ตอนที่884ปฏิเสธ

ตอนที่884ปฏิเสธ

ปาณีนั่งฟังที่หมอชลิตพูดอย่างเงียบๆ

" ที่จริงเเล้ว ตอนที่ผมรู้ว่าคุณกับเขาเเต่งงานกัน ตอนนั้นผมรู้สึกประหลาดใจมาก เพราะผมไม่เชื่อว่าคนเลือดเย็นอย่างธามนิธิจะรักใครได้ ！แต่เมื่อผมได้เห็นคุณเป็นครั้งเเรกผมก็รู้เลยว่า ไม่ผิดแน่ คุณนี่แหละคือแก้วตาดวงใจของเขา ที่เขาเฝ้ารอคอยมานานเเสนนาน ！" ชลิตพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

ปาณีหันกลับมาทางหมอชลิต เธอมองไปที่เขาด้วยสายตาอันขมขื่น ก่อนจะพูดความในใจของเธอให้เขาฟัง " คุณหมอชลิต คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ ！ฉันกับเขา เราเเต่งงานกันเพราะข้อตกลงเท่านั้นแหละค่ะ ！ตอนนั้นฉันไม่มีเงินเรียนต่อมหาวิทยาลัย เเล้วเขาเองก็ต้องการใครสักคนมาแต่งงานด้วย พวกเราก็เลยจับพลัดจับผลูได้มาอยู่ด้วยกันน่ะค่ะ จนมาถึงตอนนี้ ในที่สุดทุกอย่างก็ได้พิสูจน์ให้เห็นเเล้วว่าเราสองคนไม่เหมาะสมกันจริงๆ ！เราทั้งคู่เหมือนอยู่กันคนละโลก ！"

พูดจบ ปาณีก็ก้มหน้าก้มตา พยายามจะเก็บซ่อนความเจ็บปวดอันเเสนขมขื่นนั้นไว้

จากนั้นไม่นาน กระดาษทิชชู่แผ่นหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้าของเธอ เมื่อปาณีเงยหน้าอันห่อเหี่ยวของเธอขึ้นมาก็ได้สบตากับหมอชลิต เเววตาของเขาเต็มไปด้วยความใสซื่อเเละจริงใจ หญิงสาวรับเอาทิชชู่จากเขามา ก่อนจะพูดเสียงอ่อยๆ " ขอบคุณนะคะ ！"

ชลิตส่ายหน้าเบาๆ " จริงๆเเล้ว ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณคุณนะ ปาณี ！ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ธามนิธิจะกลับมาเป็นปรกติแบบนี้ได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ！อีกอย่าง คุณไม่เคยสังเกตเลยเหรอว่า ตลอดเวลาที่เขาอยู่ข้างๆคุณ ความเกรี้ยวกราดของเขาไปหายไปเยอะเลยนะ ！คุณไม่รู้หรอกว่า เมื่อก่อนเวลาอยู่ต่อหน้าผมธามนิธิน่ะร้ายกาจแค่ไหน ！เเต่ที่จริงๆเเล้วเขาก็เเค่เสเเสร้งเท่านั้นเเหละ ！เเต่ว่า หลังจากที่เขาเเต่งงานกับคุณ เขาก็เหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ！ไม่เย็นชา ไม่เลือดเย็น เเลดูมีหัวจิตหัวใจ มีความเป็นมนุษย์ปุถุชนกับเขาขึ้นมาหน่อย …… "

เมื่อได้ฟังที่หมอชลิตสาธยาย ปาณีก็ถามกลับไปด้วยความประหลาดใจ " อย่างนั้นเหรอคะ ？ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกแบบนั้นเลย ？คุณอาไม่ได้เป็นคนที่ดูเย็นชา เเต่ลึกๆเเล้วจิตใจอ่อนโยนแบบนี้มาตลอดหรอกเหรอคะ ？"

ชลิตส่ายหัวยิกๆ ก่อนจะพูดด้วยท่าทางที่ดูจริงจัง " ธามนิธิที่คุณรู้จัก มันต้องไม่ใช่ธามนิธิคนที่ผมรู้จักเเน่ๆ ！คุณไม่รู้หรอกว่า เเต่ก่อนตอนที่ผมต้องเผชิญหน้ากับสีหน้าท่าทางที่แสนจะเยือกเย็นจนเข้าไปในไขกระดูกของเขาน่ะ มันทรมานใจเเค่ไหน …… "

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสุขสำราญใจ ชลิตเม้ามอยเล่าเรื่องของธามนิธิให้เธอฟังเป็นการใหญ่ เเต่ปาณีก็เป็นผู้ฟังมากกว่าผู้พูด นี่ถือเป็นครั้งเเรกที่ปาณีได้ฟังเรื่องราวของคุณอาผ่านมุมมองของบุคคลที่สาม เเล้วเธอก็ได้พบว่า เธอกับคุณอามีช่วงเวลาดีๆร่วมกันมากมาย ！เหมือนบุพเพอาละวาด ที่สวรรค์ส่งมาให้เป็นคู่กันอย่างนั้นแหละ ！

เธอได้เเต่คิดมาตลอดว่าเป็นเพราะชาติกำเนิดของตัวเอง จึงทำให้เธอไม่คู่ควรกับคุณอา เเละนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินจากปากของคนอื่น ว่าเธอกับคุณอานั้นเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันดั่งฟ้าประทานมาให้เกิดเป็นคู่กันจริงๆ ！

ถึงแม้ว่าคำพูดเหล่านี้จะออกมาจากปากของหมอชลิต ซึ่งบางทีก็อาจจะถูกเเต่งเติมเสริมเเต่งไปบ้าง เเต่ถึงกระนั้น ปาณีก็ยังรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ！เพราะในที่สุดก็มีคนเห็นว่าเธอนั้นยังมีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้ ！อีกทั้งยังยอมรับในการเเต่งงานระหว่างเธอกับคุณอาอย่างมีเหตุมีผล ！

เมื่อได้เห็นสีหน้าของปาณีดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ชลิตจึงพูดต่อไปอีก " ยังมีอีกนะปาณี คุณไม่สังเกตเลยเหรอว่า หลังจากที่ธามนิธิเเต่งงานกับคุณ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็มากขึ้นทุกวันๆใช่หรือเปล่า ？ที่ว่ามานี้คุณเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจอยู่เเล้ว เเต่คุณกลับมองข้ามมันไปซะอย่างนั้น คุณเอาเเต่คิดเรื่องความเเตกต่างของชาติตระกูลระหว่างคุณกับเขา ปาณี คุณไม่รู้สึกเลยเหรอว่าแบบนั้นมันไม่ยุติธรรมกับเขาเลยนะ ？คุณเอาแต่มองความคับอกคับใจของตัวคุณเอง เเต่คุณกลับไม่เคยสนใจเลยว่าธามนิธิเขาทำเพื่อคุณขนาดไหน ！"

ชั่ววินาทีนั้น คำพูดจากปากของหมอชลิตทำให้ปาณีเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ตลอดระยะเวลาที่พวกเขาแต่งงานกันมา เธอนี่แหละที่เป็นคนใจเสาะอ่อนเเอ เธอนี่แหละที่เอาเเต่หาเหตุผลนั่นนี่มาเป็นชนวนให้เธอทำอะไรโง่ๆลงไป ！

ตัวอย่างเช่น ในเหตุการณ์ตอนที่เธอเกือบจะถูกทีนาร์ทำร้ายจนบาดเจ็บ เธอก็เลือกที่จะไม่รับสายโทรศัพท์ของคุณอา ！ในตอนนั้นปาณีมั่นใจได้เลยว่า อีกนิดเดียวเธอก็เกือบจะไม่รอดเเล้ว ทว่าคุณอากลับไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ！

ยังมีเรื่องตอนที่เธองอนคุณอาก็เลยไปกินข้าวศิวรรจน์อีก ตอนนั้นเธอก็ไม่ยอมโทรไปบอกคุณอา

มีครั้งหนึ่งที่คุณอาไปกินข้าวกับทยาติ เธอก็โกรธกระฟัดกระเฟียดใส่คุณอา คุณอาก็พยายามที่จะอดทนอดกลั้นกับพฤติกรรมของเธอ อีกทั้งยังพาเธอไปเเนะนำตัวต่อหน้าทยาติอีกด้วย เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของเขา ……

เรื่องงี่เง่าประเภทนั้น มันเกิดขึ้นมากมายหลายครั้งจริงๆ ตลอดชีวิตการเเต่งงานของพวกเขา ！

เเต่เธอกลับคิดทึกทักไปเองว่า มีเพียงเธอเท่านั้นที่เป็นผู้ถูกกระทำ มีเพียงเธอที่ต้องเเบกความทุกข์ใจนั้นไว้ เเละเธอสมควรที่จะได้รับการง้อเเละการเอาใจจากคุณอา ！

เเต่เธอดันลืมไปว่า การเเต่งงานเป็นเรื่องระหว่างคนสองคน ！ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่สามารถที่จะเป็นฝ่ายที่ต้องคอยประนีประนอมไปตลอดอย่างไร้ที่สิ้นสุด เเละอีกฝ่ายหนึ่งก็ไม่สามารถที่จะคอยเรียกร้องทุกสิ่งอย่างอยู่ร่ำไปเช่นกัน ！

สุดท้ายเเล้วทุกคนก็เป็นมนุษย์ เธอไม่ควรใช้สิ่งที่เรียกว่าความรัก ไปกักขังหน่วงเหนี่ยวพันธนาการคุณอาเอาไว้แบบนี้ ！

คุณอาเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง ！ถึงแม้จะถูกเธอคอยโจมตีหาเรื่องอยู่เป็นประจำ เเต่เขาก็ยังรักใคร่เอ็นดูเธออยู่เสมอ เเล้วเเบบนี้จะไม่ให้เธอเจ็บปวดหัวใจได้ยังไงกันล่ะ ！

？

！