ตอนที่518

ตอนที่518

เธอหมดคำพูดเลยต้องโทรไปหาไวยาตย์

ไวยาตยรับโทรศัพท์ “สวัสดีครับ?”

“ไวยาตย์ฉันเอง” เสียงของนลิน มีสุวรรณ์หวานๆทำให้คนฟังก็รู้ทันที

ไวยาตย์สีหน้าไม่ดีทันที “คุณมีสุวรรณ์มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับธามนิธิให้เขารับสายหน่อยได้ไหม?” นลิน มีสุวรรณ์ใช้น้ำเสียงหวานๆ

แต่ไวยาตย์เกลียดเธอมาก

ได้ยินที่เธอพูดแบบนี้ก็รู้สึกตลกเมื่อก่อนตอนที่ธามนิธิบาดเจ็บเขาไม่เอาธามนิธิไว้ในสายตาเลยด้วยซ้ำแต่ตอนนี้พูดกับเลขาเล็กๆอย่างตัวเองก็ใช้น้ำเสียงท่าทีแบบนี้มันดูประชดเกินไปไหม?

ไวยาตย์ปฏิเสธ “ไม่ได้”

“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเขาจริงๆ”

“คุณมีสุวรรณ์” อารมณ์ไวยาตย์ขึ้นมาแล้วพูดด้วยไม่เกรงใจ “คุณธามนิธิไม่มีความสนใจต่อคุณถ้าเกิดรับสายของคุณแล้วหากคุณเข้าใจผิดว่าเขาชอบคุณงั้นก็พูดยากสิครับคราวหลังผมว่าคุณอย่าโทรมาอีกเลยครับ”

หน้าตาที่นลิน มีสุวรรณ์คิดไปเองแบบนั้นไวยาตย์ยังจำได้ดี

นลิน มีสุวรรณ์ชะงักไปสักแป๊บ “ไวยาตย์เมื่อก่อนฉันไม่ดีเองแต่ตอนนี้......”

“ตอนนี้คุณเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผมและไม่เกี่ยวกับคุณธามนิธิเข้าใจไหมครับ?” พูดจบไวยาตย์ก็วางสาย

นลิน มีสุวรรณ์ที่ถือโทรศัพท์ไว้ก็รู้สึกรำคาญไม่คิดว่าตัวเองโทรไปหาไม่เจอธามนิธิไม่พอแถมยังโดนไวยาตย์ด่าจนเละอีกอารมณ์ก็ยิ่งไม่ดีทันที

เลขามองเธอ “คุณมีสุวรรณ์ครับ”

นลิน มีสุวรรณ์บอก “ฉันจะไปหาเขาที่บริษัท”

เลขาพูดอย่างเป็นห่วง “คุณอย่าไปเลยครับ! ขนาดโทรศัพท์ของคุณมีสุวรรณ์คุณธามนิธิยังไม่รับเลยแบบนี้คงไม่สนใจคุณแน่ๆครับ”

“......”

นลิน มีสุวรรณ์ไม่สนใจเธอก็เดินออกไป