ตอนที่874 เป็นพ่อคนแล้ว

ตอนที่874 เป็นพ่อคนแล้ว

ธามนิธิตามหาจนกระทั่งอีกวัน เขาค้นหาถนนไปตามกระทั่งตรอกซอกซอยของเมืองชยุตและสถานที่ทั้งหมดที่สามารถพบได้ แต่ยังถูกคนกรอกตาใส่เข้าให้ไม่น้อย

ตอนที่เขาไปหาส้มโอ เธอที่กำลังทำงานอยู่ หลังจากได้ยินคำอธิบายของธามนิธิ เธอจึงถามเขาถึงเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมปาณีถึงได้หายไป

หลังจากรู้ว่าเขาเป็นริเริ่มความคิดในการหย่ากับปาณีก่อน ทันใดนั้นเธอก็หันหลังให้กับเขาอย่างไม่พอใจและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นว่า "ได้โปรดถอยไปด้วยค่ะ! ท่าประธานธามนิธิ พวกเราเป็นแค่พนักงาน ไม่รวยเหมือนคุณ! ปาณีดีกับคุณมากขนาดนี้ คุณบอกว่าจะทิ้งก็ทิ้งงั้นหรือ? ช่างเป็นหมาป่าตาขาว! ทำไมคุณไม่คิดมั่งว่าตอนที่ปาณี แต่งงานกับคุณ คุณยังคงนั่งอยู่ในรถเข็นอยู่เลย?”

เผชิญกับส้มโอที่มีทีท่าก้าวร้าว ธามนิธิไม่ได้เอ่ยแก้ตัวอะไร แต่ยังคงพูดขอร้องเสียงเบา "เธอบอกฉันได้ไหมว่าปาณีอยู่ที่ไหน ที่ ฉันรู้จริงๆว่าฉันผิด ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายเธออีกต่อไป”

ส้มโอยิ้มเย้ยหยันแล้วพูดว่า "ขอโทษนะ! อย่าว่าแต่ฉันไม่รู้ว่าปาณีอยู่ไหนเลย แม้ว่าฉันจะรู้ฉันก็จะไม่บอกคุณที่เป็นคนหน้าเนื้อใจเสือแบบนี้!"

พูดเสร็จแล้วเธอก็หยิบไม้ถูพื้นมากวาดไปมาที่ที่เขายื่นอยู่ ทำให้เขาโดนเศษขยะจนสกปรกไปด้วย!

ส้มโอส่งเสียงหึออกมา ก่อนจะหันกลับไปทำเรื่องของตนโดยไม่หันกลับมาอีก ธามนิธิยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ผ่านไปชั่วครู่ถึงค่อยเดินออกไป

ส้มโอหันมามองแผ่นหลังของเขาและอดไม่ได้ที่จะด่าไล่ตามไป "คนเลว!"

หลังจากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและพยายามติดต่อปาณี แต่ก็ต้องผิดหวังอีกครั้งที่พบว่าโทรศัพท์มือถือของอีกฝั่งไม่สามารถติดต่อได้ เธออดพึมพำไม่ได้ "ปาณี ตอนนี้เธอกำลังเศร้ามากใช่ไหม เฮ้อ..."

หลังจากแยกออกมาจากส้มโอ ธามนิธิหมดหนทาง จึงได้แต่วางศักดิ์ศรีของตนลงและไปหาคุณชรัณ หรือก็คือพ่อของส้มโอ

“อะไรนะ? ส้มโอเจ้าเด็กคนนี้ กล้าทำกับท่านประธานแบบนี้ได้ไง? ท่านรอสักครู่ ผมไปสั่งสอนเธอสักหน่อย!”คุณชรัณได้ฟังคำขอร้องจากธามนิธิ ก็รีบตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความเร่งร้อน

ธามนิธิยิ้มขื่นและส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอก! ตอนนี้ฉันแค่อยากจะหาตัวภรรยาให้เจอเท่านั้น! รบกวยคุณชรัณช่วยถามลูกสาวของคุณให้หน่อย ว่ารู้ที่อยู่ของปาณีไหม ถ้าหากรู้ล่ะก็รบกวนช่วยบอกผมด้วย..”

ชรัณโทรหาส้มโอทันที แต่อีกฝ่ายรู้ถึงเหตุผลที่โทรมาดี จึงไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นและวางสายลงทันใด

ชรัณยืนอยู่ที่นั่นด้วยความอับอาย ใบหน้าของเขาเป็นสลับสีดำขาว ในที่สุดเขาถอนหายใจและพูดกับธามนิธิว่า "ท่าประธาน ฉันว่าคุณ..เอาเถอะยังไงซะคุณวางใจได้ ถ้าหากส้มโอรู้จักที่อยู่ของภรรยาคุณจริงๆ ฉันจะบอกคุณ!"

หลังจากออกจากบริษัทของชรัณแล้ว ธามนิธิก็เดินไปตามถนนอย่างว่างเปล่า เขามองดูผู้คนที่กำลังมาและไป แต่ในใจเขาร้องไห้: "ปาณี เธออยู่ที่ไหนในโลก? ฉันผิดไปแล้ว เธอรีบกลับมาหาฉันเถอะ? ฉันจะไม่เป็นคนโง่อีก ฉันรักเธอจริงๆ! เธอจะทิ้งคุณอาไปแบบนี้ได้ยังไง?”

ทันใดนั้น ที่มุมถนน เขาเห็นร่างที่คล้ายกับปาณีปรากฏขึ้นในเสื้อโค้ตสีกากี ดังนั้นเขาจึงวิ่งไปหาเธอเหมือนคนบ้าและชนกับใครต่อใครเข้าหลายที

โดยไม่สนใจความไม่พอใจของผู้คน เขารีบวิ่งไปด้านหลังและเอื้อมมือออกมาจับแขนของคนคนนั้นไว้อย่างแน่น "ปาณี! ฉัน... "

แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย รอยยิ้มผิดหวังก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา ในขณะที่ผู้หญิงที่ถูกจับโยคนแปลกหน้าก็ด่าว่าเขาอย่างไม่พอใจ: "ประสาท!"

ในขณะที่เขาและไวยาตย์กำลังพยายามตามหาปาณี ชลิตก็มาที่บ้านวิสิทธิ์เวช และมองฐิติพรที่ขมวดคิ้วแน่น เขายิ้มและถามว่า "คุณป้า เป็นอะไรไปครับ? นี่คือ? ธามนิธิและภรรยาหล่ะครับ? ผมมีเรื่องมาหาเขา”

ฐิติพรเห็นว่าชลิต จึงถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วก็บ่นว่า "ธามนิธิไม่อยู่บ้านแล้ว ถ้าคุณมีอะไรก็โทรหาเขาได้ แต่ไม่แน่ใจว่าเขาจะมีเวลามาตอบไหม”

ชลิตขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ "ช่วงนี้ ธามนิธิยุ่งมากเลยเหรอครับ?”

ฐิติพรมองดูชลิต เขาไม่ใช่คนนอก นอกจากนี้ตอนนี้ธามนิธิกำลังตามหาปาณีไปทั่วเมือง เรื่องนี้ไม่สามารถปกปิดได้นาน เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ธามนิธิทะเลาะกับปาณี แต่ทั้งคู่จะหย่า! ตอนนี้ปาณีหายตัวไปและเขากำลังค้นหาไปทั่ว”