ตอนที่877 หลังคาที่รั่วฝน

ตอนที่877 หลังคาที่รั่วฝน

ดังนั้นแม้ว่าการตั้งครรภ์และการอาเจียนจะหนักมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ปาณียังคงยืนหยัดต่อไป แม้ว่าเธอจะกินและอาเจียนออกมา แต่เธอก็ยังต้องบังคับตัวเองให้กินมากเพราะเธอต้องการให้ลูกตัวน้อยเติบโตอย่างมีสุขภาพแข็งแรง และเธอไม่กลัวความลำบากใดๆ ในเมื่อเด็กน้อยคนนี้เป็นหลักฐานความรักระหว่างเธอและคุณอา!

นึกถึงลูกน้อย ใบหน้าของเธอก็มีสีหน้าแห่งความรักออกมาอย่างไม่รู้ตัว นึกถึงเมื่อก่อนยามที่เธออ่านบทความเหล่านั้น เอ่ยว่าผู้หญิงตั้งครรภ์ทุกคนจะเปล่งประกายของความเป็นมารดาออกมา จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่นิตยสารและพูดกับคุณอาว่าว่า "คุณดูสิ พวกนี้เป็นเรื่องโกหกเกินไป! เปล่งประกายของมารดา? ไร้สาระ! "

แต่ตอนนี้เมื่อเธออยู่ในสถานการณ์นี้ เธอรู้สึกว่าทุกวันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และทุกๆวันเธอชอบพูดคุยกับเด็กน้อยที่ยังไม่แม้กระทั่งมีรูปร่างในท้องของเธอ

แม้ว่าเธอจะตั้งท้องและอาเจียนเป็นครั้งคราว ทำเอาเธออยากคายทุกสิ่งในท้องของเธอออกมา แต่หลังจากอาเจียนแต่ละครั้งเธอจะบังคับตัวเองให้กินอาหารเข้าไปบ้าง เพราะสารอาหารที่เพียงพอเท่านั้นที่จะรับประกันคุณค่าทางโภชนาการที่ตัวน้อยๆจะต้องได้รับ

ในด้านของมหาลัย เธอได้ขอให้นภันต์ช่วยไปพักการเรียนให้เธอ ตอนนี้เธอเป็นแบบนี้ เธอยังไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับคำถามของเพื่อนร่วมชั้นและครูของเธอได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่รู้วิธีเผชิญหน้ากับคุณอาของเธอ!

เมื่อนึกถึงผู้ชายที่ไม่รักษาสัญญาคนนั้น จิตใจของปาณีก็หดตัวอย่างรุนแรง แม้ว่าเธอจะพายามเตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่ตราบใดที่เธอพูดถึงหรือคิดถึงเขา หัวใจของเธอก็มักจะรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เธอยืนขึ้นอย่างช้าๆ มองดูพระอาทิตย์ที่ไม่รู้ว่าขึ้นไปบนท้องฟ้าตั้งแต่เมื่อไหร่และคิดกับตัวเองว่า "ลุงอาพบคนที่ใช่แล้วใช่ไหมคะ?"

แม้ว่าจะเป็นแค่ความคิด แต่หัวใจของเธอยังคงเศร้าขึ้นมา แต่เธอก็ยังหวังอย่างจริงใจว่าคนๆนั้นจะดีต่อเขาตลอดไป!

และผู้ชายที่เธอคิดถึงคนนั้น ตอนนี้ปรากฏตัวอย่างกังวลใจในห้องนั่งเล่นของตระกูลเพิ่มสิน ด้วยสายสัมพันธ์ที่มีต่อกัน ทำให้แม่ของชยรพปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี "อะไรนะ? ชยรพควรวางสายโทรศัพท์ของคุณหรือ? ฉันจะโทรหาเขาให้เขากลับมาแล้ว! ธามนิธิรอสักครู่"

พูดจบก็หันไปต่อสายหาชยรพ

ธามนิธินั่งบนโซฟาอย่างกระวนกระวายและกำลังรอชยรพ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพรของพระเจ้าหรือเปล่า หลังจากนั้นไม่นานประตูถูกเปิดออกจากด้านนอก: "แม่! มีแขกมาที่บ้าน! ออกมาเร็ว!"

โดยไม่ยกหัวขึ้น เขาถอดรองเท้าออก แต่ทันใดนั้นเขาก็ตกใจเมื่อเห็นแขนถูกจับแน่นโดยใครบางคน เมื่อเขาเห็นคนที่จับแขนเขาเอาไว้อยู่เขาก็ตกตะลึงไป "ธาม ธาม ลุงธามนิธิ... "

อย่างไรก็ตาม ธามนิธิไม่สนใจความตื่นตระหนกของชยรพ เขาเอ่ยพึมพำ "ปาณี อยู่ที่ไหน นายต้องรู้แน่ว่าเธออยู่ที่ไหน ใช่ไหม? "

ชยรพมองดูธามนิธิที่กำลังร้อนลน และกระซิบว่า "ฉันขอโทษครับคุณลุงธามนิธิ ผมไม่รู้ ... "

พูดจบ ก็เห็นคนตรงหน้าเสยผมของตน และเอ่ยเสียงต่ำ “ชยรพ ฉันรู้ว่านายรู้ดีว่าปาณีอยู่ที่ไหน? ขอร้องหล่ะนายบอกฉันเถอะ ฉันอยากหาเธอให้เจอจริงๆนะ ฉันกลัว กลัวมากจริงๆ...”

นี่เป็นครั้งแรก ที่ชยรพเห็นธามนิธิขอร้องเขาแบบนี้ แต่พอนึกถึงเวทัสที่อยู่ด้านนอก เขาก็ลำบากใจอย่างยิ่ง

ด้านหนั้งคือเพื่อนที่เขานับถือเป็นพี่น้อง อีกด้านคือคนที่เขาชื่นชมนับถือ ชยรพไม่เคยรู้มาก่อนว่าตนเองจะมีวันนี้ วันที่เขาต้องเลือก

ในตอนที่เขาลังเล ก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาจากระเบียง เขาหันหลังกลับและตะโกนออกไปอย่างไม่ต้องคิด "นั่น คุณลุง ธามนิธิ... "

เสียงนั้นหยุดลงชั่วคราวเช่นกัน จากนั้ชยรพก็รีบไปเข้าไปหาธามนิธิและดึงเขาไปที่ห้องนั่งเล่น เขาตะโกนออกมาเป็นครั้งคราว "คุณลุงธามนิธิ คุณนั่งลงก่อน ดื่มน้ำก่อน... "