ตอนที่871 ไม่จริง

ตอนที่871 ไม่จริง

จำรัสกันไปมองเธออย่างสงสัย “ที่นี่คือ?”

ปาณีลงจากรถไปโดยไม่พูดจา ก่อนจะกดกริ่ง มองเห็นเด็กวัยรุ่นเป็นคนมาเปิดประตู จำรัสที่กำลังจะเอ่ยปากถามอีกฝ่ายว่าเป็นใคร กลับได้ยินเขาพูดทักขึ้นมากอ่น “พี่? มาได้ยังไงกัน?”

นภันต์มองดูพี่สาวของตนอย่างงุงงน โดยเฉพาะคนที่อยู่ข้างกายของเธอกลับไม่ใช่พี่เขยที่เขาคุ้นเคย เขาชี้ไปที่จำรัสและเอ่ยถามเสียงเบา “พี่ เขาคือ?”

ปาณีไม่ตอบ เธอทำแค่หยิบมือถือออกมาและยัดลงไปในมือของนภันต์ “นภันต์ช่วยพี่ดูหน่อย มือถอของพี่ซ่อมได้ไหม?”

นภันต์เก่งเรื่องเล่นเกมส์บนมือถือ และนี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงต้องมาหาเขา

จำรัสยืนอยู่ด้านข้างได้ยินนภันต์เอ่ยเรียนพี่สาวออกมาก็มีความเป็นมิตรต่อนภันต์เพิ่มขึ้นขีดสุด เขาคิดอยู่ในใจ “ในเมื่อเป็นว่าที่น้องเขยของฉัน ตอนนี้ควรทำดีกับเขาให้มากๆ ทีหลังเขาจะได้ช่วยพูดแทนฉัน”

ในใจของจำรัส ได้ยึดปาณีเป็นผู้หญิงของตัวเองไปแล้วเรียบร้อย ! เขาอยู่มานานขนาดนี้ แต่ปาณีกลับเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาใจเต้นแรง ดังนั้นต่อให้เธอแต่งงานแล้ว แต่เขาก็ยังคงเลือกเธอเป็นผู้หญิงของตนอยู่ดี

ปาณีที่ไม่รู้ความคิดของจำรัส กำลังมองไปที่น้องชายของตนเองอย่างประหม่า มือของเธอจับลงบนแขนของเขาอย่างไม่ตั้งใจ “เป็นไง? ซ่อมไม่ได้แล้วหรือ?”

นภันต์ส่ายหน้า “ไม่ใช่แบบนั้น พี่มีใบเสร็จใหม? ถ้าหากมี ก็ไปซ่อมที่ห้างได้ ส่วนผมสามารถทำได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น มันไม่ใช่สายงานผมสักหน่อย!”

ปาณีได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป และเอ่ย “ใบเสร็จไม่อยู่ที่พี่! นภํณต์เธอช่วยคิดวิธิซ่อมให้พี่หน่อยเถอะนะ? ฉันไม่อยากให้คุณอารู้ว่าฉันทำมือถือพัง ดังนั้น...”

นภันต์เงยหน้าขึ้นมาและมองดูพี่สาวของตน เขาไม่พลาดสีหน้าลังเลของเธอไป เลยเอ่ยขึ้นมาอย่างแน่ใจ “พี่กับพี่เขยทะเลาะกันหรือ?”

ไม่รอให้ปาณีปฏิเสธ เขาก็หมุนตัวเข้าไปในห้องนอนหลังจากนั้นจึงเอ่ย “เออใช่ พี่ พี่เขยช่วยผมซื้อบ้านแล้ว ผมพึ่งได้กุญแจห้องมา มันอยู่ห่างจากสานจตุจักรไปไม่ไหล ฝากพี่ขอบคุณพี่เขยด้วยนะ”

ปาณีนิ่งงันไป และถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เขาซื้อห้องใจกลางเมืองให้นายเนี่ยนะ? เงินขนาดนั้น เป็นไปได้ไง...

นภันต์หันหลับมาและมองดูท่าทางโง่งมของพี่สาว “พี่ พี่โง่หรือไง? เงินขนาดนั้นแน่นอนว่าไม่พอ ทำเลดีขนาดนั้น พี่เขยคงลงแรงไปไม่น้อยแน่ ดังนั้นผมเลยให้พี่ไปขอบคุณเขาไง”

ถูกน้องชายทิ้งเอาไว้ ปาณีจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเงียบๆ

พอพวกเขาออกมาจากห้องของนภันต์ จำรัสเอ่ยปากกับเธอ “เธอกับน้องชายรักใคร่กลมเกลียวดีจัง!”

ปาณีไม่ได้เอ่ยส่งเสียงออกมา

ทันใดนั้น เธอก็หมุนตัวและเอ่ยถามจำรัส “นี่ก็โมงแล้ว? เร็วสิ บอกฉันว่าตอนนี้กี่โมง?”

จำรัสชะงักไป ก่อนจะก้มลงมองนาฬิกาบนข้อมือของตน “ตอนนี้หกโมงเย็น มีอะไรหรือ?”

ปาณีเดินไปมาด้วยความกังวล “แย่แล้ว ฉํนกลับบ้านสายแล้ว! จริงๆเลย ฉันลืมเวลาไปได้ยังไงกันเนี่ยฒ”

พูดจบ เธอก็รีบเดินออกไปที่ถนน

จำรัสมองเห็นเธอรีบวิ่งออกไป ในใจกำลังตระหนักเป็นอย่างยิ่ง “ยังจะกลับบ้านอีก? ผู้ชายของเธอไม่เอาเธอแล้ว!”

แต่พอนึกถึงปาณีที่ยังต้องอยู่ในความดูแล เขาคิดว่าตนเองสมควรที่จะทักเธอสักหน่อย ถ้าหากเธอได้รับความกระทบกระเทือนแล้วเป็นลมไปอีกรอบขึ้นมาคงไม่ดีแน่