ตอนที่339

ตอนที่339

ไวยาตย์ผงกศีรษะ “ครับ ราตรีสวัสดิ์”

ธามนิธิเข้าไปในประตู พบว่าปาณีกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ สวมหูฟังและท่องคำศัพท์

ในช่วงเวลานี้ เขาค้นพบขึ้นมาว่า ในทุกๆวันที่กลับมาบ้าน และได้เห็นเธอถือเป็นเรื่องที่ช่างน่าอบอุ่นมากเพียงใด

ปาณีตั้งใจอย่างมากเวลาที่เธอเรียนหนังสือ ธามนิธิมองดูด้านข้างของเธออยู่เงียบๆครู่หนึ่ง ก่อนไปอาบน้ำ

ปาณีท่องคำศัพท์เสร็จสิ้นจึงถอดหูฟังออก ก็ค้นพบว่าธามนิธิอาบน้ำเรียบร้อยแล้วและพิงอยู่บนเตียง กำลังอ่านหนังสือ

เธอถูกเขาที่ไม่รู้โผล่มาตอนไหนทำเอาตกใจไปรอบหนึ่ง “คุณอา…..คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ธามนิธิตอบอย่างเคร่งขรึม “สักพักแล้ว เห็นเธอกำลังเขียนหนังสือย่างจริงจังจึงไม่ได้เรียก”

“คุณควรบอกหนูสักหน่อยสิ!” ปาณีเดินเข้าไปหา “คุณเล่นไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้ ทำเอาหนูตกใจ”

ธามนิธิมองขึ้นมาที่เธอ นัยน์ตาประกับความอบอุ่น

ปาณีเลิกผ้าห่ม และขึ้นไปบนเตียง ก่อนจะเอ่ยถามเขา “วันนี้ไปตรวจที่โรงพยาบาล ผลเป็นอย่างไรบ้างคะ”

“ก็ดี” สายตาของธามนิธิตกอยู่ที่บนหนังสือ เขาอ่านมันอย่างจริงจัง

ปาณีเขยิบเข้ามา “คุณอา กอดหน่อย”

“………..” ธามนิธิมองดูเธอ ก่อนยื่นมืออกมา และกอดเธอไว้ในอ้อมอก

ปาณีแอบเหลือบมองดูธามนิธิที่นิ่งเงียบ รู้สึกแปลกใจ เขาในวันนี้ ไม่ได้หลีกหนีเธออย่างเคย

ธามนิธิพลิกหน้าหนังสือ และมองไปยังปาณี “มองฉันทำไม”

“เปล่านี่!” ปาณีเก็บสายตากลับมา “หนูช่วยคุณพลิกหน้าหนังสือดีไหม”

“อืม”

หลังจากทั้งคู่ทำแบบนี้อยู่สักพัก ไม่นานนัก ปาณีก็นอนหลับไป