ตอนที่870 โทรศัพท์พัง

ผ่านไปครู่ใหญ่ ขนตาของปาณีเคลื่อนไหวถี่ขึ้น จำรัสเดินเข้ามาและมองดูดวงตาดำสนิทของเธอที่กำลังมองมาที่เขาอย่างเลื่อนลอย

จำรัสรู้สึกเหมือนกำลังหายใจไม่ออก เขาเอ่ยกับเธอเสียงเบา “ปาณี เธอ....”

ปาณีเงยหน้ามามองเขา แต่ยังคงนอนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ

มองดูเธอเป็นแบบนี้ จำรัสก็อดพูดออกมาไม่ได้ “ถ้าเธอรู้สึกเสียใจก็แค่ร้องออกมา ร้องออกมาเดี๋ยวก็ดีเอง....”

ปาณีเบือนหน้าอย่างช้าๆ แต่จำรัสกลับเห็นว่าในตอนนั้นเอง น้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลลงมาที่ข้างแก้มเธอ..

ในวินาทีนั้น หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวด มองดูปาณีที่อยู่ตรงหน้า ในใจของเขาก็คล้ายกับมีคลื่นอันบ้าคลั่ง “ถ้าหากบอกเธอตอนนี้เรื่องที่ธามนิธิกำลังจะหย่า เธอจะเป็นลมไปต่อหน้าอีกหรือเปล่า? พอเถอะ พูดเรื่องที่ดีๆก่อนยังจะดีเสียกว่า”

ดังนั้นจำรัสจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม “ปาณีเพื่อนยาก เธออาจจะยังไม่รู้ว่าตอนนี้เธอตั้งครรภ์แล้ว และไม่สามารถตากฝนได้ ยังมีอีอก ถ้าหากเธอไม่นึกถึงตัวเอง ก็ควรจะนึกถึงเด็กในท้องสักหน่อย?”

ปาณีได้ยินดังนั้นก็ตะลึงไป ก่อนจะค่อยๆหันหน้ากลับมาอย่างช้าๆ ริมฝีปากอันแห้งผากของเธอเอ่ยถามเขา “เมื่อกี้นายบอกว่าอะไรนะ? ตั้งครรภ์?”

จำรัสแตะลงบนจมูกของเธอเบาๆด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่าเป็นเธอสิ! ฉันตั้งท้องได้ซะที่ไหน? ฉันไม่มีฟังก์ชั่นนี้สักหน่อย เอาหล่ะๆ เพื่อลูกในท้องเธอจะต้องระมักระวังการเคลื่อนไหว เข้าใจไหม?”

ปาณีลุกขึ้นมาจากเตียง ก่อนจะลูบไปบนหน้าท้องที่ยังไม่เห็นชัดของตัวเอง และเอ่ยเสียงเบาพึมพำ “ฉันตั้งท้องแล้ว? ฉันตั้งท้องจริงๆหรือ? ลูกของคุณอาหน่ะหรือ?”

ได้ยินน้ำเสียงประหลาดใจและยินดีของเธอ จำรัสหันหน้าหนีอย่างควบคุมไม่ได้ หลีกเลี่ยงที่จะไม่มองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ

คนที่ดูราวกับคนใกล้จะหมดลมหายใจเมื่อกี้ พอได้ยินข่าวเรื่องตัวเองทั้งท้องก็กลับมีสติคืนมา

จำรัสหวังว่าตนจะเห็นปาณีที่เต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตแบบนี้ ท่าทีที่คล้ายกับคนใจสลายของเธอทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง

“เอาเถอะ ตอนนี้เธอจะต้องเริ่มดูแลตัวเองให้ดีๆ ห้ามตากฝนเด็ดขาด ถ้าหากล้มป่วยขึ้นมา คนที่ลำบากจะเป็นเธอและลูก !”

ปาณียังคงตะลึงกับเรื่องน่ายินดีนี้และตกอยู่ในภวังค์ “ฉันท้องแล้ว? ท้องลูกคุณอา? ถ้าแม่ได้ยินข่าวนี้จะต้องดีใจมากๆแน่!”

หลังจากบ่นกับตัวเองทันใดนั้นเธอก็เลิกผ้าห่มขึ้นและเดินลงจากเตียง แต่ถูกหยุดโดยจำรัส ปาณี เธอคิดว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่? หมอบอกว่าเธอต้องอยู่บนเตียงสักสองสามวัน เธอจะลุกจากเตียงแบบนี้ หมายถึงอะไร? หรือว่าเธอไม่ต้องการเด็กคนนี้แล้ว?”

นึกถึงเรื่องนี้ จำรัสก็อดแสดงความประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้ เพราะถ้ามีเด็กอยู่ นั่นหมายความว่าเธอและธามนิธิจะตกอยู่ในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนตัดไม่ขาด และเป็นกำแพงที่กั้นไม่ให้เขาเข้าไปอยู่ในใจเธอ

แต่ในอีกด้านหนึ่ง ความคิดแบบนี้คงขึ้นอยู่กับตัวของปาณีเองเท่านั้น ถ้าหากเขาเป็นคนพูดมันออกมาก่อน ก็คงจะถูกผู้หญิงอารมณ์ร้ายคนนี้ถือไม้กวาดไล่เขาออกไปอย่างไม่ลังเลเป็นแน่

ปาณีได้ยินเช่นนั้น ก็รีบปกป้องหน้าท้องของตนเอง เธอเอ่ยเสียงดัง “จะเป็นยังไงได้ไง? ทำไมฉันจะไม่อยากได้เด็กคนนี้! ไม่ได้ ฉันต้องรีบบอกคุณอา ฉันท้องลูกของเขาแล้ว แบบนี้คุณอาจะไม่ได้ต้องโกรธฉัน?”

คิดถึงตรงนี้ เธอก็รีบหยิบกระเป๋าขึ้นมาและควานหาโทรศัพท์ของตน “เอ๊ะ โทรศัพท์ของฉันอยู่ที่นี่นี่? ทำไมหาไม่เจอกันนะ? หรือว่าฉํนทำหาน? นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่คุณอาให้ฉันนะ”

มองดูปาณีที่ร้อนลนหาของ จำรัสอดยัดมือถือของเธอเข้าไปให้ลึกขึ้นอย่างอดไม่ได้

ไม่รู้ว่าทำไม มองดูปาณีที่กว่าจะฟื้นขึ้นมา เขามีความคิดเห็นแก่ตัวอย่างยิ่งที่อยากอยู่กับเธอให้นานมากกว่านี้อีกสักนิด เพราะว่าถ้าหากเธอรู้เข้าว่าพ่อของเด็กในท้องกำลังจะขอหย่ากับเธอ เขากลัวว่าเธอจะรับมันไม่ไหว!

แต่ทุกอย่างไม่เป็นไปดังใจหวัง โทรศัพท์ของปาณีดังขึ้นแกครั้ง

เธอที่เดิมกำลังพลิกหาโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นมาอย่างประหลาดใจและมองไปยังกระเป๋ากางเกงของจำรัส เธอเอ่ยเสียงต่ำ “โทรศัพท์ของฉันอยู่ไหน? ในกระเป๋านายหรือเปล่า?”

จำรัสยังคงเล่นลิ้น “ฉันไม่ได้เอาไป ก็แค่บังเอิญโทรศัพท์ฉันดังขึ้นมาพอดี!”