ตอนที่412

ตอนที่412

มีบางครั้งที่เธอรู้สึกคนที่ถูกชื่นชมบนเว่ยป๋อนั้นกลับไม่ใช่ตนเอง

หลังอาหารเย็น ปาณีนั่งอ่านเขียนอยู่หน้าคอม ในขณะที่ธามนิธิกำลังอาบน้ำ

ระยะนี้เขาใช้เวลาอาบน้ำเร็วเป็นอย่างยิ่ง เมื่อก่อนจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยๆหนึ่งชั่วโมงถึงออกมา ปาณีพบว่าวันนี้เขาเพียงใช้เวลาชั่วครู่เท่านั้นก็อาบน้ำเสร็จและออกมาแล้ว

เขาสวมใส่กางเกงขายาวและเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายอย่างดี นั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น ถ้าหากไม่ใช่เป็นเพราะรถเข็น เธอคงคิดไปว่า เขาเป็นราวกับคนปกติคนหนึ่ง

ธามนิธิเห็นปาณีจ้องมองตนจึงเอ่ยถาม “เป็นอะไรไป”

ปาณีหลบตาอย่างคนกลัวถูกจับได้ “ไม่มีอะไรค่ะ”

ก็แค่อยู่ดีๆเธอรู้สึกว่าเธอหล่อขึ้นกว่าเดิมซะงั้น

ธามนิธิเหลือบมองเธอ รู้ว่าเธอตอนนี้กำลังยุ่ง มือถือหนังสือ ก่อนนั่งอ่านเงียบๆในมุมหนึ่ง

ตอนกลางวันทั้งคู่ต่างก็ยุ่ง เวลาอยู่ด้วยกันยามกลางคืน ก็ต่างคนต่างยุ่งเรื่องของตนเอง ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ แต่ในแต่ละวันก็ยังคงมีความสุข

นั่นก็เพราะเวลาที่เงยหน้าขึ้นมา ก็สามารถเห็นคนนั้นที่ตนเองชอบอยู่ตรงหน้าได้

ดึกวันนี้เวทัสไม่ได้กลับมาบ้าน เขาพักอยู่ในชมรมตลอด เพราะพรุ่งนี้พวกเขามีแข่งขัน เมื่อเขาเทรนนิ่งเสร็และเดินออกมาก็เห็นโมรีกำลังรอเขาอยู่หน้าประตู

ปกติในเวลานี้ เธอควรจะกลับไปตั้งนานแล้ว

เขาขมวดคิ้ว “ทำไมยังไม่กลับ?”

โมรีมองเขา ยิ้มและเอ่ย “ฉันรอคุณกลับไปด้วยกัน”

ตั้งแต่เกิดเรื่องของติรยาขึ้นและทำให้เข้าใจโมรีผิดเป็นต้นมา เวทัสรู้สึกผิดต่อเธอและมีมุมมองต่อเธอดีขึ้นมาอยู่ไม่น้อย

และไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ปฎิบัติกับเธออย่างแปลกแยก

“ไปกันเถอะ”

เวทัสเดินไปทางลิฟต์โดยมีโมรีเดินตามอยู่ด้านหลัง เมื่อแสงไฟส่องสว่างขึ้น มองดูแล้วร่างของเขาดูทั้งสูงและผอม

ในลิฟต์เงียบมาก โมรีมองเวทัสที่ท่าทางดูสง่างาม “กำลังคิดเรื่องการแข่งขันอยู่หรือ?”

เวทัสนิ่งงันไป เขาไม่ได้คิดเรื่องการแข่งขัน ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เขาเอาแต่คิดถึงปาณี