ตอนที่879 สำนึกผิดชอบชั่วดี

ตอนที่879 สำนึกผิดชอบชั่วดี

ไม่กี่วันถัดมา เวทัสก็มารายงานตัวที่อพาร์ทเมนต์ของนภันต์ทุกวัน หลังจากแรงต่อต้านอันหนักหน่วงของปาณีในช่วงเเรกๆ บัดนี้กลับค่อยๆอ่อนลงๆเรื่อยๆ ถึงเเม้ว่าสีหน้าท่าทางของเธอจะยังดูไม่ดีนัก เเต่ก็ไม่ถึงกับชักสีหน้าโกรธถมึงทึงใส่เหมือนเเต่ก่อน

แรกเริ่มเดิมที เวทัสก็ชอบหน้าด้านมาอาศัยกินข้าวฟรีบ้านนภันต์ จนมาถึงตอนนี้ก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งบนโต๊ะอาหารไปโดยปริยาย ซึ่งทำให้เขารู้สึกมีความสุขมาก วันๆก็ดูสุขสำราญเบิกบานใจ ไม่ทำตัวเย่อหยิ่ง เย็นชา ขวางโลกเหมือนสมัยก่อนๆ ราวกับว่าเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้ ！

อย่างน้อยๆในสายตาของปาณีที่มองดูเวทัส ณ ขณะนี้ เธอก็รู้สึกราวกับว่าเขาเปลี่ยนเป็นคนใหม่ไปเเล้วจริงๆ ไม่ใช่กัปตันทีมผู้เย่อหยิ่งจองหองอีกต่อไป แต่กลับดูเหมือนตาทึ่มคนหนึ่ง ที่วันๆเอาเเต่ยิ้มหัวเราะไม่หยุดหย่อน

ส่วนพี่สาวเขาเอง ก็เหมือนจะเปลี่ยนเป็นคนละคนด้วยเช่นกัน ท่าทางที่เเสดงออกต่อเวทัสก็ไม่ค่อยจะยินดียินร้ายสักเท่าไหร่ เเต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเขาดี ！

นภันต์ทำท่ากัดตะเกียบ ตาก็มองไปที่เวทัสกับปาณีที่กำลังเเย่งชิงลูกชิ้นเนื้อกันอยู่ เขาหันไปมองทั้งคู่แบบซ้ายทีขวาทีด้วยความอึดอัดใจ

" เอาวางลงเลยนะ ！นั่นฉันเป็นคนซื้อมานะ ！" ปาณีพูดด้วยน้ำเสียงที่กำลังโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

เวทัสก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกัน " ฉันเป็นคนช่วยเธอถือมานะ ！ดังนั้นฉันก็ควรจะได้กินเยอะขึ้นด้วยซ้ำ "

" ปล่อยเดี๋ยวนี้ ！"

" ไม่ปล่อย เธออ่ะสิปล่อย ！"

" ฉันบอกให้นายปล่อย ！"

" ฉันไม่ปล่อย ！เธอนั่นแหละปล่อย ！"

……

ในที่สุด นภันต์ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว ในขณะที่สองคนนั้นกำลังยื้อเเย่งกันอยู่ จู่ๆเขาก็ยื่นตะเกียบออกไป เเล้วก็คีบเอาลูกชิ้นเนื้อลูกสุดท้ายใส่ปาก ก่อนจะกลืนกินลงท้องไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงหันไปสบตากับสองคนนั้น ที่กำลังทำหน้าตาขมึงทึงใส่เขา เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบใจเย็นออกไปว่า " ก็เห็นแย่งกันไปแย่งกันมาอยู่ได้ ฉันก็เลยหยิบมากินเอาดื้อๆนี่แหละ พวกนายจะได้ไม่ต้องเเย่งกันเเล้วยังไงล่ะ ！"

เวทัสหันไปจ้องเขาตาเขม็ง จากนั้นจึงหันไปบอกกับปาณี " ถ้าเกิดฉันพลั้งมือฆ่าน้องชายเธอขึ้นมา เธอจะโกรธฉันมั๊ย ？"

ปาณีเองก็แกล้งทำท่าโมโหโกรธาใส่นภันต์ด้วย " ฉันก็อยากจะอัดเขาให้น่วมอยู่เหมือนกัน ！"

สองคนหันมาสบตากันเเล้วก็ยิ้มออกมา จากนั้นก็จัดการเอาตะเกียบไปเคาะหัวนภันต์ " โป๊กๆๆๆๆ "

ขณะที่เคาะหัวไป ปากก็บ่นไปด้วย " นี่แน่ะๆ ใครใช้ให้แกขโมยลูกชิ้นเนื้อของฉัน ！"

นภันต์โดนสองคนนั้นรุม จนต้องถือชามอพยพหนีจากโต๊ะกินข้าว ไปหลบมุมทำท่าน่าสงสารยืนกินข้าวที่เหลืออยู่ในชามตาปริบๆอยู่ตรงมุมห้องแทน

เวทัสกับปาณีหันมาสบตาแล้วก็ยิ้มให้กัน ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป

ระยะนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่อาการแพ้ท้องของปาณีก็หายแล้ว เเต่เธอในตอนนี้ สิ่งแรกที่คิดถึงเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ก็มีแต่เรื่องกิน ！

แต่ก็ยังดีหน่อยที่ช่วงนี้เวทัสมักจะมาหาเธอทุกวัน พร้อมกับอาหารการกินถุงเบ้อเริ่ม ยิ่งไปกว่านั้น บางวันเขายังพาเธอไปเดินซุปเปอร์มาร์เก็ต บางทีก็ไปตลาดสด เเล้วยังช่วยเธอเดินเลือกซื้อกับข้าวกับปลาอีกด้วย

แน่นอนว่าปาณีเป็นคนซื้อ ส่วนเขาน่ะเป็นคนถือกลับมา ！

นภันต์เห็นสองคนนั้นกลับมาเป็นปกติเเล้ว ในใจก็อดนึกถึงพี่เขยไม่ได้ยิ่งนึกยิ่งไม่สบอารมณ์ ก่อนจะแอบคิดเงียบๆคนเดียวในใจ " ไม่รู้ว่าพี่เขยจะเป็นยังไงบ้าง ？ฉันควรจะไปคุยกับเขาสักหน่อยดีไหมนะ ？"

เเต่เเล้วเขาก็เลิกล้มความคิดนี้ในทันทีเมื่อเขานึกไปถึงเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ที่อาการแพ้ท้องของพี่สาวกำลังสำแดงฤทธิ์เดชอย่างหนัก อ้วกแตกอ้วกแตนตลอดทั้งวัน ตั้งเเต่วันนั้น ธามนิธิก็ไม่ได้เป็นไอดอลของเขาอีกต่อไป ！

เพราะในเวลาอันเลวร้ายที่สุดของพี่สาวเขา ธามนิธิกลับพูดเรื่องขอหย่ากับเธอ ！

ด้วยเหตุผลนี้ นภันต์จึงสูญสิ้นความเคารพศรัทธาในตัวธามนิธิไปอย่างสิ้นเชิง ！

แต่อีกไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็หันไปมองที่เวทัส ที่เพิ่งจะจบศึกแย่งลูกชิ้นกับพี่สาวตัวเองไปหมาดๆ ใจหนึ่งก็รู้สึกลังเลเพราะเวทัสเป็นหลานชายของธามนิธิ เเละเมื่อมองในมุมของความสัมพันธ์ทางสายเลือดนี้เเล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่อยากจะไล่เวทัสไปเสียให้พ้นๆ ！

！

！