ตอนที่869 เป็นลม

ตอนที่869 เป็นลม

ปาณีผลักจำรัสออกและวิ่งฝ่าฝนออกไปอย่างไม่แม้แต่จะหันกลับมา เธอจะเอ่ยพึมพำกับตัวเอง “ไม่ได้ ฉันต้องพูดกับคุณอาให้ชัดเจน ฉันจะปล่อยให้มันไม่ชัดเจนอยู่อย่างนี้ไม่ได้”

แต่จำรัสกลับเข้ามาโอบเธอไว้อย่างหนาแน่นและไม่สนใจฝนที่กำลังตกลงบนตัวของเขาเลยสักนิด เขาเอ่ยตะคอกเสียงดัง “ปาณี! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

แต่ตอนนี้ปาณีไม่ได้ยินอะไรแล้วทั้งนั้น ในหัวของเธอมีเพียงแต่ภาพแผ่นหลังของคุณอาที่เดินหนีเธอไป....

“ไม่ได้! ฉันจะต้องไปหาคุณอา และเอ่ยอธิบายให้ชัดเจนต่อหน้าเขา ฉัน ฉัน.....”เธอกำลังคิด แต่ทันใดนั้นร่างทั้งร่างของเธอก็อ่อนปวกเปียกขึ้นมากระทันหัน สายตาของเธอตกอยู่ที่พื้น และถูกมือคู่หนึ่งประคองเข้าไปในอ้อมกอด

ปาณีมองดูใบหน้าขาดซีดของเธอ ก่อนจะรีบอุ้มเธอขึ้นอย่างร้อนลน และหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ เขาวิ่งไปและตะโกนเรียกเธอไป “ปาณี อย่าทำให้ฉันตกใจสิ! ฉันกำลังจะพาเธอไปโรงพยาบาล...”

แต่สิ่งที่เขาไม่ค้นพบก็คือ ธามนิธิยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ประตูบ้านไม่ไกล เขากำลังยืนหลบฝนอยู่และมองดูผ่านม่านฝน เขามองเห็นว่าจำรัสกำลังร้อนลนเอ่ยอะไรกับคนในอ้อมแขน ส่วนคนในอ้อมแขนนั้นกลับเงียบสงบ...

จนกระทั่งจำรัสพาปาณีออกไปจากสวนจตุจักร ธามนิธิยังคงยื่นนิ่งอยู่ที่เดิม เขาไม่เคลื่อนไหวใดๆ หลังจากนั้นจึงคล้ายว่าเขาคิดอะไรได้ขึ้นมาและเดินเข้าบ้านไป ธามนิธิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะต่อสายหาไวยาตย์ “ไวยาตย์ ตอนนี้นายช่วยร่างหนังสือหย่ามาให้ฉันหน่อย...”

พูดจบ ไม่ทันรอให้ไวยาตย์แสดงความสงสัยออกมา เสียงวางโทรศัพท์ก็ดังตัดสายไปในทันที

และธามนิธิยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา แม้แกระทั่งไปก็ไม่ได้เปิด เขาทำแค่นั่งเงียบๆอยู่ตรงนั้น ท่าทางไม่ยินดียินร้ายใดๆ นอกห้องมีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นมาแต่กลับไม่ส่งผลใดๆต่อใจเขาที่กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วสักนิด

จำรัสดับเครื่องยนต์ลง ก่อนจะอุ้มปาณีที่เป็นลมเข้าไปข้างในอย่างเร่งรีบ “ใครก็ได้! ตรงนี้มีคนเป็นลม ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วน! หมอ พยาบาล ใครก็ได้ช่วยหน่อย..”

เสียงร้องตะโกนของเขาดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่อย่างรวดเร็ว

จำรัสมองดูเธอที่นอนอยู่บนเตียงพยาบาลและถูกเคลื่อนย้ายไปยังห้องฉุกเฉิน จำรัสคว้าแขนของคนที่แต่งตัวคล้ายคุณหมออย่างร้อนรนและเอ่ยเสียงต่ำ “คุณหมอ คุณต้องช่วยเธอให้ได้นะครับ! เธอ...”

คุณหมอหันมาเอ่ยกับเขาด้วยท่าทีสงบหนักแน่น “พวกเราจะพยายามอย่างสุดความสามารถ ขอให้ตอนนี้คุณช่วยเงียบลงหน่อยและอย่ารบกวนการทำงานของพวกเรา!”

พูดจบ พยาบาลก็เข็นปาณีเข้าไปในห้องรักษา

มองดูห้องพยาบาลที่ถูกปิดประตู วินาทีนั้น ในใจของจำรัสก็คล้ายจะร้องไห้ออกมา “สวรรค์ ฉันยอมแลกชีวิตของฉัน ยังดีเสียกว่าต้องมองเห็นเธอได้รับบาดเจ็บแม้แต่เพียงนิดเดียว!”

ทันใดนั้น จำรัสก็ถูกความคิดของตนเองทำให้ตะลึงไป เขายืนแข็งทื่ออยู่ข้างกำแพง ผ่านไปชั่วใหญ่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แม้กระทั่งเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น ก็ยังไม่รู้สึกตัว

เป็นพยาบาลที่อยู่ข้างๆเอ่ยเตือนเขาเสียงเบา “คุณคะ โทรศัพท์ของคุณดังค่ะ!”

จำรัสถึงค่อยมีปฏิกิริยากลับมา เขาหยิบมือถืออกมา และเห็นว่าเป็นเบอร์ที่คนเองคุ้นเคยอย่างดี จำรัสรับสายและเอ่ย “ชญช์ ฉันเอง”

“จำรัส นายอยู่ไหน? เย็นนี้นายต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงของท่านทิวิลไม่ใช่หรือไง? ไปตายอยู่ไหนกัน?”

“”ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลชยุต ฝากนายทักทานท่านให้ฉันหน่อยแล้วกัน รอฉันกลับไปจะไปขอโทษพวกท่านถึงบ้านเอง เอาเถอะ ตามนี้นะ!” พูดจบจำรัสก็กำลังจะวางสายลง แต่กลับถูกชญช์เรียกไว้เสียก่อน

“นายรอก่อน! นี่นายไม่ใช่ว่าไปหาปาณีอีกแล้วใช่ไหม?”

จำรัส “........”

ที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์ ชญช์ก็ส่งเสียงร้อง "ไม่น่าน้องชาย นายผีเข้าหรือไง? ทำไมถึงหมกมุ่นอยู่อย่างนี้? คนมีสามีแล้ว ถ้านายไม่ซื่อสัตย์แบบนี้ สามีคนอื่นยังดีกว่านายอีก ดังนั้นนายควรหยุดมันซะ ก่อนที่จะสายเกินไป อย่าถลำลึกลงไป....”