ตอนที่880เจอกันด้วยความบังเอิญ

เมื่อเดินมาถึงแผนกขายอาหาร ธามนิธิกวาดสายตามองดูไปรอบๆ เเต่ก็ไม่เห็นแม้เเต่เงาของเวทัส

รอบกายเขากลับมีเเต่ชั้นวางผลิตภัณฑ์อาหาร เรียงรายอยู่เต็มไปหมด เป็นอีกครั้งที่ธามนิธิต้องพลาดกับการมองหาคนที่เขาต้องการตามหา

และเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้อย่างเฉียบพลันธามนิธิหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาเวทัส

เมื่อปลายทางมีสัญญาณตอบรับว่าโทรติด ธามนิธิยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดกับปลายสาย ก็ได้ยินเสียงดังลอดมาจากด้านหลังของชั้นวางของที่อยู่ตรงกันข้าม ซึ่งเป็นเสียงเรียกเข้าที่เเสนจะคุ้นเคย

เสียงเพลงของสายเรียกเข้านั้น ธามนิธิคุ้นเคยกับเพลงนี้เป็นอย่างดี เพราะมันเป็นเพลงโปรดของเวทัสที่เขาชอบมากที่สุดสมัยที่เขาเล่นเกม " King of Glory " เเละนี่ก็คือเหตุผลที่แต่ไหนแต่ไร เวทัสก็ไม่ยอมเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือสักที ซึ่งก็เป็นเพราะเขาชอบเพลงนี้เอามากๆ นั่นเอง！

ดังนั้น แม้ว่าจะไม่ได้เห็นหน้าคร่าตาอีกฝ่ายหนึ่ง เเต่ธามนิธิก็มั่นใจในทันทีเลยว่า คนๆนั้นต้องใช่เวทัสเเน่นอน เเต่ถึงกระนั้นเขาก็อยากจะเดินไปดูให้เห็นเองกับตา ว่านั่นใช่เวทัสจริงๆหรือไม่ ！

ธามนิธิเดินผ่านชั้นวางของไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินผ่านชั้นวางของนั้นมาได้ ก็ได้เห็นร่างๆหนึ่งที่กำลังยืนหันหลังให้เขา คนๆนั้นดูไม่คล้ายเวทัสสักเท่าไหร่ ธามนิธิเดินดุ่มๆเข้าไปด้วยใบหน้าโกรธถมึงทึง ก่อนจะคว้าคอเสื้อของคนๆนั้นเอาไว้ในขณะที่คนๆนั้นกำลังทำท่ากดวางสายโทรศัพท์อยู่พอดี

ธามนิธิเริ่มหน้าเข้มถมึงทึงขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงอันสุขุมนุ่มลึก " เวทัส ！แกกล้าดียังไงมาวางหูใส่ฉัน ？แถมแกยังบังอาจลาออกจากโรงเรียน เเล้วหนีกลับมาบ้านโดยพลการอีกอย่างนั้นรึ ？"

เมื่อสิ้นสุดประโยคนั้น เขาก็ได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจอย่างสุดขีดของเวทัส เขายืนนิ่งตัวเเข็งทื่อเมื่อได้หันมาเผชิญหน้ากับธามนิธิ " เอ่อ น้า …… น้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงฮะ ？"

เวทัสขยับก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว เหมือนเขากำลังปิดบังอำพรางอะไรบางอย่างเอาไว้

ธามนิธิไม่สนใจมองไปทางอื่นเลย เเละยิ่งไม่ทันได้สังเกตว่าด้านหลังของเวทัสมีอะไรตุงๆนูนๆอยู่ เขาได้เเต่พูดอย่างเย็นเยียบออกไปว่า " แม่กับยายของแกนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล แกกลับมาเเล้วแต่ทำไมยังไม่ยอมกลับบ้านสักที แกรีบไปที่โรงพยาบาลกับฉันเดี๋ยวนี้ แม่แกเค้าร้อนใจมาก ตามตัวแกให้ควั่กไปหมด …… "

ยังไม่ทันได้พูดจบ เวทัสก็รีบชิงถามสวนกลับมา " แม่กับยายนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลเหรอครับ ？ตั้งเเต่เมื่อไหร่กันฮะ ？ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย ？"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เวทัสนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอันร้อนใจ " ถ้างั้น พวกเรารีบไปโรงพยาบาลกันเถอะครับ "

ธามนิธิหันหลังเดินกลับไป ในขณะที่เขาออกเดินไปแล้วหลายก้าว เเต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่จะเดินตามมา เขาจึงหยุดนิ่งก่อนจะหันกลับไปถามเวทัส " แกมัวแต่ชักช้ายืดยาดอยู่ทำไม ？"

เวทัสรีบหันกลับมาเผชิญหน้ากับน้าชายของเขา จากนั้นก็รีบโบกไม้โบกมือเป็นการใหญ่ " ผมยังมีของที่ต้องซื้ออีกอย่างครับน้า น้าเดินไปก่อนได้เลย เดี๋ยวผมตามไป "

เเต่ครั้งนี้ ธามนิธิได้เห็นเเล้วว่าเขากำลังซ่อนใครบางคนเอาไว้ข้างหลัง เขาหรี่ตามองด้วยความสงสัย ก่อนจะค่อยๆหมุนตัวกลับมา เดินกลับไปหาเวทัส

เล่นเอาเวทัสว้าวุ่นใจทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว เขารีบโบกมือให้น้าชาย ประหนึ่งว่าให้น้าชายของเขาออกไปจากตรงนั้นเสีย " น้าธามนิธิ น้ารีบไปเหอะ เดี๋ยวผมตามไป จริงๆนะครับ น้า น้าอย่าเข้ามา …… "

เเต่คิดว่าธามนิธิจะไม่รู้เหรอว่าเวทัสกำลังโกหกเขาอยู่ ใบหน้าเขากลับมาเย็นชานิ่งเข้มอีกครั้ง จากนั้นจึงๆค่อยๆย่างสามขุมเข้าไปหาเวทัส " ใครอยู่ข้างหลังแก ？ให้เขาเปิดเผยตัวออกมาซะ อย่าให้ฉันต้องลงมือเอง ！"

ยังไม่ทันสิ้นเสียงของธามนิธิ เวทัสรีบตะโกนบอกกับคนข้างหลัง " รีบหนีเร็ว ！"

ก่อนที่ตัวเขาเองจะรีบวิ่งไปกอดน้าชายเอาไว้เเน่น ปากก็ตะโกนบอกกับคนข้างหลัง " รีบหนีไปเร็ว ！"

เเววตาของธามนิธิเริ่มฉายแววเกรี้ยวกราดดุดันออกมา จากนั้นจึงพูดกับเวทัสด้วยน้ำเสียงอันเย็นเยียบน่าสะพรึงกลัว " เวทัส ！ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ ！"

ทว่าคนที่เอาแต่ใจตัวเองมาตั้งเเต่เด็กอย่างเวทัส กลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับ เขายังคงกอดธามนิธิเอาไว้เเน่นไม่ยอมปล่อยมือ ทำให้ธามนิธิถึงกับโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง เเต่ครั้งนี้ ธามนิธิไม่ยอมให้เวทัสมาทำตัวเหลวไหลไร้สาระใส่อีกแล้ว เขาออกเเรงทุ่มเวทัสไปสุดแรง เวทัสยังไม่ทันได้ตั้งหลักตอบโต้เลยด้วยซ้ำ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนโดนธามนิธิทุ่มลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นเสียเเล้ว

จากนั้นธามนิธิก็รีบสาวเท้าก้าวยาวๆวิ่งตามร่างเล็กๆ ที่เพิ่งหนีกระเจิงไปตรงสุดทางเดินของชั้นวางของในทันที

！

ความคิดเห็น