่ง “ฉันโทรหาเขาก่อน”

ปกตินภันต์ตอบข้อความเร็วมาก

ธามนิธิมองปาณีที่ลุกขึ้นมานั่งแล้วโทรหานภันต์

ระหว่างรอสายเธอก็ขมวดคิ้วดูเหมือนเป็นห่วงน้องชายมาก

“สวัสดีครับ” รอไปอีกสักพักโทรศัพท์ถึงรับสายแต่ว่ามันกลับไม่ใช่เสียงของนภันต์

ปาณีขมวดคิ้วแล้วถาม “นี่เป็นโทรศัพท์ของนภันต์ไม่ใช่หรอคะ?”

“ใช่ครับ ผมเป็นรูมเมทเขาครับเขาไข้ขึ้นหนักมากแล้วเป็นลมตอนนี้อยู่ในโรงพยาบาลครับ”

“……” ปาณีฟังจบก็รู้สึกปวดหัวทันที

เมื่อคืนตอนนภันต์มาก็เหมือนจะไม่ค่อยสบายแต่เห็นไม่ได้หนักมากปาณีเลยไม่ได้ไปสนใจแต่ทำไมแค่วันเดียวก็ถึงกับเป็นลมเข้าโรงพยาบาลได้?

ปาณีถามที่อยู่เสร็จก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วพูดกับธามนิธิ “นภันต์ไม่สบายฉันไปหาเธอที่โรงพยาบาล พ่อแม่ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่มีแค่ฉันที่อยู่ใกล้หน่อย”

ธามนิธิ “ฉันเป็นเพื่อน”

“ไม่ต้อง” ปาณีมองคุณอา “คุณอารีบพักผ่อนเถอะ เดียวฉันให้คนขับรถไปส่งก็ได้แล้วตอนนี้มันยังไม่ดึกมาก”

“งั้น……ระหว่างทางก็ระวังหน่อยนะ”

“อือ” ปาณีรีบเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วพูดกับธามนิธิ “งั้นฉันไปแล้วนะ?”

“อือ” ธามริธินั่งอยู่บนเตียงมองปาณีที่เดินออกไปนัยน์ตาก็ยิ่งดำไปอีก

ถ้าตอนนี้เขาปกติดีไม่เหมือนกับตอนนี้ก็คงจะไปเป็นเพื่อนเธอได้

“คุณปาณีครับถึงแล้วครับ” คนขับรถนำรถมาจอดที่หน้าโรงพยาบาล ปาณีลงจากรถแล้วพูดกับคนขับรถ “ขอบคุณนะคะ คุณไปพักก่อนเลยเดียวตอนจะกลับแล้วจะโทรหานะคะ”