ตอนที่530

ตอนที่530

เธอจ้องมองดูทิวทัศน์ตรงหน้า คิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับธามนิธิ พอพวกเขาหย่ากัน เธอและเขา ก็จะไม่ได้ออกจากบ้านด้วยกันเช่นนี้อีก

จากนั้นไปเขาจะมีชีวิตของเขา ข้างกายเขาจะมีผู้หญิงคนอื่น และเธอ ก็กลับเข้าสู่โลกของเธอยามก่อนหน้า

คิดคิด ก็รู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมา

แต่ว่า เรื่องราวที่ได้ตัดสินใจไปแล้ว ต่อให้นึกเสียใจแค่ไหน ก็ดูเหมือนไร้ความหมาย

และเธอเองก็ไม่ใช่คนที่ยินยอมที่จะเสียใจภายหลัง

รถจอดลงตรงหน้าประตูมหาลัย ธามนิธิส่งเสียงทุ้มต่ำขึ้น “ถึงแล้ว”

ปาณีนิ่งงังไปชั่วครู่ และมองไปยังด้านนอกถึงค่อยพบว่า เวลานั้นช่างผ่านไปรวดเร็วยิ่งนัก?

รู้สึกเหมือนว่าวันนี้ เส้นทางนี้ ดูคล้ายผ่านไปรวดเร็วกว่าปกติ

เธอกุมนิ้วมือไว้ “ถ้างั้นฉันไปเรียนแล้วนะคะ?”

“อืม”ธามนิธิมองเธอ ก่อนจะช่วยเธอเก็บเส้นผมข้างหูออกอย่างอ่อนโยน “เป็นเด็กดี”

“รู้แล้วค่ะ” พูดอย่างกับว่ามีสักตอนที่เธอไม่ใช่เด็กดี

ธามนิธิเปิดประตูรถ ปาณีข้ามขาของเขาและลงรถไป

เธอยืนอยู่ข้างรถ และโบกมือให้เขา “บายบาย”

หลังจากนั้นจึงเดินไปยังมหาลัย

ธามนิธิที่นั่งอยู่ในรถกำลังจ้องมองแผ่นหลังของเธอ สายตาของเขาไม่เคลื่อนจากไปไหน

จนกระทั่งเธอเดินลับสายตาไป เขาถึงเอ่ยกับคนขับรถ “ไปบริษัทเถอะ”

-

หลังจากทานข้าวเย็น ท้องฟ้าข้างนอกก็มืดสนิทเรียบร้อยแล้ว ธามนิธิและปาณีนั่งอยู่ในห้องรับแขก วันนี้ไวยาตย์เตรียมเอกสารข้อตกลงการหย่ามาด้วย และยื่นให้ตรงหน้าปาณี

ตอนที่จัดการเรื่องทั้งหมดพวกนี้ ท่าทีของเขาดูเคร่งเครียดจริงจัง