ตอนที่632

ตอนที่632

เขาไม่สนใจเรื่องของเธออีกต่อไป

สำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงที่เขาชอบคนนั้นมีตัวตนอยู่แค่เพียงในความทรงจำของเขาเท่านั้น

เพราะว่าความทรงจำนั้นช่างงดงาม และเธอก็จะงดงามเช่นนั้นตลอดไป

จนกระทั่งปาณีพูดกับเขา ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งที่รอคอยให้เขาไปหามาตลอด…..

ตอนนี้เขาจึงอยากมาดูเธอสักครั้ง

เมธชนันจ้องดูทัดธน นึกถึงเมื่อคืนที่เขาเพิ่งจะพูดคุยกับพลอย

ในมือเธอถือรูปของทัดธนและเอ่ยถามเขา “พี่ชาย เมื่อไหร่เขาถึงจะมาหาฉัน? หรือว่าเขาจะลืมฉันไปแล้ว?”

ผู้ชายตัวโตอย่างเขาพอได้ยินคำพูดของเธอเข้าก็เกือบจะร้องไห้ออกมา

ผ่านมาเนิ่นนานหลายปีขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่รู้เช่นกันว่าทำไมพลอยถึงเอาแต่คิดถึงผู้คนๆนี้ ขนาดเธอลืมชื่อเขาไปแล้วก็ยังจดจำได้

เมธชนันยืนขึ้นและเอ่ยกับทัดธน “คุณตามผมมา”

ห้องของพลอยนั้นอยู่ชั้นบนสุดเนื่องจากที่นี่ในปกติแล้วมีน้อยคนเข้าออก ทำให้เรื่องที่เธอล้มป่วยนั้นไม่ถูกกระจายออกไป

ทุกคนจึงไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลวิสิทธิ์เวชนั้นมีอาการป่วยทางจิต

ประตูห้องนั้นถูกล็อกไว้ เนื่องจากพลอยนั้นมักจะออกมาวิ่งเผล้นพล่าน

เมธชนันเปิดประตู ทัดธนจึงเดินเข้าไปด้านใน เขามองเห็นพลอยที่ใส่ชุดเจ้าหญิงสีขาวกำลังนั่งอยู่บนเตียง เท้าเปลือยเปล่า ในอ้อมแขนกอดตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆเอาไว้ นิ้วมืออันเรียวยาวกำลังถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้

หน้าจอบนโทรศัพท์เป็นรูปของทัดธน เธอกำลังมองดูมันอย่างจริงจังอย่างยิ่ง

ตอนที่ทัดธนรู้จักกับเธอนั้น เธอมีอายุเพียงแค่สิบกว่าปี ตอนนี้ผ่านมาตั้งเนิ่นนานมากแล้ว เธอกลับยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ราวกับว่าอายุนั้นได้หยุดลงบนตัวเธอ

เขามองดูพลอย ลำคอของเขาตีบตันราวกับมีอะไรบางอย่างขวางเอาไว้และไม่เอ่ยพูดจาอะไรออกมา

พลอยเงยหน้าขึ้น เธอมองไปยังทัดธนที่ยืนอยู่หน้าประตู ในห้องของเธอ นอกจากหมอและคนที่รับใช้ดูแลเธอในยามปกติแล้ว ก็มีแต่คนในบ้านของเธอเท่านั้นที่จะมาหา

ในเวลานี้ เธอจ้องดูคนตรงหน้าที่ดูแล้วคล้ายกับบุคคลบนมือถือ เธอกระพริบดวงตาและเอ่ยขึ้นมาอย่างไปอยากเชื่ออยู่บ้าง “พี่ใหญ่?”

แค่เสียงเรียกนี้ ทำให้ทัดธนรู้สึกว่า โลกใบนี้ดูเหมือนจะเงียบงันลงมาในทันใด