ตอนที่418

ตอนที่418

“……”ธามนิธิขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าตนเองถูกทอดทิ้ง!

เขาก็ไม่อยากเป็นแบบนี้!

แต่ โมรีกับเวทัสกำลังพูดคุยเป็นแฟนกัน เวทัสคือเด็กรุ่นหลังต่อจากเขา โมรีจึงได้แต่เรียกเขาแบบนี้

เขามองที่ปาณี “แล้วยังไง?”

“คุณลุงธามนิธิ” ปาณีเรียกขึ้นอย่าไม่เกรงกลัว

ธามนิธิมองเธอและยืดมืออกไปดูคล้ายกำลังจะตีเธอ แต่กลับทำแต่ลูบศีรษะเธอไปมาอย่างอ่อนโยน “ดูท่าแล้วเธอยิ่งอยู่ยิ่งไม่เชื่อฟังเสียแล้ว”

ปาณีกุมมือของเขาไว้ และยังคงหยอกล้อต่อไป “คุณลุงธามนิธิ”

“เธอลองเรียกดูอีกสักครั้ง”

“โมรีเรียกได้ ทำไมฉันถึงเรียกไม่ได้” ปาณีพูดขึ้นอย่างขับข้องใจ “ไม่ยุติธรรม”

ธามนิธิก้มศีรษะลงและขบกัดเขาไปที่ใบหูของเธอ “เธอลองเรียกดูอีกสักครั้ง”

คำเตือนเต็มไปด้วยความหมายแอบแฝง

ปาณีรู้สึกได้ถึงลมหายใจอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “โอเคค่ะ ไม่เรียกคุณลุงธามนิธิ …………คุณอา”

“……”

เธอซุกซนอย่างที่คาดไว้!

ธามนิธิจ้องมาปาณี ถึงแม้บางครั้งเธอจะเปลี่ยนไปเรียกเขาว่าสามี แต่บ่อยครั้งเธอกลับเรียกเขาว่าคุณอา เขาชักสงสัยว่าตั้งใจเรียกแบบนี้ใช่หรือไม่

จันวิภาที่เพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จเดินเข้ามา เห็นธามนิธิและปาณีจึงเอ่ยถาม “โมรีกับเวทัสหล่ะ?”

ปาณีตอบแทนธามนิธิ “พวกเขามีธุระจึงกลับไปก่อนแล้ว”

จันวิภานั่งลงและพูดกับปาณี “ทีหลังเรียกโมรีมาที่บ้านบ่อยๆนะ”

“อืม” ปาณีจ้องมองจันวิภา รู้สึกดีใจ ดูท่าทีพี่สาวแบบนี้ เห็นทีคงชอบโมนีไม่น้อยเลย

เพียงแต่ ตอนนี้โมรีรู้สึกสับสนเล็กน้อย ถ้าหากหลังจากนี้เวทัสกับโมรีลงเอยกันจริงๆ ถ้าอย่างนั้นเธอ..จะต้องกลายเป็นป้าสะใภ้ของโมรีงั้นหรือ?

ฮือ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนแก่ขึ้นมาอีกสิบปีในทันทีกันนะ?