ตอนที่881สับสนอลหม่าน

ตอนที่881สับสนอลหม่าน

ธามนิธิค่อยๆบรรจงจุมพิต พร้อมกับดูดกลืนหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นอาบแก้มของเธอ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ชายหนุ่มโอบกอดเธอเอาไว้เเน่น " ปาณี ！ในที่สุดฉันก็หาเธอจนเจอ ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา กว่าฉันจะผ่านมันไปได้ในเเต่วัน มันช่างเเสนลำบากยากเย็น ！เธอรู้มั๊ยว่าทุกๆนาที ทุกๆวินาที ที่ไม่มีเธอ ฉันต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน …… "

ปาณีสะอื้นสะอื้นซุกตัวอยู่ในอ้อมเเขนของธามนิธิ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นจนปริ่มขอบตา พร้อมที่จะไหลรินลงอาบสองแก้ม หญิงสาวพูดพลางสะอื้นไห้ " แต่ว่าคุณ คุณไม่ต้องการฉัน …… "

เมื่อนึกไปถึงตอนที่ตัวเองถูกบีบบังคับให้ต้องหย่า ปาณีก็ยิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก มันแย่เสียยิ่งกว่าตอนที่ได้เห็นข้อตกลงการหย่าซะอีก ！

เเต่เมื่อเธอได้อยู่ในอ้อมกอดของคุณอาอีกครั้ง ได้สัมผัสน้ำเสียงเเละลมหายใจของชายผู้เป็นที่รัก ปาณีก็จำต้องยอมใจอ่อนเพราะว่าเธอคิดถึงคุณอามากเหลือเกิน เธอได้แต่คิดถึงทุกๆนาทีที่ได้อยู่กับเขา เเละแทบจะรอที่จะแบ่งปันความสุขเเละความปีติยินดีในการตั้งครรภ์ของเธอร่วมกับเขาไม่ไหว

ทันใดนั้นเอง อยู่ดีๆปาณีก็ผลักธามนิธิออกจากตัวเธออย่างไว โดยไม่แยแสสายตาอันไม่สบอารมณ์ของธามนิธิเลยเเม้เเต่น้อย เธอบรรจงลูบไปที่ท้องของเธอเบาๆ พร้อมกับพูดพึมพำกับตัวเองด้วยความกังวล " เมื่อกี้ฉันรีบวิ่งไม่ได้ดูตาม้าตาเรือ ไม่รู้จะกระทบกระเทือนถึงลูกหรือเปล่า ？"

เมื่อธามนิธิได้เห็นเธอเริ่มสำรวจตัวเองแบบนั้น ก็ทำให้เขานึกถึงเรื่องที่เธอกำลังตั้งท้องขึ้นมาได้ ชายหนุ่มถึงกับออกอาการกังวลจนหน้าซีดเผือก ก่อนจะเข้าไปประคองกอดเธอเเล้วพากันเดินออกจากซุปเปอร์มาร์เก็ตไป

เวทัสได้เห็นดังนั้นก็พยายามจะเดินเข้าไปหา เเต่กลับถูกไวยาตย์มาขวางเอาไว้เสียก่อน " คุณชายเวทัส ผมคิดว่าคุณควรไปดูอาการของคุณแม่เเละคุณยายของคุณ ที่โรงพยาบาลกับผมจะดีกว่าครับ "

เวทัสยืนนิ่งชะงักงัน จากนั้นเมื่อได้เห็นเบื้องหลังของน้าชายที่เลือนลับหายไปต่อหน้า พลันกำปั้นของเขาก็กำหมัดจนเเน่นด้วยความคับแค้นที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจ เเต่สุดท้ายเขาก็เดินจากไปพร้อมกับไวยาตย์อย่างไม่เต็มใจนัก

ทานด้านของธามนิธิ ซึ่งกำลังประคองกอดปาณีเดินไปยังรถที่จอดอยู่ ปาณีซุกกายอยู่ในอ้อมกอดของเขา หูพลางแนบชิดกับอกแกร่งกำยำ ฟังเสียงหัวใจของชายหนุ่มที่กำลังเต้น " ตึกตักๆ "เมื่อสัมผัสไออุ่นกรุ่นร้อนจากกายของเขา ทำให้ความกังวลเมื่อสักครู่พลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง หลงเหลือไว้แค่เพียงความรู้สึกอบอุ่นสบายใจ ！

หลังจากประคองเธอไปยังที่นั่งเบาะหลังเรียบร้อย ธามนิธิก็ขึ้นไปประจำตำเเหน่งคนขับ ก่อนจะขับรถออกไปด้วยท่าทางอันขุ่นมัว ปาณีเห็นสีหน้าท่าทางของธามนิธิที่ดูเย็นชา บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก เธอจึงแอบชำเลืองมองดูเขาอยู่บ่อยๆ เเล้วเมื่อได้เห็นเขาเม้มริมฝีปากแน่นทำท่าทางเคร่งขรึมแบบนั้น มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจขึ้นทุกที

เเต่ทว่าธามนิธินั้นกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความรู้สึกผิด เขาคิดแต่ตำหนิและโทษตัวเองว่าเขามันแย่ไม่เอาไหน สมควรตายๆไปซะ ทั้งๆที่ปาณีกำลังเผชิญกับช่วงวิกฤติในการตั้งท้องแท้ๆ แต่เขากลับมาพูดเรื่องหย่า ！ไม่รู้ว่าป่านนี้การกระทำเลวๆของเขา ได้ทำร้ายเธอเเละลูกในท้องไปถึงไหนต่อไหนเเล้ว ！

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ เขาก็อยากตบหัวตัวเองเเรงๆอีกสักฉาดสองฉาดเสียจริงๆ ไม่ใช่สิ ต้องให้ปาณีตบเขาถึงจะถูก ！

จากนั้นไม่นานรถก็เเล่นมาถึงจุดหมาย ปาณีมองออกไปยังนอกหน้าต่างรถก็ได้เห็นว่านั่นคือโรงพยาบาลของชลิต ปาณีก็ถึงกับงงว่ามาที่นี่ทำไม ธามนิธิจอดรถเเละลงมาประคองกอดหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน จากนั้นจึงพาเธอเดินมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลอย่างทะนุถนอม

เมื่อได้รับการประคบประหงมดูเเลแบบนี้ ทำเอาปาณีตกตะลึงไปชั่วขณะ ในใจก็พลันคิดว่า " เมื่อสักครู่นี้ คุณอายังดูอารมณ์ไม่ดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ？เเล้วตอนนี้กลับมาเป็นแบบนี้ไปได้ นี่มันยังไงกันนะ ？"

ภายใต้ความวิตกกังวลที่อยู่ในใจ ปาณีเผลอเลียริมฝีปากตัวเองด้วยความกังวล ก่อนจะเอ่ยออกไปว่า " เอ่อ นี่มัน …… "

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ จู่ๆธามนิธิก็ชำเลืองมองที่เธอ ในตอนนั้นเอง คำพูดที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเธอ พลันถูกกลืนกลับลงคอไปในทันทีทันใด

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ธามนิธิมุ่งตรงไปหาชลิตอย่างชำนาญทาง ขลิตเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาก็ถึงกับถลึงตาด้วยความประหลาดใจ หูฟังแพทย์ในมือเขาถึงกับร่วงพื้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยทีเดียว

" นี่ พวกเธอ ？" ชลิตเอ่ยปากถาม

ยังไม่ทันที่ประโยคคำถามจะเอื้อนเอ่ยออกจากปากของชลิต ธามนิธิก็รีบตะโกนออกไปด้วยความร้อนใจเสียก่อน"มัวแต่ชักช้าร่ำไรอยู่ทำไมรีบมาช่วยตรวจดูอาการของปาณีหน่อย ลูกในท้องของเธอ …… "

ชลิตไม่ถือสาท่าทางอันไร้มารยาทของธามนิธิ ส่วนปาณีก็หน้าแดงระเรื่อๆนั่งอยู่ตรงนั้น สัมผัสอันอุ่นร้อนจากสองมือที่เกาะกุมอยู่ตรงเอวของเธอ ส่งผ่านต่อมายังร่างกายอันบอบบางของหญิงสาว มิหนำซ้ำยังส่งผ่านขึ้นมาถึงใบหน้าของเธอ ซึ่งบัดนี้ใบหน้าเธอเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด

ธามนิธิมองดูชลิตตรวจอาการของปาณี เเล้วจู่ๆเขาก็พูดเสียงเรียบนิ่งขึ้นมา " หน้าเธอแดงๆนะ ไม่รู้ว่ามีไข้หรือเปล่า ？"

！