ตอนที่876 ของขวัญที่คาดไม่ถึง

ตอนที่876 ของขวัญที่คาดไม่ถึง

ชยรพเตือนอย่างไม่วางใจอีกครั้ง "โมรี เธอห้ามบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาด เข้าใจไหม? ไม่งั้นฉันเละเป็นโจ๊กแน่!"

เมื่อเห็นว่าโมรีมองตัวเองอย่างงงงัน เขาก็พูดแทนเวทัสที่โทรหาเขาและคำกำชับจากนภันต์ออกมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

“ดังนั้น ตอนนี้ถ้าลุงธามนิธิหรือคนอื่นรู้ที่อยู่ของปาณี ฉันก็จะหลายเป็นคนทรยศชื่อเสียงของฉัน นั่นคือความซื่อสัตย์และเชื่อถือได้ ทุกอย่างจะจบสิ้นลงเข้าใจไหม?”

เมื่อมองดูชยรพที่มีท่าทีจริงจัง โมรีก็หัวเราะออกมาอย่างช่วยได้ แต่พอนึกถึงปาณี เธอก็ถอนหายใจออกมา "ปาณี เกือบจะถูกแทงทีนาร์แทง มาตอนนี้กับเกิดเรื่องขึ้นมาอีก ชีวิตของเธอทำไมถึงทุกข์ทนขนาดนี้? เธอช่างน่าสงสารจริงๆ! "

"อะไรนะ? เดี๋ยวนะ ใครถูกใครแทง? มันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเมื่อไร ทำไมฉันถึงไม่รู้?” เมื่อชยรพได้ยินคำพูดของแฟนสาว เขาก็รียขัดจังหวะและเอ่ยถามอย่างใจจดใจจ่อ

โมรีขยี้หัวและเอ่ยคร่ำครวญ "เมื่อสองวันก่อน ตอนฉันกลับไปที่หอพัก ฉันเห็นทีนาร์รีบพุ่งเข้าไปหาปาณีพร้อมๆกับมีด โชคดีที่เธอตกใจฉันกดถอยหลังกลับไปซะก่อน ... แต่จนถึงตอนนี้ ฉันยังใจสั่นอยู่เลย! ทีนาร์หยุดเรียนไปแล้วเช่นกันเพราะเกิดเรื่องนี้ขึ้! ตอนนี้ในฉันถูกทิ้งไว้ในหอพักตามลำพัง!”

ฝั่งชยรพพอฟังจบ ก็รู้สึกร้องไห้ไม่ออกขึ้นมา ด่อนจะเอ่ยไปยังโมรีที่เข้าใจว่าเขากล่าวโทษเธออยู่และเอ่ย “อย่าคร่ำครวญอีกเลย ตอนนี้พวกเราควรจะทำยังไงกันดี? ฉันไปหาปาณีดีไหม? ตอนนี้เธอต้องกำลังเสียใจอยู่แน่? ในเมื่อคุณอาที่เธอรักที่สุดขอหย่ากับเธอ....”

ทันใดนั้นชยรพรู้สึกว่าหัวของเขาเหมือนจะระเบิดและตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่าสมควรจะจัดการกับเรื่องที่ซับซ้อนนี้ยังไง

ในเวลานั้นเองเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขายื่นมือถือไปให้โมรีแทน “เธอช่วยฉันรับหน่อยสิ ถ้าหากบอกว่าหาฉัน ให้บอกว่าฉันไม่อยู่”

โมรีมองเขาที่หลบหลีกสุดชีวิตอย่างขำขัน “เฮ้อ สวัสดีค่ะ ชยรพไม่อยู่ค่ะ....”

“ไม่อยู่? นั่นโมรีใช่ไหม? นี่ฉันเองเวทัส!”

“.......”

“โมรี เธอฟังอยู่ไหม? โมรี?”

โมรีทำแค่ยืนโทรศัพท์ไปให้ชยรพ หลังจากนั้นจึงเดินหันหลังออกไป แต่ก่อนที่จะเดินจากไปเธอยังเอ่ยขึ้นมากับเขา “เป็นสายของเวทัส!”

ชยรพมองโมรีด้วยสายตาซับซ้อน ก่อนจะรับโทรศัพท์อย่างเสียไม่ได้ “เวทัส ฉันพูด!”

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่สนามบินชยุต ตอนมารับฉันหน่อย! อ้อใช่ ห้ามให้คนที่บ้านฉันรู้หล่ะ เข้าใจไหม?”พูดจบ เวทัสก็วางสายไป

ชยรพยังคงตะโกนใส่ไมโครโฟน "เฮ้ อะไรนะ เวทัสนายกลับมาแล้วหรอ ... "

มองดูโทรศัพท์มือถือที่ถูกตัดสายไปและเดินไปที่ประตูโรงเรียนอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "จริงเลย ทำไมทุกคนในครอบครัวนี้ต้องมาคอยรบกวนอยู่อย่างนี้?"

ในอพาร์ทเมนต์ของชยรพ เขามองดูพี่สาวของเขาที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและอาเจียนอยู่นาน และกล่าวอย่างเศร้าใจว "พี่ พี่โอเคจริงๆหรือ? ฉันว่าพี่ไปโรงพยาบาลดีกว่าไหม? หรือจะให้แม่มา ... "

ปาณีทรุดตัวลงอย่างอ่อนแอบนพื้นห้องน้ำ และหันกลับมาอย่างอ่อนแอและพูดว่า "ไม่! อ้อใช่ นายห้ามบอกแม่เกี่ยวกับฉันเด็ดขาด! ถ้านายบอก เราไม่ต้องเป็นพี่เป็นน้องกันอีกต่อไป... โอ้ก! "

ก่อนที่เธอจะพูดจบ ความรู้สึกอยากอาเจียนก็พุ่งขึ้นมาและเธอยังฝังตัวอยู่ในห้องน้ำอาเจียนและอาเจียนต่อไป