ตอนที่878 หัวขโมย

ตอนที่878 หัวขโมย

ในขณะที่เวทัสกำลังลังเลอยู่นั่นเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขากดรับสายและได้ยินเสียงของชยรพลอยออกมาอย่างร้อนลน "เวทัส นี่นายไม่ได้โดนคุณลุงธามนิธิจับได้ใช่ไหม? ฉันสรรหาวิธีมาตั้งมากมายถึงได้ไล่เขากลับไปได้! จริงๆเลย! ฉันเหนื่อยจะแย่แล้ว! ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วจริงๆว่าคำว่าพอพูดโกหกครั้งหนึ่งคือตลอดไปมันเป็นยังไง!"

"ขอบใจนายมาก ชยรพ!"เวทัสไม่ได้เอ่ยคำอื่นใดออกมา นอกจากคำนี้

ส่วนทางด้านชยรพนั้นกลับชะงักไป ก่อนจะเอ่ยหัวเราะ "ขอบใจอะไรกัน? พวกเราเป็นพี่เป็นน้องกันนะ! แม้ไม่ใช่สายเลือดก็เหมือนสายเลือดเดียวกัน!"

เวทัส "........"

ชยรพรออยู่สักครู่ ก่อนจะเอ่ยถามเขาอย่างลังเล "เวทัส นี่นายยังไม่ลืมปาณีใช่ไหม?"

ครั้งนี้ เวทัสใช่เวลาตอบกลับเขาเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น "ใช่! ฉันไม่เคยลืมเธอได้เลย!"

ครั้งนี้กลับเป็นตาของชยรพที่ตาค้างไป "......."

ไม่ทันรอให้ชยรพได้ตอบกลับ สายก็ถูกตัดลงไป

ชยรพยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างมีอารมณ์ "ความรักช่างบาดลึกทำร้ายผู้คนจริงๆ! เวทัสเป็นแบบนี้ ฉันเป็นแบบนี้! ก็เพราะไม่มีใครที่มีความรักที่สมบูรณ์แบบได้!"

ส่วนเวทัสที่ยังคงยืนอยุ่ชั้นล่างของอพาร์ทเมนต์ก็ยังคงละล้าละลังว่าตนสมควรที่จะขึ้นไปดีหรือไม่ เขากำลังกลัว กลัวว่าจะเห็นสายตาอันเกลียดชังจากปาณี ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงต้องเจ็บลึกเข้าไปถึงกระดูกแน่

แบบนั้น เขาจึงเอาแต่ยืนอยู่ข้างล่าง และอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานเกือบชั่วคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น พระอาทิตย์ส่องแสง วันนี้นภันต์จะต้องเข้าร่วมการแข่งขัน ดังนั้นจึงต้องตื่นแต่เช้าตรู่ เขามองดูพี่สาวที่ยังคงกอดชักโครกเอาไว้ เขาเป็นกังวลอย่างยิ่ง "หรือผมจะอยู่ที่นี่ดีวันนี้ เห็นพี่อาเจียนแบบนี้ ผมอดเป็นห่วงไม่ได้?"

ปาณีที่ลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก ส่ายหน้าปฏิเสธและเอ่ยอย่างหนักแน่น "ไม่! วันนี้เป็นวันแรกที่นายลงแข่งอย่างมืออาชีพ ถ้าหากนายไม่ไป ความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดของนายไม่ใช่ว่าสูญเปล่าหรือหรือ? ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ แค่คลื่นไส้นิดหน่อยเท่านั้น! นภันต์ นายไปเถอะ ถ้าไปสายจะไม่ดี!"

"แต่ พี่ พี่...." นภันต์ยังคงเป็นห่วง

สุดท้าย เขาก็ถูกพี่สาวผลักออกมา "ถ้าวันนี้นายไม่กลับมาพร้อมกับชัยชนะ! ฉันจะไม่นับถือว่านายเป็นน้องชายของฉัน!"

เขาส่ายหัวอย่างอ่อนใจ ก่อนจะตะโกนย้ำเตือนปาณี "ถ้างั้นผมไปก่อนนะพี่! พี่อยู่บ้านคนเดียวระมัดระวังด้วย ถ้ามีอะไรฝห้โทรหาผม เข้าใจไหม?"

ด้านในประตูมีเสียงดังออกมา "รู้แล้ว! สายแล้วนะ รีบไป!"

ไม่นานนัก ด้นหลังประตูก็ไร้ความเคลื่อนไหวใดๆ ปาณีพิงผนังประตูเอาไว้ ก่อนจะรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา เธอรีบเอามือปิดปากและรีบเดินไปยังห้องน้ำ "แหวะ...." และอาเจียนออกมาอีกครั้ง ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำความสะอาดตัวเอง ก็รีบลุกขึ้นมาและวิ่งไปยังห้องครัว

เธอเทน้ำให้กับตัวเองแก้วหนึ่งและยังคับให้ตัวเองดื่มลงไป ควาทรู้สึกคลื่นไส้เหล่านั้นคล้ายว่าจะจางหายไปเล็กน้อย เธอยิ้มอย่างขมขื่นและลุบลงไปยังหน้าท้องที่เรียบแบนของตัวเอง "เจ้าเด็กน้อย รู้ไหมว่าทำแบบนี้แม่ลำบากนะ? อ้วกจนฉันกินอะไรไม่ได้แล้ว ตอนนี้อยากกินอะไรเปรี้ยวๆ ไปดูในตู้เย็นดีกว่า?"

ดังนั้นเธอจึงค่อยๆลุกยืนขึ้นก่อนจะเดินไปยังตู้เย็นในห้องครัว

"ไม่ได้ ไม่ใช่แค่ตัวฉัน แต่จะต้องคิดถึงสุขภาพของเด็กในท้องด้วย! ฉันไปร้านค้าซื้อผักผลไม้มาสักหน่อยดีกว่า!"