ตอนที่782

ตอนที่782

น้ำเสียงของเขาฟังดูเจ็บปวดและอับจนหนทางอยู่บ้าง

ปาณีเกือบจะใจอ่อนขึ้นมา

เธอมองเขาและเอ่ย “คุณพูดมาโดยตลอด ว่าไม่ให้ฉันมีเรื่องปิดบังคุณ แต่ตอนนี้คุณเอาแต่ปิดบังฉันไม่ใช่หรือคะ? ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆ คุณมองฉันเป็นเด็กน้อย…”

“ไม่ใช่”ธามนิธิตัดบทเธอ

เสียงของเขาเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง จนทำให้ทั้งห้องนั้นเงียบลงมา

ปาณีจ้องมองเขาด้วยความงุนงง

เขาจับไหล่ของเธอเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่อ่อนลง “ผู้หญิงที่เธอเจอเมื่อวานคนนั้น เป็นแต่เพื่อนร่วมงานจริงๆ”

ปาณียังคงไม่นิ่งไม่ติงไหว สีหน้าของเธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เชื่อ

ธามนิธิเอ่ย “ฉันนึกเธอทานข้าวคนนี้ เธอไปด้วยกันกับฉัน”

“…….”

เขามองดูเธอที่มีท่าทีนิ่งเงียบ เอ่ย “ถ้าเธอตกลง พวกเราก็ทานข้าวกันก่อน ที่เหลือเรามาค่อยๆคุยกัน”

ปาณีเหลือบมองเขา เขาจึงถือว่าเธอตอบรับแล้ว เขากุมมือเธอไว้และพาเธอไปยังโต๊ะอาหาร ก่อนจะให้เธอนั่งลง ในขณะที่ตนเองไปเตรียมอาหารเช้าต่อ

ปาณีจ้องมองรูปร่างของเขา เขาที่ช่างอยู่สูงจนคนเอื้อมไม่ถึง กำลังยืนอยู่ในห้องครัว บนตัวผูกผ้ากันเปื้อนเอาไว้ ทำเอาผ้ากันเปื้อนที่สุดแสนจะธรรมดาผืนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นมีระดับขึ้นมา

ในห้องครัวส่งกลิ่นอันหอมหวนออกมา ปาณีค้นพบว่าตนเองนั้นหิวขึ้นมา

ธามนิธิยกอาหารเช้าออกมา ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเธอ ปาณีที่เป็นยัยจอมกิน พอเห็นอาหารเข้าก็อดไม่อยู่อยู่บ้าง สายตาจ้องมองไปที่อาหารในทันใด

แต่ผ่านไปชั่วครู่ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอกำลังโกรธกับธามนิธิอยู่

เวลาโกรธก็จะต้องทำท่าทีโมโห เธอจึงเคลื่อนสายตาออกไป ไม่มองอาหารที่อยู่ตรงหน้า

ธามนิธิมองดูท่าทีดื้อรั้นของเธอ กดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา “ไม่รู้ไปเรียนอารมณ์ดื้อรั้นมาจากใครกัน รับทานเถอะ！”

เขายื่นตะเกียบและนมให้แก่เธอ ก่อนจะนั่งลงด้านข้างและไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวไปไหน ทำแค่เพียงมองดูปาณีเท่านั้น

ปาณีถลึงตาใส่เขา “คุณอย่ามองฉันแบบนี้จะได้ไหมคะ?”

“…….”มองดูภรรยาของตัวเองก็ผิดหรือไง?