ตอนที่629

ตอนที่629

เมื่อก่อนเธอคิดว่าความรักก็เป็นเพียงตำนานเท่านั้น เคยไม่ยิน ไม่ได้เคยพบเห็น

และเธอก็ไม่เหมือนผู้หญิงในเรื่องเล่าเหล่านั้น ที่เวลาชื่นชอบใครก็ชื่นชอบจนสูญเสียตัวตนของตัวเองไป

แต่ปาณีในตอนนี้ กลับพบว่าตนนั้นไม่สามารถควบคุมตัวเองได้และกำลังเดินไปสู่สิ่งที่เธอไม่ชอบมากที่สุด

เธอนึกถึงวันนั้นที่ถูกเขาทิ้งไว้ที่บ้านเพียงลำพังขึ้นมา จู่ๆก็รู้สึกกลัวว่าวันหนึ่งในอนาคต ตนเองจะต้องเผชิญกับฉากนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

ตอนนี้ยังดี ไม่มีภาระผูกพันอะไร

แต่หลังจากนี้หล่ะ?

ถ้าหลังจากนี้มีลูกแล้วจะทำยังไง?

หลังจากนี้มีลูก แต่เขากลับไม่รักเธอแล้ว เธอควรทำยังไง?

ธามนิธิมองดูปาณี ได้ยินเธอเอ่ย “ที่จริงไม่กี่วันมานี้ฉันเอาแต่คิดถึงปัญหาข้อหนึ่ง ฉันกำลังคิดว่า ฉันกับคุณอา จริงๆแล้วเหมาะที่จะอยู่ด้วยกันหรือไม่ ช่องว่างระหว่างพวกเรานั้นกว้างไกลเกินไป บางทีฉันควรจะอยู่ให้ห่างจากคุณหน่อยเพื่อที่จะได้ไม่ต้องหวาดกลัวที่จะถูกคุณทิ้งอยู่ทุกวัน แต่ว่า ทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้าคุณ ฉันก็ลืมคิดเรื่องพวกนี้ไปซะหมด เอาแต่บอกกับตัวเองว่าขอแค่วินาทีเดียวก็ยังดี ดังนั้นคุณพูดสิ ว่าฉันรักคุณไหม? ”

ประโยคหลังสุด ถามเสียจนธามนิธิไม่สามารถตอบได้ไปชั่วครู่

ปาณีนั้นเป็นคนที่ค่อนข้างเฉยเมย ต่อให้เธอรู้สึกเศร้าขึ้นมา แต่ในหลายครั้งเธอก็เลือกที่จะทำตัวประหนึ่งไม่มีอะรเกิดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนมันไป

ถ้าหากเธอไม่เอ่ยออกมา เขาคงไม่ได้รู้ว่า ที่แท้เธอก็มีช่วงเวลาที่ยุ่งเหยิงแบบนี้ได้เช่นกัน

ธามนิธิจ้องเธอและเอ่ย “ขอโทษ เป็นฉันที่ไม่ดีพอ”

ปาณีพูด “ที่ฉันพูดเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่เพราะอยากให้คุณเอ่ยขอโทษนะคะ”

เพียงแต่พอเขาถามขึ้นมา เธอก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้

ปาณีถามพูดขึ้นอย่างไม่มั่นใจอยู่บ้าง “คุณคงไม่คิดว่าฉันน่าหัวเราะเยาะใช่ไหมคะ?”

ธามนิธิมองดูดวงตาของเธอ ก่อนจะกอดเธอเข้าไปในอ้อมอก “เธอคิดมากไปขนาดนี้ได้ยังไงหือ?”

เขายังซาบซึ้งได้ไม่ทันเลยด้วยซ้ำ จะไปคิดว่าเธอน่าหัวเราะเยาะได้ยังไงกัน?

ธามนิธิดื่มกาแฟที่ปาณีทำมาให้จนหมด ก่อนจะอุ้มเธอด้วยท่าเจ้าหญิงขึ้นไปชั้นบน

ปาณีอยู่ในอ้อมอกเขา ขาทั้งสองเคว้างคว้างอยู่กลางอากาศ เป็นเพราะกลัวว่าตนเองจะตกลงไปดังนั้นมือของเธอจึงโอบรอบคอของเขาเอาไว้

เธอจ้องมองดูผู้ชายคนนี้ที่หล่อเกินใคร ในจากมุมของเธอ