ตอนที่710

ตอนที่710

ปิยพนธ์จูบจนพอใจแล้วค่อยปล่อยนลิน มีสุวรรณ์

นลิน มีสุวรรณ์โมโหจนผลักเขาออกแล้วลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำล็อกประตูไว้ไม่ออกมาอีกเลย

ตอนเช้าวันที่สองนลิน มีสุวรรณ์กำลังกินข้าวปิยพนธ์เห็นเธอโกรธไม่ยอมคุยกับตัวเองก็ง้อ “นลินฉันผิดไปแล้วเธออย่าโกรธเลยนะ? คราวหลังฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก”

นลิน มีสุวรรณ์ทำหน้าเย็นชาตอนนี้เธออยากหย่ากับปิยพนธ์เร็วๆ

พอเขาพูดกับเธอก็ทำเอาเธอรู้สึกขนาดข้าวยังเริ่มกินไม่ลง

แค่นึกถึงเรื่องที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนเธอก็รู้สึกน่าเกลียดจนอยากอ้วก

เมธชนันผลักประตูเข้ามานลิน มีสุวรรณ์ก็รีบหันไปมองเขาความรู้สึกน้อยใจก็ขึ้นมาเต็มๆ

ตอนนี้ชีวิตเธอเป็นอยู่ราวกับตายแล้วเขาล่ะ?

ทั้งๆที่เขาช่วยเธอได้ดึงเธอขึ้นมาแต่ก็ไม่ยอมช่วยเธอ

เมธชนันมองเธอแต่ไม่ได้พูดอะไรก็ไปคุยกับป้าเขาเลย

เมธชนันพึ่งคุยกับป้าเสร็จนลิน มีสุวรรณ์เห็นเขาออกมาก็ตามไป “ชนัน”

ถึงแม้เธอจะโมโหเรื่องท่าทีอารมณ์ของเขาแต่ตอนนี้เขาเป็นความหวังเดียวของเธอเป็นความหวังสุดท้ายของเธอ

เมธชนันหยุดเดินแล้วมองเธอด้วยท่าทีเย็นชา “มีอะไร?”

ท่าทีเขาดูห่างเหินมากราวกับเรื่องของคืนนั้นเป็นเพียงภาพหลอกลวงของเธอเองว่าเมธชนันไม่เคยจับต้องเธอเลย

นลิน มีสุวรรณ์ “ฉันอยากหย่า”

เธออยู่แบบนี้ต่อไปไม่ไหวจริงๆ

อยู่กับผู้ชายที่ตัวเองไม่ชอบแถมยิ่งเจอยิ่งเกลียดความรู้สึกแบบนี้มันอึดอัดมากกว่าตาย

เมธชนันยกคิ้ว “ก็เรื่องของเธอสิเธอมาบอกฉันทำไม”

“เธอช่วยฉันไปบอกให้ธามนิธิหน่อยว่าคราวหลังฉันจะไม่ไปยุ่งเขาอีกฉันจะอยู่เงียบๆ” แค่มธชนันไปทักทายธามนิธิว่าจะไม่ลำบากเธออีกเธอถึงกล้าหย่า

ไม่อย่างงั้น......

ธามนิธิไม่ปล่อยเธอแน่ๆ