ตอนที่325

ตอนที่325

ปาณีมองเห็นเขาอย่างนี้ ใจเธอหล่นลงตาตุ่มไปหนึ่งรอบ “คุณ…ยังไม่นอนหรือ”

เขาคงไม่ใช่ว่า…..ยังไม่พอใช่ไหม?

แต่ว่าตอนนี้มันเกินลิมิตเธอไปแล้วนะ!

“รอเธอ” นัยน์ตาของธามนิธิยังคงอบอุ่นอ่อนโยน ใบหน้าของเขามองดูคล้ายคนที่ช่างแสนซื่อ เมื่อเทียบกับคนที่เคี่ยวกรำเธอบนเตียงเมื่อครู่แล้วประหนึ่งเป็นคนละคน

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงไม่กี่ชั่วโมงที่เพิ่งผ่านไป ปาณียังคงหวาดกลัวไม่หาย ตอนนี้เธอแค่อยากนอนหลับสบายๆ “หรือว่าฉันควรไปนอนที่โซฟาดี?”

นอนที่โซฟา?

ธามนิธิมองไปยังเธอที่กำลังหวาดระแวงเขาสุดฤทธิ์ จึงใช้เสียงที่เหมือนออกคำสั่งกลายๆ “เด็กดี มานี่”

น้ำเสียงของเขาดั่งมีเวทมนต์ เมื่อรวมกับใบหน้านั้น ก็ทำให้คนไร้การต้านทานได้อย่างง่ายดาย

ปาณีอยากร้องไห้อย่างไม่มีน้ำตา ปีนขึ้นไปบนเตียง ก่อนพูดอ้อนวอน “ฉันอยากนอนจริงๆนะ นี่มันเกือบจะตีสี่แล้ว”

เธอยังไม่ได้นอนเลยทั้งคืน!

ธามนิธิมองเธอที่ดูช่างน่าสงสารอย่างนั้น จึงช่วยเธอคลุมผ้าห่ม มือข้างนึงวางลงบนหน้าท้องของเธอ และกอดเธอไว้ ก่อนเอ่ย “นอนเถิด”

ปาณีนอนหยุกหยิกไปมาอยู่สักพัก ก่อนจะเห็นว่าเขาไม่มีความคิดที่จะเคลื่อนไหวอีกครั้ง ก็แอบชำเลืองมองเขาไปหนึ่งรอบ เธอพบว่าธามนิธิกำลังมองดูเธออยู่อย่างเงียบๆ

เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน เธอรู้สึกจิตใจอันสงบเสมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตขึ้นมาชั่วขณะ ยามเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ เขาทำให้เธอรู้สึกอดไม่ไหวที่จะคว้าหัวใจของเธอออกมาวางตรงหน้าเขาอย่างไรอย่างนั้น

“นอนไม่หลับ?” เสียงอันนุ่มทุ่มของธามนิธิถามขึ้น

ปาณีกลัวว่าประโยคนี้ของเขามีความหมายเป็นอย่างอื่น จึงรีบปิดตาลงอย่างรวดเร็ว “ฉันกำลังจะนอนแล้ว”

ธามนิธิมองดูใบหน้าด้านข้างของเธอ ริมฝีปากหยิบยกขึ้นเล็กน้อย

เขา น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?

เขายกมือขึ้นปิดไฟ ขยับศีรษะขึ้นเพื่อเข้าไปแนบชิดกับศีรษะของเธอ ก่อนหลับตาลง