ตอนที่872 ไร้ข่าวสาร

ตอนที่872 ไร้ข่าวสาร

วันนี้ธามนิธิยกเลิกงานทั้งหมด และไม่ได้กลับไปอยู่ที่บ้านของปาณีและเขา แต่กลับเลือกไปเมืองเมฆาโยใช้ข้ออ้างว่าไปทำงานนอกสถานที่เพราะมีเรื่องด่วนจ้องจัดการ แต่ในใจของเขานั้นรู้ดียิ่งกว่าใคร เขากลัวที่จะต้องเจอหน้าปาณี!

ไม่ผิด คนที่ไม่เคยกลัวฟ้ากลัวดินอย่างธามนิธิ กลับถอยหลังเสียแล้ว เขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับเธอ เผชิญหน้ากับความโกรธของเธอ ความสงสัย และที่ยิ่งกว่านั้นคือเขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับน้ำตาของเธอ

แถมเขา เขาไม่รู้ว่าที่แท้แล้วตนเองกลัวไปทำไม อาจเป็นเพราะปาณีคือผู้หญิงเพียงคนเดียว คนเดียวในชีวิตของเขาที่ผ่านมา

ในสนามรบ ยามต้องเผชิญหน้ากับศัตรู เขาไม่เคยอ่อนข้อ ไม่เคยหวาดกลัว แต่ในวันนี้ แม้กระทั่งผู้หญิงอันแสนบอบบางคนหนึ่งเขายังไม่กล้าเผชิญหน้า

ธามนิธิยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว เขามองดูตัวเองกระจกแล้วพูด "ธามนิธิ! นายก็แค่นั้นแหละ! นายไม่ใช่คนที่ไม่เคยเกรงกลัวต่ออะไรหรอกหรือไง? ตอนนี้นายกำลังยอมรับกับตัวเองแล้ว ว่าแค่คำอธิบายจากปาณีนายยังไม่กล้าฟัง? นายมันก็แค่คนขี้ขลาด!”

ไม่เพียงแต่ปาณีเท่านั้น เขากลัวที่จะเห็นความสงสัยของไวยาตย์ เสียงโวยวายและการตั้งคำถามจากแม่และพี่สาวของเขาด้วยเช่นกัน

นึกถึงเมื่อวานที่ราวกับฝันร้าย ธามนิธิก็อดหวังให้เขาจะยังคงนั่งอยู่บนรถเข็นต่อไปขึ้นมา เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเห็นฉากที่ทำให้หัวใจแตกสลายและไม่ทำให้เขารู้สึกทรมารอย่างเช่นตอนนี้!

แม้ว่าเขาและปาณีจะตกลงแต่งงานกันเพราะข้อตกลง แต่หลังจากแต่งงานเขาก็ค่อย ๆถูกเธอดึงดูด รอยยิ้มและความโกรธของเธอกลายเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์ของเขา

และเมื่อเขาเห็นด้วยตาของเขาเองว่าเธออยู่ในอ้อมแขนของชายอื่น เขารู้สึกว่าเขาแพ้แล้ว ! แพ้ให้แก่คนที่ชื่อ ขำรัส!

แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจที่จะยอมรับมัน แต่เขาก็ต้องบอกว่าจำรัสเข้ากันได้กับเธอมากกว่าตัวเขา และนั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงมอบหมายให้ไวยาตย์เป็นตัวแทนในการจัดการกับการหย่าร้าง นั่นเพราะเขากลัวที่จะเห็นท่าทีกระตือรือร้นที่จะจากไปของปาณีต่อหน้าเขา!

หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาดูที่หมายเลขแล้วกดรับ "สวัสดี พี่!"

ที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์ เสียงของจันวิภาส่งมาตามสายอย่างรวดเร็ว "ธามนิธิ! นายหายไปไหนมิทราบ? ไวยาตย์บอกว่าคุนายต้องการหย่าร้างกับปาณี? นาย นาย นาย... "

ธามนิธิพูดอย่างใจเย็น "ใช่ ผมต้องการหย่ากกับเธอ!"

จันวิภาตกตะลึงไปทั้งตัว จากนั้นก็พูดอย่างเร่งรีบว่า "ธามนิธิ นายจะไม่ได้พิจารณาต่ออีกหน่อยหรือ?" ในเมื่อ นายกับปาณีก็รักกันมาตั้งนาน ทำไมจู่ๆถึงทำแบบนี้ นอกจากนี้ ระหว่างสามีและภรรยาไม่มีใครไม่ทะเลาะกันหรอกนะ! นายควรคิดให้ดีๆอีกครั้ง ท้ายที่สุดผู้หญิงอย่างปาณีนั้นก็ดีมาก นายหาแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วนะ!”

จันวิภายังคงเกลี้ยกล่อมเขา แต่ ธามนิธิเอาแต่เงียบ เธอพูดจนปากแห้งและอดไม่ได้ที่จะถามว่า "ธามนิธิ นายต้องการทำมันจริงๆเหรอ?" ตัดสินใจแล้วเหรอ? "

ธามนิธิเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเริ่มพูด "ใช่!"

จันวิภาถอนหายใจเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ธามนิธิ ตั้งแต่เด็กนายก็มีความคิดค่อนข้างรอบคอบ เอาเถอะ สิ่งที่ฉันควรพูดก็พูดไปแล้ว ถ้านายยืนยันว่าจะหย่าปาณี นายก็ทำตามที่นายต้องการเถอะ!"

พูดจบ ก็วางสายไป

ธามนิธิจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือส่งเสียงบี๊บ หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวด เขาพึมพำเบา ๆ " พี่ ที่จริงแล้วฉันไม่ต้องการ! แต่เพื่อที่จะให้ความสุขเธอต้องการ ฉันทำได้แค่ต้องปล่อยเธอไปได้เท่านั้น”

ในขณะที่เขากำลังเหม่อลอย เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาดูเบอร์ของนภันต์และลังเลสักครู่ก่อนจะตอบว่า "นภันต์ มีอะไร?"

นภันต์ฟังเสียงทึมทื่อของพี่เขยก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเสียงเบา "พี่เขย พี่สาวอยู่กับคุณไหม? ผมไม่สามารถติดต่อกับเธอได้ โทรศัพท์มือถือของเธอเอามาให้ผมซ่อม ผมซ่อมเสร็จแล้ว แต่เธอไม่ได้มาเอา พี่บอกให้เธอมาหาผมที่นี้หน่อย”