ตอนที่502

ตอนที่502

แผนการร้ายจริงๆ

“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จปาณีก็เห็นเวทัสรอเธออยู่ที่หน้าประตู

เขาได้ยินข่าวนั้นชัว

ต่อหน้าความเป็นห่วงของเขาปาณีก็แค่ทำเป็นนิ่งๆ “ก็ยังดีอยู่”

เวทัสมองเธอแล้วพูดต่อ “เธอสู้เขาไม่ไหวหรอกยอมแพ้เถอะ”

“ยอมแพ้?” ปาณีมองเขาสายตาก็ยิ่งเย็นชาไปอีก

เธอเกลียดที่คนอื่นใช้สองคำนี้มาเตือนเธอ

เมื่อก่อนที่แม่ไม่ให้เธอเรียนต่อติรยาก็บอกว่ายอมแพ้เถอะฟังที่แม่พูดรีบแต่งงานก็พอแล้ว

ในพจนานุกรมของเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ‘ยอมแพ้’ มันเขียนยังไง

เธอพูดกับเวทัส “ถ้าเธอจะช่วยนลิน มีสุวรรณ์ก็ไปให้ไกลจากฉัน”

“ปาณี” เวทัสมองเธอที่ผมยังเปียกอยู่ “หรือว่าเธอไม่อยากใช้ชีวิตในโรงเรียนต่อไปแล้ว? ถ้างั้นเธอก็แค่ออกไปจากคุณน้าก็ได้แล้ว!”

“ออกไปจาก?” ปาณียิ้ม “ทำไมฉันต้องไป?”

เธอไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องไป?

“ถ้าเธอไปนลิน มีสุวรรณ์ก็จะไม่มาทำเธออีก เป้าหมายของเขาก็แค่เพื่อที่จะกลับไปหาคุณน้า คุณน้าไม่ชอบเขาหรอกแต่ถ้าเธอยังอยู่ข้างคุณน้าเขาก็จะเอาเธอเป็นศัตรูจะรู้สึกว่าเธอขัดขวางเขา มาอยู่กับฉันได้ไหม? ต่อจากนี้ไปฉันจะปกป้องเธอเอง”

เวทัสยอมรับว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเธออยากให้ปาณีถอยหลังอยากให้ปาณีใช้โอกาสนี้ตัดขาดกับธามนิธิ

“ปกป้อง?” ปาณีบอก “ช่างเถอะ! ฉันเชื่อตัวเองตลอดนอกจากนั้นฉันไม่เชื่อใครทั้งนั้น”

ยิ่งเป็นเวทัส

ถึงแม้เขาจะเคยเป็นรักแรกของเธอแต่เธอก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองโดนเขาปกป้อง