ตอนที่873 สำนึก

ตอนที่873 สำนึก

ปฏิกิริยาแรกของธามนิธิเมื่อเห็นไวยาตย์คือการรีบคว้าแขนของเขาและถามกระวนกระวาย "นายได้พูดเรื่องการหย่ากับเธอหรือเปล่า?

ไวยาตย์ตกอยู่ในภวังค์ไปครู๋หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ผมไม่ค่อยแน่ใจ....”

ธามนิธิรีบขว้างมือของเขาออกอย่างว้าวุ่นใจ "อะไรคือสิ่งที่นายบอกว่าไม่แน่ใจ? ฉันไม่ด้บอกให้นายไปบอกเธอเรื่องเซ็นลงนามในข้อตกลงการหย่าหรือ? ถ้าหากนายไม่แน่ใจแล้วใครจะแน่ใจ?”

มองไปที่ธามนิธิที่มีสีหน้าซีดเซียว ไวยาตย์ขมวดคิ้วและเอ่ย "ตอนที่คุณให้ผมไปแจ้งให้ปาณีทางโทรศัพท์ มีผู้ชายคนหนึ่งรับสาย ผมเลยบอกผู้ชายคนนั้นไป ว่า ทิ้งสัญญาการหย่าไว้ที่สวนจตุจักรให้เธอเซ็นสัญญา! ดังนั้นผมเลยไม่แน่ใจว่าปาณีเห็นหรือไม่...”

ธามนิธิชะงักไป แล้วก็วิ่งไปที่รถอย่างเร่งร้อน พอเดินไปที่รถและคิดจะเปิดประตู แต่ก็พบว่าเขาไม่มีกุญแจรถ

ดังนั้นเขาจึงตะโกนใส่ไวยาตย์ “เร็ว เอากุญแจรถมาให้ฉัน!”

ไวยาตย์ยื่นกุญแจให้เขาอย่างไม่เต็มใจ เขาอิดออดอยู่ซักครู่แล้วพูดว่า "ท่านประธาน ในเมื่อคุณตัดสินใจหย่าแล้วคุณยัง... "

สายตาเยียบเย็นที่จ้องมาของธามนิธิ ทำเอาเขาอดกลืนคำพูดทั้งหมดลงไปอย่างอดไม่ได้

จากนั้นจึงมองดูที่แผ่นหลังของธามนิธิที่เดินจากไป ไวยาตย์ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ "ความรัก มันช่างอันตรายจริงๆ! หวังว่าฉันจะไม่ได้สัมผัสมัน! "

แต่พอนึกถึงปาณีที่ดื้อรั้นคนนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมา "ปาณี หวังว่าเธอจะสบายดี!"

ตอนนี้ธามนิธิกำลังบ้าคลั่ง เขาเร่งความเร็วบนถนนและไม่หันมามองแม้แต่สัญญาณไฟจราจร

ตอนนี้เขาทั้งในใจและดวงตาของเขาล้วนเป็นภาพยามปาณีหัวเราะ ดีใจ และร้องไห้ ในวินาทีนั้น เขาถึงค่อยเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าเขานั้นไร้เดียงสาเกินไป คิดว่าการปล่อยเธอไปจะสามารถคืนความสุขให้กับเธอได้ แต่เขากลับลืมไปว่าความมั่นใจในตนเองของเขาต่างหาก ที่จะเป็นความสุขของผู้หญิงตัวเล็กๆคนนั้น

ในวินาทีนี้ ธามนิธิเข้าใจหัวใจของเขาอย่างถ่องแท้แล้ว ว่าเขารักเธอ รักจนไม่อยากจะแยกจากเธอแม้แต่ชั่ววินาทีรักแม้รู้ว่าหัวใจของเธอจะมีเจ้าของ แต่เขาก็ยังต้องการล็อคเธอไว้ข้างเขาอย่างเห็นแก่ตัว !

เมื่อมองไปที่สวนจตุจักรที่อยู่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ธามนิธิก็อดเอ่ยร้องออกมาไม่ได้ "ปาณี ฉันกลับมาแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยมือของเธออีกต่อไป!"

แต่เมื่อเขาเดินจ้ำไปยังหน้าประตูและมองเห็นแสงรางๆ ส่องออกมาจากห้องครัว ในตอนนั้นเขาหัวเราะอย่างมีความสุข "ปาณี! เธอ... "

แต่เมื่อเห็นว่าที่แท้ร่างนั้นกลับเป็นแม่ของเขาที่เดินออกมาจากห้องครัว ธามนิธิก็มีความรู้สึกผิดหวังอย่างที่ไม่สามารถบรรยายได้พุ่งเข้ามาใส่ทันที

ฐิติพรมองไปที่ลูกชายที่มีสภาพทรุดโทรมดูไม่ได้ เธอจึงอดถามเสียงเบาขึ้นมาไม่ได้ "ธามนิธิเกิดไรขึ้นกันแน่? ทำไมลูกถึงมีสภาพเป็นแบบนี้? แล้วปาณีล่ะ? ทำไมฉันถึงติดต่อกับเธอไม่ได้? พูดจาสิ?”

ธามนิธิยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างนิ่งงัน พอฐิติพรเห็นท่าทางของเขา ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา "ธามนิธิ ลูกกับปาณีเกิดอะไรขึ้นกันแน่? คนหนึ่งหายไป อีกคนไปเมืองเมฆา? พวกลูกทะเลาะกันเหรอ?”

ธามนิธิมองกลับไปอย่างเปล่าเปลี่ยวและพูดเสียงต่ำว่า "เราหย่ากันแล้ว ... "

ฐิติพรตกตะลึงไปทั้งตัว ใช้เวลานานกว่าจะหาเสียงของเธอกลับมาได้อีกครั้ง "ไม่ เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไร? แม่ได้ยินไม่ชัดเจน ...”

ธามนิธิกวาดเส้นผมของเขาอย่างอ่อนแรงและพึมพำว่า"ผมหย่าปาณีแล้ว!"