ตอนที่882เข้าใจผิดไปกันใหญ่

ตอนที่882เข้าใจผิดไปกันใหญ่

เมื่อได้สัมผัสถึงสายตาอันเย็นชาของปาณี ธามนิธิถึงกับนิ่งสงบลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยืนนิ่งทำตัวลีบเล็กหน้าสลดอยู่ตรงนั้น

ในช่วงเวลานั้นเอง เขาไม่ใช่ธามนิธิคนก่อนที่เคยกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวาอีกแล้ว ทว่าชีวิตของธามนิธิในตอนนี้กลับดูธรรมดาๆ จืดชืด ไร้ชีวิตชีวา เเละกลับกลายเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่กลัวว่าจะต้องสูญเสียปาณีอันเป็นที่รักไป ！

เมื่อได้เห็นปาณีส่งสายตาเย็นชาเเละท่าทีอันเเข็งกร้าวมองมาที่เขา จะว่าไปแล้วก็ยิ่งทำให้ธามนิธิรู้สึกเจ็บปวดหัวใจมากขึ้นไปอีก เพราะเขารู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ระหว่างที่ธามนิธิกำลังครุ่นคิดวิตกจริตอยู่นั้น ปาณีก็หันไปทางหมอชลิต เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอีกครั้ง " คุณหมอชลิต บอกฉันหน่อยได้ไหมคะว่า เขารู้ตั้งเเต่เมื่อไหร่ว่าฉันตั้งท้อง ？"

หญิงสาวพูดด้วยสายตาอ้อนวอน ！

ชลิตหันไปมองที่ธามนิธิที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เเววตาของเขาในตอนนี้ ไม่สามารถที่จะปิดบังอำพรางความเศร้าโศกเอาไว้ได้ เเละเมื่อมองไปที่อีกฝั่ง ซึ่งก็คือหญิงสาวที่กำลังเเข็งกร้าวกับความจริงที่กำลังจะได้ฟัง " หลังจากที่คุณหนีออกจากบ้าน ！ผมเองก็เพิ่งทราบข่าวว่าพวกคุณแยกทางกันเเล้ว เเต่ในตอนนั้น ธามนิธิก็ออกตามหาคุณอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง …… "

" พอแล้ว ！" จู่ๆปาณีก็พูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับคำพูดของหมอชลิตอีกต่อไป ทันทีที่เธอตระหนักได้ว่าตัวเองเริ่มอารมณ์ไม่ดี เธอจึงเม้มริมฝีฝากเเน่น ก่อนจะเดินดุ่มๆตรงไปที่ประตู " ขอโทษค่ะหมอชลิต ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ！"

เมื่อพูดจบ เธอก็ค่อยๆเดินจากไปท่ามกลางสายตาของธามนิธิ ที่มองตามไปอย่างเงียบๆ

ชลิตเห็นสีหน้าเเววตาอันเศร้าโศกของธามนิธิ เเละปาณีที่กำลังฝืนบังคับตัวเองไม่ให้หลั่งน้ำตาออกมา เขารู้สึกหมดหนทางที่จะเยียวยาคนทั้งคู่แล้วจริงๆชลิตได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างจนปัญญา ก่อนจะเดินออกไป

ในออฟฟิต คงเหลือเเต่เพียงธามนิธิคนเดียวเท่านั้น เขายังคงยืนนิ่งครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น ที่จริงเเล้ว ตอนที่ปาณีเอ่ยปากถามประโยคนั้นออกมา ธามนิธิก็รู้ลางๆแล้วว่าเธอหมายถึงอะไร เเต่ตอนนั้นเขาก็คิดเเค่ว่า มันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องโตอะไร เดี๋ยวก็คงผ่านๆไป เเต่กลับคิดไม่ถึงว่า ปาณีจะตอบสนองออกมาด้วยท่าทางเเบบนั้น ！

เเต่พอคิดไปคิดมา หากย้อนนึกไปถึงตอนที่เอ่ยปากเรื่องหย่ากันแล้ว ทัศนคติของเขาเองก็เหมือนจะเปลี่ยนไปสัก 85 เปอร์เซ็นต์เห็นจะได้ ในทางกลับกันหากเป็นเขาเอง ก็คงต้องรู้สึกลังเลสงสัยด้วยเหมือนกัน

แต่ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ธามนิธิก็ได้แอบสาบานเอาไว้เเล้วว่า " ปาณี ！ฉันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกเเล้ว ！ไม่มีวันเด็ดขาด ！"

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ ธามนิธิก็ไม่รีรอที่จะรีบออกไปตามหาปาณี " ฉันต้องทำให้เธอรู้ว่า ฉันยังคงรักเธอ！รักเธอเสมอมา ！"

หลังจากคิดได้เเล้ว ธามนิธิก็รีบสาวเท้าออกจากห้องไปทันที

แต่หลังจากที่ตามหาจนทั่วโรงพยาบาล เขาก็ยังไม่เห็นแม้เเต่เงาของเธอ ธามนิธิวิ่งหน้าตาตื่นด้วยความร้อนใจออกไปข้างนอกตึกโรงพยาบาล วิ่งไปมือก็พลางกดโทรศัพท์ต่อสายหาไวยาตย์ไป " ไวยาตย์ รีบมานี่เลย ปาณีหายไปอีกเเล้ว …… "

จังหวะที่เขากำลังตามหาตัวปาณีอยู่นั้น ก็พลันหันไปเห็นคนที่กำลังตามหากำลังยืนใจลอยอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเพียงลำพัง

เธอกำลังเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว เมื่อรู้ว่าเธอตั้งท้องคุณอาก็เลยเปลี่ยนความคิดของเขาในทันทีทันใด ที่บอกว่าไม่รู้สึกอะไร นั่นมันเป็นไปไม่ได้ การที่เธอได้มาเห็นทัศนคติของเขาอีกครั้ง มันเหมือนกับการถูกล้างสมองใหม่ ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าความเข้าใจผิดระหว่างคนสองคน จะมลายหายไปจนหมดสิ้นเเล้วเสียอีก

" แต่ที่แท้ เมื่อเขารู้ว่าฉันตั้งท้อง ถึงได้พยายามฝืนใจที่จะยอมรับฉัน ！เขาไม่เคยคิดล้มเลิกความตั้งใจที่จะหย่าเลยสักนิด ！ในสายตาของเขา ฉันมันไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเขาเลย ！ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าลูกในท้องของฉันเเล้วล่ะก็ เขาก็คงไม่แม้เเต่จะชายตามองฉันด้วยซ้ำ …… " ปาณียิ่งคิด น้ำตาก็ยิ่งค่อยๆเอ่อล้นออกมา หญิงสาวกลั้นน้ำตาต่อไปอีกไม่ไหว เธอจึงปล่อยโฮ ตะโกนตัดพ้อออกมา " ทำไมนะ ？สวรรค์เบื้องบน ทำไมถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ ？ถ้าหากเขาไม่ใช่คนที่สวรรค์กำหนดมาให้ เเล้วทำไมท่านต้องดลบันดาลให้ฉันต้องพบเจอกับเขาด้วยล่ะ ？ถ้าท่านกำหนดให้ฉันได้เจอกับผู้ชายคนอื่น ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งทนทุกข์ทรมาน เสียใจอยู่แบบนี้ ！"

หลังจากระบายความเศร้าโศกกับฟ้าดินจนหมดสิ้น เธอก็ทรุดตัวลงไปนั่งกองอยูที่พื้น

ความโศกเศร้าทุกข์ระทมใจ กำลังกัดกินบีบรัดหัวใจน้อยๆของปาณี ในตอนนั้นเอง ร่างกายของเธอกลับสิ้นไร้เรี่ยวเเรง ก่อนจะคว้าเอาต้นไม้เอียงๆต้นหนึ่งเอาไว้ได้ ใบหน้าของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าอาดูร หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเอง " ใครก็ได้บอกฉันหน่อย ว่าฉันควรทำยังไงดี ？ฉันจะไปเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้นได้ยังไง ？เเล้วต่อไปฉันจะบอกกับลูกฉันว่ายังไง ？"

ทันใดนั้น จู่ๆร่างกายของปาณีก็แข็งเกร็ง มือของเธอที่จับต้นไม้อยู่ก็เเข็งทื่อไปด้วย เธอเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในทันที เพราะเมื่อสักครู่นี้ เธอเพิ่งจะรู้สึกว่าขาเธอเป็นตะคริว ！

ตอนนี้ปาณีรู้สึกหงุดหงิดเเละโมโหตัวเองมาก ทางดีๆมีไม่รู้จักเดินไป ดันเดินมาที่ริมตลิ่งนี้ทำไมกัน ？

ถึงเเม้ว่าเธอพยายามที่จะเดินกลับขึ้นไปบนฝั่ง และออกให้ห่างจากริมตลั่งที่แสนอันตรายนี้ ทว่าตอนนี้ทั้งน่องและท้องของเธอมันสั่นเกร็งไปหมด อาการหดเกร็งจากตะคริวมันทำให้เธอหมดเรี่ยวหมดเเรงที่จะขยับตัวเคลื่อนไหว ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าปล่อยมือจากต้นไม้ต้นนั้น เเต่กลับจับมันเอาไว้เเน่น จากนั้นพลันสายตาของเธอก็สาดส่องขึ้นไปบนฝั่ง ด้วยหวังแต่เพียงว่าจะมีใครสักคนเห็นเธอ เเละรีบเข้ามาช่วยเธอออกไปที ！

！

！

！

！