ตอนที่718

ตอนที่718

เธออดทนไว้ไม่ให้ตัวเองหลุดออกมาต่อหน้าธามนิธิรับเสื้อมาจากธามนิธิแล้วถือถุงไว้เตรียมเอากลับไป

เธอมองธามนิธิแล้วถามอย่างเป็นห่วง “ปาณีเป็นยังไงบ้างครับ?”

“ไม่เป็นไรแล้วอยู่ในห้องชลิตอยู่เป็นเพื่อนอยู่”

ธามนิธิก็เป็นคนรักภาพลักษณ์ตัวเองนึกถึงเรื่องที่ตัวเองทำเมื่อคืนก็รู้สึกอึดอัด

อยากให้เวลาย้อนกลับไปจริงๆ

ไมยาตย์บอก “งั้นเดียวผมไปทักทายเขาก่อนนะครับ”

เธอถือถุงที่ใส่ชุดนอนของธามนิธิแล้วเดินตามไปห้องผู้ป่วย

ปาณีอิงหมอนไว้แล้วฟังชลิตเล่าเรื่องธามนิธิพอเห็นธามนิธิอีกครั้งก็รู้สึกมีความดีใจที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้

“สวัสดีปาณี” ไวยาตย์ทักทายปาณี

“สวัสดีไวยาตย์”

ในความจำของปาณีไวยาตย์ก็เหมือนตื่นเช้ากว่าไก้นอนเช้ากว่าหมา

ก็เลยเห็นไวยาตย์มาอยู่ในโรงพยาบาลเช้าๆแบบนี้เธอก็ไม่รู้สึกแปลกใจ

ไวยาตย์ทักทายกับปาณีเสร็จก็ออกไปเลยชลิตก็ไปด้วย

มีแต่ธามนิธิที่ยังอยู่

ปาณีแอบมองธามนิธิที่เปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วราวกับเปลี่ยนคนละคนทั้งตัวมีแสงออร่าที่ทำให้คนละสายตาไม่ได้แพร่ออกมานิ่งเฉยแต่ดูห่างเหินดูหรูหราแถมสง่า

นึกถึงที่ชลิตบอกว่าคุณอาทำเรื่องน่าอายเพราะตัวเองปาณีก็อดยิ้มไม่ได้

ธามนิธิถาม “ยิ้มอะไร?”

เขาออกไปแป๊บเดียวเธอก็มีความสุขขนาดนี้สายตาราวกับใส่พระอาทิตย์ไว้

นี่ชลิตไปคุยอะไรกับเธอถึงทำให้เธอยิ้มได้ขนาดนี้?

ปาณีพูดเสียงเบาๆ “คุณหมอชลิตบอกหมอเวรเมื่อคืนเกือบร้องไห้เพราะคุณอา”

ปาณีนึกถาพออกว่าตอนนั้นธามนิธิจะน่ากลัวขนาดไหนกัน