ตอนที่315

ตอนที่315

“เขาเกลียดฉัน เพราะว่าเขาเลยทำให้ฉันโดนทุกคนเกลียด” พูดถึงตรงนี้น้ำตาของทีนาร์ก็จะตกลงมา

นลิน มีสุวรรณยิบกระดาษทิชชูช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ “ไม่ต้องร้องแล้ว”

ผู้ชายรอบข้างที่เห็นเขาปลอบทีนาร์ก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมา “ฉันอยากเป็นทิชชูที่อยู่ในมือของเขาจัง”

“สวนขนาดนี้! นิสัยก็ยังดีอีก!”

“นี่มันทั้งสวยทั้งมีน้ำใจจริงๆ!”

แล้วยังมีคนยกถาดข้าวตัวเองให้อาจารย์อีก “อาจารย์ครับกินของผมก็ได้ครับ!”

“ขอบคุณนะแต่ไม่ต้องหรอก” นลิน มีสุววรณ์ยิ้มตอบแล้วปฏิเสธไป คนที่ได้เห็นรอยยิ้มเขาใกล้ๆรู้สึกตัวเองมีความสุขจนจะเป็นลมไปแล้ว

ปาณีและโมรีที่อยู่ข้างๆก็ไม่ได้พลาดฉากนี้ไป

โมรี “บ้าจริง เขานี่สวยมากเลย!”

ไม่ได้มีแต่ผู้ชายที่ชอบคนสวย ผู้หญิงก็เช่นกัน

ผู้หญิงที่สวยแบบไม่มีอันตรายมันคงเป็นที่น่าอิจฉาที่สุด

ทันใดนั้นนักเรียนที่อยู่ข้างโต๊ะก็พูดขึ้นมา “ฉันมีเพื่อนในคณะดนตรีเขาบอกว่าอาจารย์คนนี้ชื่อนลิน มีสวรรณ์”

นลิน......มีสวรรณ์?

มือที่กำลังจะหยิบผักของปาณีก็ชะงักแล้วยกหัวขึ้นมองเขาคนนั้น

เขาเป็นนลิน มีสุวรรณ์?

ปาณีเคยจินตนาการว่านลิน มีสุวรรณ์เป็นคนยังไง เธอคิดว่าผู้หญิงคนที่สามารถทิ้งคุณอาในตอนที่คุณอาลำบากที่สุดถึงแม้จะสวยแต่ก็คงสวยไม่ถึงไหนหรอก เพราะหน้าตามันมาจากการที่เธอจินตนาการเอง

แต่......

ในตัวผู้หญิงคนนี้ไม่ได้รู้สึกถึงความโหดร้ายของเขา ทั้งๆที่เธอรู้ว่าเขาเป็นผู้หญิงที่ทิ้งคนอื่นแต่ก็ไม่สามารถนำสองอย่างนี้มาปะติดปะต่อกันได้

เธอแอบสงสัยว่าเป็นแค่คนสองคนที่มีชื่อเหมือนกันเองหรือเปล่า